Ενα ανεκτίμητο δώρο του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

 

Η Ελλάδα, από κοινού με την υπόλοιπη υφήλιο, εμφανίζεται δυσαρεστημένη και σχεδόν τρομοκρατημένη, από τις δυσάρεστες επιπτώσεις, που φαντάζεται ότι θα υποστεί, εξαιτίας των μέτρων του Ντόναλντ Τραμπ. Και κατατρίβεται σε ανούσιες συζητήσεις για το πως θα τις προσπεράσει. Η αντιμετώπιση της Ελλάδας εκφράζεται τέλεια με το γνωμικό: «βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος».

 

Σπεύδω να προβάλω μια διαφορετική διάσταση των μέτρων Ντόναλντ Τραμπ ειδικά για την Ελλάδα, μήπως και εγκαίρως κατανοήσουμε το τι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε, και σταματήσουμε τις ανούσιες αναζητήσεις. Αναφέρομαι σε θησαυρό, που λάμπει στο βάθος των προστατευτικών δασμών του νέου διεθνούς οικονομικού καθεστώτος, και που θα φώτιζε τα σκοτάδια της ρημαγμένης μας οικονομίας, αν τον τραβούσαμε στην επιφάνεια. Εξυπακούεται, φυσικά, κάτω από προϋποθέσεις.

 

Σε δύο ενότητες θα αναφερθώ, στη συνέχεια, στις κορυφαίες καταρχήν κακές επιλογές που μας έφεραν στο παρόν αναπτυξιακό αδιέξοδο, και στη συνέχεια στο πως ο προστατευτισμός του Τραμπ, θα μπορούσε να μας ανοίξει ορίζοντες αισιοδοξίας. Εξυπακούεται ότι το θέμα έχει πολυάριθμες πτυχές και ότι, αναγκαστικά, εδώ, θα αναφερθώ απλώς σε επικεφαλίδες του.

 

Ι. Μερικές από τις καταστρεπτικές μας επιλογές

 

Θα αρχίσω με την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η κριτική μου, σαφώς, δεν αναφέρεται στην είσοδό μας σε αυτήν, αλλά στο πρόωρο του εγχειρήματος μας. Δεδομένου ότι ανήκουμε στην Ευρώπη, σίγουρα έπρεπε να είμαστε μέλος της, παρότι η ίδια έχει δυστυχώς αποτύχει στο σύνολό της, έχοντας αθετήσει όλες τις αρχικές της υποσχέσεις (νομισματική σταθερότητα, πλήρη απασχόληση, δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, εξάλειψη των διαφορών ανάπτυξης μεταξύ των κρατών-μελών και ειρήνη).

 

Να υπενθυμίσω ότι η ελληνική οικονομία, στις παραμονές της εισόδου της στην τότε ΕΟΚ, πρόσφερε σωρεία αποδείξεων υγιούς ανάπτυξης και σταδιακού περιορισμού των επί μέρους εγγενών αδυναμιών της. Είχα, τότε, κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, σχετικά με τις δυσμενείς επιπτώσεις μιας πρόωρης εισόδου μας, όπως προκύπτει από την ακόλουθη επισήμανσή μου: «Γι’αυτό θα λέγαμε ναι στην ένταξη, γιατί εκεί ανήκουμε και εκεί είναι το μέλλον μας. Όχι, όμως, αμέσως…γιατί απλούστατα δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι και δεν μας ικανοποιεί καθόλου ο ρόλος που μας προσφέρεται αυτή τη στιγμή: δηλαδή του επίσημου τακτικού μέλους της Κοινότητας αμέσως, που ισοδυναμεί με τον εσαεί ρόλο του παρακατιανού συγγενή» (Βλ. Ανάλυση της ελληνικής οικονομίας, 1981, σ. 470). Ακριβώς, η ίδια ένσταση αναφέρεται και στην είσοδό μας στην Ευρωζώνη.

 

Κρίνω περιττό να επεκταθώ, στη συνέχεια, και σε ορισμένα δολοφονικού περιεχομένου εδάφια των Μνημονίων, που μας αποτελειώνουν, δεδομένου ότι έχω ήδη κατά κόρον ασχοληθεί με αυτά.

 

Η απότομη, έτσι, έκθεση της ανώριμης, ακόμη, ελληνικής οικονομίας, στον χωρίς όρια, διεθνή ανταγωνισμό, σε συνδυασμό και με ορισμένες καταστρεπτικές, για τη γεωργία μας, εμπνεύσεις της ΚΑΠ, την οδήγησαν σε μακρόχρονο μαρασμό. Η πολλά υποσχόμενη, και λόγω ευνοϊκού κλίματος, γεωργία μας, υποχρεώθηκε να απεμπολήσει την μία μετά την άλλη τις παραδοσιακές της καλλιέργειες, για να μην πέσει η τιμή τους διεθνώς. Με τη σειρά της, και η τότε αναπτυσσόμενη βιομηχανία μας, πριν ακόμη προφτάσει να ενηλικιωθεί, με τη βοήθεια κάποιων προστατευτικών δασμών, έγινε βορά των πιο προηγμένων, βιομηχανικά, από την ίδια, οικονομιών. Το μονίμως, έκτοτε, ελλειμματικό εμπορικό μας ισοζύγιο με τον ευρωπαϊκό βορρά και ιδιαίτερα με τη Γερμανία προσφέρει μια από τις πολλές μορφές καταστροφής της οικονομίας, εξαιτίας της βεβιασμένης εισόδου μας στην ενωμένη Ευρώπη. Δηλαδή, πριν να έχουν προχωρήσει στοιχειωδώς, οι απαραίτητες προς τούτο προϋποθέσεις. Η καταστροφή, βέβαια, ολοκληρώθηκε με τα Μνημόνια. Και όχι μόνο εξαιτίας των πολύπλευρα απαράδεκτων απαιτήσεων των δανειστών μας, αλλά και εξαιτίας της επιβολής όρων, που καθιστούσαν αδύνατη την ανάπτυξη (Σύμφωνο Σταθερότητας, εντός της ΕΕ, και ακραίου βαθμού παγκοσμιοποίηση, διεθνώς).

 

Το αποτέλεσμα, σε πείσμα των συχνών αφηγημάτων περί δήθεν ανάπτυξης, που δήθεν προσελκύει τον διεθνή θαυμασμό για τα επιτεύγματά μας, είναι άκρως απογοητευτικό. Και τούτο, διότι όσοι διαθέτουν, έστω και στοιχειώδεις γνώσεις, γύρω από τις διεργασίες της αναπτυξιακής διαδικασίας, αδυνατούν να τις εντοπίσουν στην ελληνική περίπτωση. Συνοπτικά, η διαδικασία αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη και συνεργασία τριών βασικών τομέων παραγωγής, (πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς), που αναπτύσσονται διαδοχικά και που συμβάλλουν, από κοινού, στο αναπτυξιακό αποτέλεσμα.

 

Αντιθέτως, δεν είναι νοητή η αναφορά σε πορεία ανάπτυξης, όταν αυτή αφορά, σε έναν και μοναδικό τομέα, από τους τρείς βασικούς, ενόσω οι υπόλοιποι δύο εμφανίζονται θνησιγενείς. Και, ακόμη, ενόσω οι υπόλοιποι δύο έχουν διακόψει με βίαιο τρόπο την αναπτυξιακή τους πορεία, που ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Πρόκειται για την ανθυγιεινή περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, με τον πρωτογενή και δευτερογενή της τομείς να μαραζώνουν. Αλλά, και ταυτόχρονα να αδυνατούν να συναντήσουν οδό ανάπτυξης, εξαιτίας των αρνητικών, για αυτούς, συνθηκών, που επικρατούν στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

 

Η Ελλάδα έχασε, έτσι, αρκετές ευκαιρίες εξυγίανσης των αναπτυξιακών της βάσεων. Τις περισσότερες από αυτές, εξαιτίας δικών της επιπόλαιων επιλογών, αλλά και μόνιμης υποτελούς συμπεριφοράς.

 

Και πριν από τον Τραμπ η Ελλάδα, ως ουραγός της ταχύτατα παρακμαζόμενης Ευρώπης, δεν είχε πια καμία ελπίδα επανασυνδεσης της με την ιδιαιτερότητα των αναπτυξιακών της απαιτήσεων.

 

ΙΙ. Η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα έρχεται τώρα με τον Ντόναλντ Τραμπ

 

Και ξαφνικά έγινε ξαστεριά για την Ελλάδα, καθώς ο νέος πλανητάρχης έθεσε τέλος στην μακρά περίοδο της ακραίας μορφής παγκοσμιοποίησης, και των πολύπλευρα καταστρεπτικών της συνεπειών, επιβάλλοντας τον προστατευτισμό. Το αγωνιώδες ερώτημα, εδώ, πρέπει να είναι: έχει τα μάτια της ανοιχτά η πατρίδα μας, για να προχωρήσει προς το φως;

 

Υποστηρίζω, απλώς, αυτό, που κάθε μακρό οικονομολόγος με σοβαρές σπουδές πίσω του, θα είχε ήδη διαπιστώσει. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο προστατευτισμός ανοίγει μια νέα σελίδα για την πατρίδα μας, με περιεχόμενο που θα μπορούσε να αποδειχθεί ελπιδοφόρο. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα αρπάξουμε, αδίστακτα, αυτή την θεόπεμπτη ευκαιρία και θα αναγάγαμε την αξιοποίησή της σε πρωταρχικό μας μέλημα. Αλλά, και αν στη συνέχεια απομακρύναμε, με νύχια και δόντια, τα πολυάριθμα εμπόδια που θα συναντούσαμε καθοδόν.

 

Προστατευτισμός και νέα εκβιομηχάνιση της Δύσης

 

Θα ανατρέξω, αναγκαστικά, στο παρελθόν, για να επαναφέρω στο προσκήνιο θεωρίες, πεποιθήσεις και επιδιώξεις περασμένων αιώνων, που επικαιροποιούνται με τον Τραμπ, αλλά με κάποια δειλία, και με την ΕΕ. Αναφέρομαι στη θεωρία του Friedrich List (γύρω στα 1830), που όπως είναι γνωστό εκφράζει εθνικιστική άποψη για την οικονομία ( απολύτως, άλλωστε, του συρμού τώρα).

 

Πρόκειται για την ανάγκη επιβολής προστατευτικών δασμών, προκειμένου να «ξαναγίνουν μεγάλες», προκειμένου να « ανακάμψουν από την παρακμή», προκειμένου να «προχωρήσουν σε δεύτερη εκβιομηχάνιση» κάποιες οικονομίες με προβλήματα. Να προστατευθούν, έτσι, με διαφορετική αναγκαστικά μορφή, ανάλογα με τα ειδικότερα προβλήματα της κάθε οικονομίας, επιλέγοντας το είδος, το ύψος και το μίγμα των προστατευτικών δασμών, που θα κριθεί το καταλληλότερο για την κάθε μια από αυτές. Και, φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι με βάση αυτή τη θεωρία του Friedrich List αναπτύχθηκαν και εκβιομηχανίστηκαν, στο παρελθόν, όλες σχεδόν οι οικονομίες της Δύσης (και όχι μόνο).

 

Δεν είναι του παρόντος η συζήτηση, που άλλωστε προοιωνίζεται μακρά, για το κατά πόσο το σχέδιο Τραμπ, που φαίνεται να ασπάζεται και η ΕΕ, έχει πιθανότητες επιτυχίας. Για τη ρημαγμένη, ωστόσο, από κάθε πλευρά, και χωρίς ελπίδες βελτίωσης της κατάστασής της, ελληνική οικονομία, αυτή η επαναφορά του παρελθόντος στο σήμερα, προσφέρει μια εξ ουρανού ευκαιρία. Και θα αποτελούσε ένα επιπλέον θανάσιμο αμάρτημα, ανάμεσα στα πολυάριθμα του παρελθόντος, εναντίον της χώρας μας, η μη άμεση αξιοποίησή του.

 

Τι επιβάλλεται να γίνει άμεσα:

 

*Επιστράτευση μακρό οικονομολόγων, με σοβαρές σπουδές στην ανάπτυξη

*Κατάρτιση μακροχρόνιου αναπτυξιακού προγράμματος για τον γεωργικό και τον βιομηχανικό τομέα (τριετούς, πενταετούς χρόνου και βλέπουμε)

*Εξειδίκευση των δασμών, που θα επιβληθούν, με βάση τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις του γεωργικού και βιομηχανικού κλάδου

*Απαίτηση άμεσης επανεξέτασης των εγκληματικών εδαφίων των Μνημονίων, που αποτελούν κόλαφο για ευρωπαϊκή οικονομία του 21ου αιώνα, απαίτηση της χώρας μας ότι επιτέλους πρέπει να αποκτήσει δικαίωμα στην ανάπτυξη, τέλος φυσικά στην, όντως, αδιανόητη τακτική προπληρωμής του δανείου μας, και πλήθος-πλήθος άλλων, που θα ξαναδώσουν πνοή στην καταδικασμένη πατρίδα μας (και που όλα δείχνουν ότι ευνοούνται από τις γενικές προτιμήσεις του νέου πλανητάρχη)

*Υπενθύμιση της ΕΕ, έστω και με μονομερείς αποφάσεις μας, ότι η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και όταν η ίδια δεν θα υπάρχει πια (ή, στην ευνοϊκότερη για την ίδια περίπτωση, θα έχει εξελιχθεί σε σαφώς καλύτερη έκδοσή της)

*Και βέβαια, αίτηση πολύπλευρης βοήθειας από τον Ντόναλντ Τραμπ (κάνοντας πρωταρχικό βραχυχρόνιο στόχο μας την εξασφάλιση επαφής μας με ανθρώπους του και δικούς μας κοντά του). Όχι τόσο για να προσπαθήσουμε να τον κάνουμε να λησμονήσει τις τόσο, μα τόσο εσφαλμένες ενέργειές μας, στον πόλεμο της Ουκρανίας και σε πλήθος άλλων (που φαίνεται ιδιαιτέρως δύσκολο), αλλά πρωτίστως για να τον πληροφορήσουμε ότι ένα ολόκληρο έθνος αργοσβήνει, με κυρίαρχο τίμημα, αρχικά τη διάσωση ευρωπαϊκών τραπεζών και στη συνέχεια «ότι έγινε, δεν ξεγίνεται». Υποψιάζομαι, ότι για πλήθος λόγων, το ιστορικό καταστροφής της Ελλάδας θα τον ενδιαφέρει.

 

Τι θα χρειαστεί ένα τόσο μεγαλεπήβολο σχέδιο;

 

Φρονώ ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Τουλάχιστον σε ότι αφορά την έναρξη του εγχειρήματος.

 

Τελειώνοντας το τηλεγραφικού τύπου αυτό μήνυμα, τίθεται το ακόλουθο αγωνιώδες ερώτημα: «θα ορμήσουμε στο τρένο της σωτηρίας μας, που ήδη σαλπάρει, ή θα το δούμε να φεύγει, όπως φεύγει τόσες άλλες φορές στο παρελθόν»;

 

ΠΗΓΗ: https://www.olympia.gr/1624308/diethni/ena-anektimito-doro-toy-ntonalnt-tramp-stin-ellada/

Μήπως οι ΗΠΑ… στρέφουν εναντίον του Ερντογάν τη στρατηγική της Τουρκίας;

 

dpoint 

 

Του Ζαχαρία Μίχα
(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

 

Κατανοητός είναι ο ενθουσιασμός από την εκδήλωση ενδιαφέροντος για ελληνικά θαλάσσια «οικόπεδα», νοτίως της Κρήτης, από τον αμερικανικό ενεργειακό κολοσσό Chevron. Όσα καταγράφονται τις τελευταίες μέρες έχουν αθέατες σε πρώτη ανάγνωση πλευρές, απολύτως θετικές για τα ελληνικά συμφέροντα. Στο ζήτημα της απάλειψης υδρογονανθράκων όμως, δεν έχει κριθεί ακόμα τίποτα, όπως έχει διδάξει η ιστορία των σχέσεων ελληνικού Δημοσίου και ExxonMobil. Βέβαια, προκύπτει ένα καταρχήν συμπέρασμα για την εξέλιξη των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.

 

Η εκτίμηση ότι η έλευση της Chevron στην Ελλάδα ενισχύει τις ελληνικές θέσεις στο ζήτημα της χάραξης θαλασσίων ζωνών είναι έγκυρη. Αφενός, μέσω της εκδήλωσης ενδιαφέροντας για τη θαλάσσια περιοχή στο νότιο Κρητικό Πέλαγος (σ.σ. όπως πρέπει να αποκαλούμε το ήμισυ του Λιβυκού), αμφισβητεί στην πράξη, ή μάλλον «απορρίπτει αδιαφορώντας», τον τουρκικό ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλασσίων ζωνών πέραν των χωρικών υδάτων.

 

Αυτό πλήττει στον πυρήνα του το τουρκικό ιδεολόγημα περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Η Τουρκία προσπαθεί να στηρίξει τον βολικό, αλλά καταφανώς παράλογο ισχυρισμό περί «ειδικών περιστάσεων» στην περιοχή που αποστερούν τα νησιά από κάθε επήρεια σε ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα. Η Chevron διαθέτει εξειδικευμένα επιτελεία στα ζητήματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας, αλλά κυρίως έχει τις ευλογίες του αμερικανικού κράτους, δηλαδή χαίρει της υποστήριξης της ισχυρότερης ναυτικής δύναμης παγκοσμίως, του US Navy.

 

Οι θέσεις που υιοθετεί η Chevron με την εμπλοκή της στην περιοχή, πλήττουν ευθέως το περιβόητο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο», το οποίο στηρίζεται στην αυθαιρεσία περί μηδενικής επήρειας της Κρήτης σε ΑΟΖ. Μπορεί να συνιστά διεθνή διμερή συμφωνία μεταξύ κρατών κατατεθειμένη στον ΟΗΕ, αλλά πλέον δεν στηρίζεται στην πράξη από τη Λιβύη.

 

Η Λιβύη φρόντισε να τηρήσει τη μέση γραμμή με την Ελλάδα κατά τη χάραξη των δικών της θαλασσίων «οικοπέδων», λαμβάνοντας υπόψη και την επήρεια της Γαύδου. Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει επίσημη αλλαγή στάσης, αλλά συνιστά έμμεση προσαρμογή στις νέες συνθήκες, με σκοπό να επιτευχθεί η εμπλοκή των μεγάλων ενεργειακών εταιριών για αξιοποίηση των πολλά υποσχόμενων δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε λιβυκά «οικόπεδα».

 

Αυτό θα ενισχύσει την οικονομία της διαιρεμένης χώρας και θα συνεισφέρει στην προσωρινή νομιμοποίηση της κυβέρνησης στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ας σημειωθεί ότι η νόμιμη θητεία της έχει λήξει χωρίς να διεξαχθούν νέες εκλογές, με πραγματική αιτία και δικαιολογία, τον εμφύλιο στη χώρα.

 

Η αμερικανική πολιτική

 

Βασικός στόχος όμως της σημερινής ανάλυσης είναι η εντύπωση που σχηματίζει ο παρατηρητής για την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Φαίνεται πως η Ουάσινγκτον έχει επιλέξει να στέλνει μηνύματα προς την Άγκυρα, αντί να την εμπλέξει ευθέως σε διαπραγμάτευση, το οποίο επιζητούν οι Τούρκοι. Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να εμπλακούν σε διαπραγμάτευση που θα νομιμοποιούσε εμμέσως τη μαξιμαλιστική και καταφανώς παράνομη στάση της Άγκυρας που πλήττει και τα δικά τους ενεργειακά συμφέροντα.

 

Οι Αμερικανοί διαμηνύουν εμμέσως στην Άγκυρα ότι δεν πρόκειται να συναινέσουν στην προσπάθειά της να αλλάξει το ισχύον διεθνές δίκαιο, προσαρμόζοντάς το στα μέτρα της. Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να προσέλθουν σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, τους όρους της οποίας θα έχει υπαγορεύσει αυθαίρετα η Τουρκία. Έχουν επιλέξει την απόρριψη στην πράξη ακραία παράνομων διεκδικήσεων που τους φέρνουν σε δύσκολη θέση απέναντι σε άλλες συμμαχικές χώρες, πλήττοντας όμως ευθέως και το αμερικανικό συμφέρον.

 

Εν ολίγοις, όπως η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλλει τη θέλησή της, εφαρμόζοντας τον κανόνα της ισχύος απέναντι σε χώρες που θεωρεί πιο αδύναμες και «υποδεέστερες» στην άτυπη ιεραρχία των διεθνών σχέσεων με βάση την ισχύ, έτσι και η Ουάσινγκτον της απαντά εφαρμόζοντας παρόμοια πολιτική, υπενθυμίζοντας στην Άγκυρα εμμέσως και το δικό τους διμερές ισοζύγιο ισχύος.

 

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προκαλεί κιόλας την Άγκυρα, υπονοώντας πως εάν επιμείνει να βαδίζει στην οδό του καταναγκασμού απέναντι στην Ελλάδα, θα διακινδυνεύσει να βρεθεί απέναντι στα αμερικανικά -ενεργειακά εν προκειμένω- συμφέροντα. Αυτά προφανώς θα τύχουν υπεράσπισης με τα ίδια μέσα που η Τουρκία απειλεί ότι θα χρησιμοποιήσει για να επιβάλει τη θέλησή της. Την θέτει, λοιπόν, προ του διλήμματος είτε να υποχωρήσει είτε να κινδυνεύσει να ηττηθεί επί του πεδίου.

 

 

Ναι στην Άγκυρα αλλά υπό όρους

 

Αυτή τουλάχιστον είναι η λογική και αισιόδοξη ερμηνεία. Η Ουάσινγκτον, άλλωστε, έχει πολλά μέτωπα ανοιχτά με την Άγκυρα: Ρωσία, Συρία, F-35, ενέργεια, ελληνοτουρκικά κ.λπ. Εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία χώρα κρίσιμη για τους αμερικανικούς γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς, αλλά δεν φαίνεται να σκοπεύει να ανεχθεί πλέον την δίχως όρια αποκλίνουσα διεθνή συμπεριφορά των Τούρκων.

 

Μπορεί να επιλέγει την παρασκηνιακή διπλωματική προσπάθεια «συνετισμού» τους και όχι την ευθεία αντιπαράθεση, όμως –σύμφωνα με τις ενδείξεις– έχει αποφασίσει να «πληρώνει» τους Τούρκους με το ίδιο νόμισμα. Για την Ουάσινγκτον, δίλημμα επιλογής της Τουρκίας και των «ιδιαιτεροτήτων» της έναντι συμμάχων όπως το Ισραήλ κυρίως και της Ελλάδας δευτερευόντως δεν υφίσταται.

 

Η Ελλάδα οφείλει να αποκρυπτογραφήσει σωστά την αμερικανική στρατηγική και σε συνεννόηση με τους περιφερειακούς στρατηγικούς της εταίρους, να δείξει στην πράξη ότι και η ίδια δεν σκοπεύει να νομιμοποιήσει διά της επίδειξης παθητικότητας την προβολή παράλογων και καταφανώς παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων σε βάρος της.

 

Δεν πρόκειται να συναινέσει στον τουρκικό στόχο να την οδηγήσει σε ένα μεγάλο τραπέζι διαπραγμάτευσης εφ’ όλης της ύλης, με βασικό μενού τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, και την ίδια την ελληνική κυριαρχία. Αυτό θα αποτελέσει το πιο ισχυρό σήμα και στους δυο αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς που αποτελούν βραχίονα υλοποίησης των γεωστρατηγικών επιλογών της Ουάσινγκτον. Η πορεία της ExxonMobil και της Chevron στην Ελλάδα θα κρίνει πολλά.

 

ΠΗΓΗ: DEFENCEPOINT.gr 

Στις Βρυξέλλες οι 27 της ΕΕ για την Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής: Ενίσχυση της άμυνας, αγκάθι η στήριξη στην Ουκρανία.

Σύνοδος κορυφής της ΕΕ / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo

ΤΡΥΦΩΝ ΚΑΪΣΕΡΛΙΔΗΣ 

Στις Βρυξέλλες προσέρχονται σήμερα οι ηγέτες της ΕΕ για την έκτακτη σύνοδο κορυφής προκειμένου να συζητήσουν μέτρα για την ενίσχυση των αμυντικών δαπανών και μια δέσμευση συνεχιζόμενης υποστήριξης στην Ουκρανία.

Η σύνοδος της ΕΕ διεξάγεται στον απόηχο της ανακοίνωσης του Ντόναλντ Τραμπ τη Δευτέρα περί διακοπής της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, με τον πρόεδρο της οποίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να έχει επίσης προσκληθεί στις Βρυξέλλες.

Το κλίμα είναι τεταμένο στην Ευρώπη μετά τη σύγκρουση του προέδρου των ΗΠΑ με τον Ουκρανό ομόλογό του την περασμένη εβδομάδα και η ρητορική για τη σημερινή σύνοδο κορυφής δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τη σημασία που της προσδίδουν αξιωματούχοι της ΕΕ.

Τα ανοίγματα της κυβέρνησης Τραμπ προς τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν έκαναν πολλούς στην ΕΕ να αμφισβητούν κατά πόσον η Ευρώπη μπορεί πλέον να βασίζεται στις ΗΠΑ για την ασφάλειά της, και η απόφαση της Ουάσιγκτον την Τετάρτη να διακοπεί η ανταλλαγή στρατιωτικών πληροφοριών με την Ουκρανία σίγουρα δεν καθησύχασε αυτές τις ανησυχίες.

Σε μια ένδειξη της αυξανόμενης ανησυχίας, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είπε σε διάγγελμά του την παραμονή της συνόδου της ΕΕ πως η χώρα του είναι ανοικτή στη συζήτηση για επέκταση της πυρηνικής της ομπρέλας στους Ευρωπαίους εταίρους της μετά και από σχετική έκκληση του εν αναμονή καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς.

 

Το σχέδιο της Φον ντερ Λάιεν για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης

 

«Η Ευρώπη αντιμετωπίζει έναν ξεκάθαρο και άμεσο κίνδυνο σε μια κλίμακα που ουδείς εξ ημών έχει βιώσει στην ενήλικη ζωή του», επεσήμανε η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε επιστολή της προς τους ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ, ενώ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, έκανε λόγο για «καθοριστική στιγμή για την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Η Φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσε, δύο μέρες πριν την έκτακτη σύνοδο της ΕΕ, το σχέδιο Rearm Europe για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, που θα επιτρέψει στα κράτη-μέλη της ΕΕ να δαπανήσουν έως και 800 δισ. ευρώ περισσότερα για την άμυνά τους την επόμενη πενταετία, σύμφωνα με τους αισιόδοξους υπολογισμούς της Κομισιόν.

Η πρόεδρος της Κομισιόν είπε πως οι προτάσεις που περιλαμβάνονται στο σχέδιο αυτό θα υποστηρίξουν την Ουκρανία και θα αντιμετωπίσουν τη μακροπρόθεσμη ανάγκη ανάληψης πολύ μεγαλύτερης ευθύνης για την ευρωπαϊκή ασφάλεια - πιθανώς αναφερόμενη στο ότι πολλοί Ευρωπαίοι πιστεύουν πως η Γηραιά Ήπειρος δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην αυτόματη βοήθεια των ΗΠΑ.

 

Οι προτάσεις της περιλαμβάνουν:

 

·        «Απελευθέρωση» της χρήσης της δημόσιας χρηματοδότησης για την άμυνα - εάν τα κράτη-μέλη αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες κατά 1,5% του ΑΕΠ, η Φον ντερ Λάιεν είπε ότι αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει δημοσιονομικό χώρο κοντά στα 650 δισ. ευρώ σε τέσσερα χρόνια.

·        Νέο χρηματοδοτικό εργαλείο που θα παρέχει δάνεια ύψους 150 δισ. ευρώ στα κράτη-μέλη για αμυντικές επενδύσεις.

·        Χρήση της ισχύος του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

·        Κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων μέσω της Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων.

·        Κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

 

Δύσκολη η ομοφωνία στην ΕΕ για τη στήριξη στην Ουκρανία

 

Πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ταχθεί υπέρ της ταχείας, αποφασιστικής δράσης αναφορικά με την ενίσχυση της ασφάλειας της ηπείρου. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, σημείωσε ότι το σχέδιο της Κομισιόν συνιστά «μια θεμελιώδη αλλαγή», ενώ ο Λιθουανός πρόεδρος, Γκιτάνας Ναουσέντα, είπε πως η σύνοδος της ΕΕ θα δώσει στην Ευρώπη την ευκαιρία να δείξει «αν είναι απλώς μια λέσχη συζήτησης ή αν μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις».

Αναμένεται όμως διαφωνία από ορισμένους Ευρωπαίους ηγέτες που δείχνουν συμπάθεια προς τη Μόσχα. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ο Σλοβάκος πρωθυπουργός, Ρόμπερτ Φίτσο, δήλωσε ότι η προσέγγιση «ειρήνη μέσω δύναμης» της ΕΕ ήταν «μη ρεαλιστική», ενώ ο Ούγγρος ομόλογός του, Βίκτορ Όρμπαν, σε επιστολή του προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ζήτησε να μην αναφέρεται η Ουκρανία στο γραπτό ανακοινωθέν μετά τη σύνοδο κορυφής.

Ο Όρμπαν -ο οποίος έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να μπλοκάρει τη βοήθεια της ΕΕ στην Ουκρανία και έχει πλέξει το εγκώμιο του Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος των ΗΠΑ «στέκεται γενναία υπέρ της ειρήνης»- είπε πως υπάρχει πλέον «στρατηγικός διαχωρισμός... μεταξύ της πλειοψηφίας της Ευρώπης και των ΗΠΑ». «Η μία πλευρά επιμένει στην παράταση του πολέμου στην Ουκρανία, ενώ η άλλη επιδιώκει τον τερματισμό της σύγκρουσης», πρόσθεσε.

Ωστόσο, ο Όρμπαν άφησε ανοιχτή την πόρτα για μια «μεγαλύτερη πιθανότητα συνεργασίας» με άλλους ηγέτες της ΕΕ σε θέματα κοινής ασφάλειας και άμυνας.

 

Συνάντηση Μακρόν - Όρμπαν στο Ελιζέ

 

Σε μια προσπάθεια επίτευξης ομοφωνίας ενόψει της συνόδου της ΕΕ, ο Μακρόν -που έχει επωμιστεί μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών προσπαθειών για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ Ζελένσκι και Τραμπ- προσκάλεσε χθες για δείπνο στο Παρίσι τον Όρμπαν.

Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν αμέσως μετά το διάγγελμα του Γάλλου προέδρου, όπου τόνισε ότι Γαλλία και Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμες για το ενδεχόμενο να μην είναι οι ΗΠΑ πλέον στο πλευρό τους. «Πρέπει να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να προστατέψουμε τους εαυτούς μας», είπε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να αποφασιστεί ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε και στη Μόσχα». «Θέλω να πιστεύω πως οι ΗΠΑ θα σταθούν στο πλευρό μας, αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο να μην είναι» σημείωσε ο Γάλλος πρόεδρος.

Ο Μακρόν πρόσθεσε ότι θα ληφθούν «αποφασιστικά βήματα» στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ που θα επιτρέψουν στις ευρωπαϊκές χώρες να είναι «πιο έτοιμες να αμυνθούν και να προστατευτούν». «Η συγκυρία επιτάσσει άνευ προηγουμένου αποφάσεις», κατέληξε.

 

ΠΗΓΗ: https://www.iefimerida.gr/kosmos/ektakti-synodos-koryfis-ee-amyna-oykrania

Τραμπ: Μην ανησυχείτε για τον Πούτιν, αλλά για τους μετανάστες βιαστές -Να μην καταλήξουμε σαν την Ευρώπη!

NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ με καπέλο MAGA Κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους -Φωτογραφία: AP Photo/Jacquelyn Martin)

 

Την άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να ασχολούνται με τον Πούτιν, καθώς έχουν άλλα πιο πιεστικά ζητήματα να τους απασχολούν, εξέφρασε ο Ντόναλντ Τραμπ.

 

«Θα πρέπει να περνάμε λιγότερο χρόνο να ανησυχούμε για τον Πούτιν και περισσότερο χρόνο να ανησυχούμε για τις συμμορίες μεταναστών βιαστών, τους ναρκοβαρώνους, τους φονιάδες και τους ανθρώπους από τα ψυχιατρεία που εισέρχονται στη χώρα μας -ώστε να μην καταλήξουμε σαν την Ευρώπη!», έγραψε στο Truth Social ο Αμερικανός πρόεδρος.

Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ ζήτησε από την αμερικανική υπηρεσία κυβερνοασφάλειας να αναστείλει όλες τις δραστηριότητές της που αφορούν τη Ρωσία, περιλαμβανομένων των επιθετικών ενεργειών, ανέφεραν αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Η αναστολή αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της επανεξέτασης των αμερικανικών δραστηριοτήτων που αφορούν τη Ρωσία και η διάρκειά της δεν είναι γνωστή, επεσήμαναν οι New York Times.

Το Πεντάγωνο αρνήθηκε να σχολιάσει τις πληροφορίες, επικαλούμενο λόγους ασφαλείας. Οι αρχές δεν σχολιάζουν σχεδόν ποτέ τις ενέργειες της υπηρεσίας κυβερνοασφάλειας, όπως και άλλες απόρρητες δραστηριότητες.

«Για τον υπουργό Χέγκσεθ δεν υπάρχει σημαντικότερη προτεραιότητα από την ασφάλεια των μαχόμενων σε όλες τις επιχειρήσεις, περιλαμβανομένου του κυβερνοχώρου», τόνισε αξιωματούχος του Πενταγώνου.

Η αναστολή αυτή ανακοινώθηκε την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αρχίσει να προσεγγίζει τη Μόσχα.

Αφού υπήρξε έναν από τους βασικούς συμμάχους του Κιέβου έναντι της εισβολής της Ρωσίας, η Ουάσινγκτον, υπό την προεδρία του Τραμπ, φαίνεται να θέλει να πείσει την Ουκρανία να δεχθεί μια εκεχειρία χωρίς απαραιτήτως να ανησυχεί αν θα λάβει εγγυήσεις ασφαλείας, κάτι που το Κίεβο αρνείται.

Η Ρωσία κατηγορείται συχνά ότι έχει εξαπολύσει υβριδικό πόλεμο εναντίον των δυτικών χωρών, κυρίως με στόχο να υπονομεύσει την υποστήριξή τους προς την Ουκρανία, στο πλαίσιο του οποίου επιδίδεται σε συμβατικές απόρρητες επιχειρήσεις αλλά και σε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο και τα συστήματα πληροφορικής.

 

ΠΗΓΗ: NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

Politico: O Τραμπ θέλει να διαλύσει την προοδευτική ΕΕ και να τη φτιάξει όπως τον βολεύει.

NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ / Φωτογραφία: AP Photo

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αποφασισμένος να παραμερίσει το «εμπόδιο» -όπως το αντιλαμβάνεται- της ΕΕ, διχάζοντάς την με τακτική «διαίρει και βασίλευε», σημειώνει σε ανάλυσή του το Politico. 

Ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος των ΗΠΑ το είχε επιχειρήσει, ανεπιτυχώς, στην πρώτη θητεία του στον Λευκό Οίκο, απειλώντας να κηρύξει εμπορικό πόλεμο κατά της ΕΕ, αλλά τώρα επανέρχεται δριμύτερος, καθώς η κρίση ασφάλειας στην Ευρώπη την οποία προκάλεσε με την απόσυρση της αμερικανικής υποστήριξης στην Ουκρανία βγάζει στην επιφάνεια επικίνδυνα ρήγματα μεταξύ των «27».

Ο Τραμπ τρέφει εδώ και χρόνια μια αποστροφή προς την Ευρώπη, και ήδη στις πρώτες εβδομάδες της δεύτερης προεδρικής του θητείας έδωσε δείγματα γραφής. Στο πρώτο υπουργικό του συμβούλιο υποστήριξε ότι «η ΕΕ δημιουργήθηκε για να καταστρέψει τις ΗΠΑ», προαναγγέλλοντας την επιβολή δασμών στην Ένωση.

Ο υπουργός του των Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, σνόμπαρε την επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ενώ ευρωβουλευτές που επισκέφθηκαν την Ουάσιγκτον αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Γηραιά Ήπειρο με το μήνυμα ότι η κυβέρνηση Τραμπ απορρίπτει ως «λογοκρισία» τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες για τους τεχνολογικούς κολοσσούς.

 

Το «divide et impera» του Τραμπ

 

Η εχθρική προς την ΕΕ στάση της κυβέρνησης Τραμπ ευθυγραμμίζεται με τη μακρά αντιπάθεια της Μόσχας έναντι της Ε.Ένωσης και πυροδοτεί κρίση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Η ΕΕ πασχίζει να αποδείξει τη σημασία της, την ώρα που Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, αναλαμβάνουν τα ηνία της απάντησης της Γηραιάς Ηπείρου στον Τραμπ.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου οι 27 υποτίθεται ότι λαμβάνουν ομόφωνα σημαντικές αποφάσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, εμφανίζεται διχασμένο και ανεπαρκώς προετοιμασμένο για να ανταποκριθεί στα δεδομένα που προκαλεί η σκληρή γραμμή του Τραμπ έναντι της Ουκρανίας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εξ ου και ο χαμηλός πήχης των προσδοκιών Eυρωπαίων διπλωματών για κάποια σημαντική απόφαση στη σημερινή σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών για τη συνέχιση της υποστήριξης προς το Κίεβο, λόγω της αντίθεσης του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν. Αλλά και οι προσπάθειες των Μακρόν και Στάρμερ να βρουν λύσεις αποκλείοντας τους φιλορώσους ηγέτες της ΕΕ και προσκαλώντας, αντίθετα, χώρες όπως ο Καναδάς και η Τουρκία στην πρόσφατη σύνοδο στο Λονδίνο.

Η κρίση που πυροδοτεί ο Τραμπ «μετακινεί ξανά το κέντρο βάρους της Ευρώπης στις εθνικές πρωτεύουσες. Ο ρόλος των θεσμών υπ' αυτά τα συμφραζόμενα είναι μεν σημαντικός, αλλά όχι κρίσιμος για την αποστολή», επισημαίνει στο Politico ο διευθυντής του τμήματος για την Ευρώπη, της δεξαμενής σκέψης Eurasia Group, Μουτζτάμπα Ραχμάν. «Αυτή είναι η νέα ισορροπία και η νέα πραγματικότητα στην οποία πρέπει να προσαρμοστούν» οι κορυφαίοι αξιωματούχοι της ΕΕ, η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, πρόσθεσε.

 

Οι παρεμβάσεις των συνεργατών του Τραμπ υπέρ της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς

 

«Ο Τραμπ προκαλεί τριγμούς στην ΕΕ όχι μόνον φλερτάροντας με τη Μόσχα και ανατρέποντας τα δεδομένα της δυτικής συμμαχίας, αλλά και με ευθείες παρεμβάσεις συνεργατών του στην πολιτική σκηνή ευρωπαϊκών χωρών με την υποστήριξή τους σε ακροδεξιά κόμματα», σχολιάζει το Politico.

Οι πιο απαισιόδοξοι πολιτικοί παρατηρητές στην Ευρώπη θεωρούν ότι ο Τραμπ και η κυβέρνησή του υποστηρίζουν τις ακροδεξιές λαϊκιστικές δυνάμεις στη Γηραιά Ήπειρο για να διαλυθεί η ΕΕ ως έχει σήμερα και να μετατραπεί σε μια χαλαρότερη συνομοσπονδία κρατών, που θα υποτάσσεται ευκολότερα στις ορέξεις της αμερικανικής κυβέρνησης - ή ίσως και του Πούτιν.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του βελγικού Πανεπιστημίου UCLouvain και ειδικού στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις, Tanguy Struye de Swielande, «αυτό που έκανε ο [Αμερικανός αντιπρόεδρος] Βανς στο Μόναχο δείχνει μια επιθυμία να καταστραφεί η προοδευτική Ευρωπαϊκή Ένωση για να δημιουργηθεί μια νέα, που θα είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, μια Ευρώπη των εθνών με συντηρητική ροπή.

 

Η κυβέρνηση Τραμπ στρέφει την πλάτη στους αξιωματούχους της ΕΕ

 

Σε αντίθεση με την πρώτη θητεία του, όπου έστω και απρόθυμα ο Τραμπ συναντάται με αξιωματούχους της ΕΕ, αυτή τη φορά δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση. Από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες, μόνον στην εθνικίστρια Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι και στον φίλο του Βίκτορ Όρμπαν της Ουκρανίας εστάλη πρόσκληση για την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου στην Ουάσιγκτον, όπως και σε άλλους ακροδεξιούς Ευρωπαίους πολιτικούς που συναθροίστηκαν στο Καπιτώλιο. 

Και μολονότι η Φον ντερ Λάιεν είχε ένα τετ-α-τετ στο Μόναχο με τον Τζέι Ντι Βανς -που έχει επανειλημμένως προκαλέσει την οργή των Ευρωπαίων-, δεν έχει ακόμη συναντηθεί με τον Τραμπ, όπως ούτε και ο Αντόνιο Κόστα. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Μάρος Σέφκοβιτς, πήγε στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο και όχι μόνον επέστρεψε με άδεια χέρια, αλλά μία εβδομάδα αργότερα πληροφορήθηκε πως ο Τραμπ ήταν έτοιμος να επιβάλει ακόμη χειρότερους δασμούς στην ΕΕ απ' ό,τι φοβόντουσαν στις Βρυξέλλες. 

Ανάλογη ήταν η εμπειρία και της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας, που επρόκειτο να συναντηθεί με τον ΥΠΕΞ του Τραμπ τον περασμένο μήνα, αλλά, φθάνοντας στην Ουάσιγκτον, πληροφορήθηκε ότι ο Μάρκο Ρούμπιο αδυνατούσε να τη δει λόγω «προβλημάτων προγραμματισμού». «Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα της διατλαντικής ρήξης. Φυσικά, υπάρχει κάποιος ρόλος για τους θεσμούς, αλλά δεν θα είναι όπως παλαιότερα», τονίζει ο Ραχμάν.

 

Η νέα πραγματικότητα στις διατλαντικές σχέσεις

 

Όπως σημειώνει το Politico, από τους αξιωματούχους της ΕΕ την προσοχή του Τραμπ αναμένεται να προσελκύσουν μόνον εκείνοι που ασκούν έλεγχο στους κοινοτικούς πόρους και τη σκληρή πολιτική της Ένωσης, όπως η πρόεδρος της Κομισιόν, Φον ντερ Λάιεν. Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος επιβάλει δασμούς κατά της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα είναι εκείνη που θα απαντήσει με αντίμετρα και είναι αυτή που μπορεί να επιβάλει πρόστιμα σε αμερικανικούς κολοσσούς τεχνολογίας.

Μολαταύτα, όπως καταλήγει η ανάλυση του διεθνούς Μέσου, αχτίδα ελπίδας για την ΕΕ είναι ότι τόσο ο Τραμπ όσο και η Ρωσία του Πούτιν ενδιαφέρονται αρκετά για την Ένωση, ώστε να επενδύσουν ενέργεια για να τη βγάλουν εντελώς εκτός κάδρου. «Ακούμε συνέχεια ότι η ΕΕ δεν έχει επιρροή, ότι δεν μετράμε», είπε ένας αξιωματούχος της ΕΕ, προσθέτοντας: «Αλλά αν βρίσκουν Τραμπ και Πούτιν κοινό έδαφος για να μας προσδιορίσουν ως εχθρό τους, πιθανότατα οφείλεται στο ότι σε τελική ανάλυση σε κάτι μετράμε».

ΠΗΓΗ: NEWSROOM IEFIMERIDA.GR