Κυλιόμενο κείμενο

Προτού τα μάτια μπορέσουν να δουν, => Πρέπει να έχουν μάθει να μη δακρύζουν!... Προτού τo αφτί μπορέσει ν ‘ακούσει,=> Πρέπει να έχει χάσει την ευαισθησία του!... Προτού η φωνή μπορέσει να μιλήσει,=> Πρέπει να έχει γίνει ανίκανη να πληγώσει!... Προτού η καρδιά μπορέσει ν’ αγαπήσει,=> Πρέπει να έχει μάθει να μην πονάει!... Μόνο τότε τα μάτια θα μπορούν να δούνε την αλήθεια, το αυτί να την ακούσει, η καρδιά να αγαπήσει κάθε κρίκο της αλυσίδας του μικρόκοσμου, και η γλώσσα θα μπορεί να μιλήσει χωρίς να πληγώσει ούτε έναν απ' αυτούς τους κρίκους του μικρόκοσμου. "Μοναχικός Λύκος" - Μιχάλης I. Γκουντέβενος

Αποποίηση ευθύνης...

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ… , => Δεν ήμαστε δημοσιογραφική σελίδα, και ως εκ τούτου δεν επαληθεύουμε τα θέματα, απλά κάνουμε αναμετάδοση θεμάτων, ειδήσεων, videos, κλπ. και όχι ρεπορτάζ. Για παράπονα, ενστάσεις ή αντιρρήσεις απευθυνθείτε στην ΕΝΕΡΓΗ πηγή της είδησης που υπάρχει στο τέλος κάθε Ανάρτησης και κάθε θέματος (Ο διαχειριστής: Μιχάλης I. Γκουντέβενος)

''Πάμε στοίχημα''

Αγαπητοί αναγνώστες

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ… , => Στείλτε τις απόψεις σας, την ιστορία σας, το θυμό σας, τα παράπονά σας, τα δικάσας θέματα στο email μας: mc-goud@hotmail.com, και εμείς θα τα δημοσιεύσουμε... ( δεν χρειάζεται να εγγραφείτε!...) (Μιχάλης I. Γκουντέβενος - Διαχειριστής)...

Σχόλια από "Μοναχικός Λύκος"


Η σελίδα "Μοναχικός Λύκος" θεωρεί αυτονόητο ότι όλοι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα σχολιασμού, κριτικής και ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θα θέλαμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν θα δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, ή υβριστικού, ή προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου.

Επίσης, σύμφωνα με τις αρχές μας, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Οπότε, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η σελίδα "Μοναχικός Λύκος" δεν θα δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον εκάστοτε συντάκτη τους και το περιεχόμενό τους δε συμπίπτει κατ' ανάγκην με την άποψη της σελίδας μας.


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μακεδονικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μακεδονικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019

Ο Ρόλος της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια στον 21ο Αιώνα (Α' Μέρος)


Μηνάς ΣτραβοπόδηςΜηνάς Στραβοπόδης απόφοιτος του τμήματος Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών, μέλος της SAFIA και συντάκτης στην Off Line Post

Ο Ρόλος της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια στον 21ο
DAVID W CERNY / REUTERS

Εξωτερική Πολιτική της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια

Το διεθνές σύστημα ήδη από το 2001 βρίσκεται σε ένα καθεστώς υπό μετάβαση, καθώς σε αυτό επέρχεται σταδιακά συστημική αλλαγή, διότι από μονοπολικό, γίνεται πολυπολικό. Η ισχύς των ΗΠΑ αμφισβητήθηκε μετά την 11η Σεπτεμβρίου, γεγονός που οδήγησε στο να πληγεί η διεθνής εικόνα που είχε διαμορφώσει. Ταυτοχρόνως, κράτη όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία σημειώνουν πολύ μεγάλους και ραγδαίους ρυθμούς ανάπτυξης, γεγονός που δημιουργεί την άνοδο μικρότερων πόλων ισχύος σε διάφορες περιφέρειες του διεθνούς συστήματος. Το σύστημα σε ένα πρώτο επίπεδο παραμένει μονοπολικό (στρατιωτική ισχύς), ωστόσο σε ένα δεύτερο επίπεδο τείνει να χαρακτηρίζεται πολυπολικό (οικονομική ισχύς).

Βασικά χαρακτηριστικά του διεθνούς συστήματος του 21ου αιώνα είναι η περιπλοκότητα και η πολυμορφία. Το γεγονός αυτό έχει διαφοροποιήσει την σύσταση των διεθνών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα κράτη και κατ’ επέκταση έχει παρουσιαστεί η ανάγκη αναδιαμόρφωσης της στρατηγικής των κρατών, ούτως ώστε να μπορέσουν: α) να διασφαλίσουν την επιβίωσή τους, β) να εξισορροπήσουν τους άμεσους ανταγωνιστές τους και γ) να καταφέρουν να καταστούν περιφερειακοί ηγεμόνες. Με την σωστή οριοθέτηση-ιεράρχηση των πολιτικών στόχων και σωστή αξιοποίηση των μέσων που διαθέτει το εκάστοτε κράτος, μπορεί να διαμορφωθεί μια υψηλή στρατηγική, η οποία θα έχει υψηλό επίπεδο προσαρμοστικότητας και αποτελεσματικότητάς. Έτσι, λοιπόν, έχει παρουσιαστεί η ανάγκη -στο πλαίσιο αναδιαμόρφωσης των κρατικών στρατηγικών- να γίνεται χρήση ηπιότερων μέσων/εργαλείων, ούτως ώστε να μπορεί το εκάστοτε κράτος να διαθέτει μια επιτυχημένη στρατηγική. Με άλλα λόγια, να γίνεται χρήση μέσων πέρα από τα παραδοσιακά στρατιωτικά μέσα, τα οποία πλέον αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που διαθέτουν τα κράτη.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία, για να μπορέσει να επιτύχει τους στόχους που έχει θέσει, με βασικότερο όλων την ανάσχεση της επιρροής της Δύσης στα Δυτικά Βαλκάνια και παράλληλα την άσκηση ρωσικής επιρροής στην ίδια περιοχή, έχει αναπτύξει μια πολυδιάστατη στρατηγική, η οποία αξιοποιεί όλο το εύρος των δυνατοτήτων της. Συγκεκριμένα, τα μέσα/εργαλεία που χρησιμοποιεί η Ρωσία στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων είναι τα εξής: α) Διπλωματία (πολιτική επιρροή), β) Οικονομία και Εμπόριο, γ) Ενέργεια, δ) Ένοπλες Δυνάμεις και ε) Θρησκεία και Πολιτισμός.

Διπλωματική προσέγγιση

Η διπλωματία είναι το βασικότερο εργαλείο που διαθέτουν τα κράτη για να αναπτύξουν σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη με βασικό σκοπό την προώθηση και εκπλήρωση των εθνικών στόχων που έχει θέσει το εκάστοτε κράτος. Η διπλωματία αποτελεί εξαρτημένη μεταβλητή της ισχύος. Πάντα η διπλωματία, για να είναι επιτυχημένη, δηλαδή οι θέσεις του εκάστοτε κράτους να πείσουν την άλλη πλευρά και να γίνουν αποδεκτές, πρέπει το κράτος να διαθέτει ισχύ πολύ περισσότερη από την άλλη πλευρά, ούτως ώστε να καταφέρει να μεταβάλλει την συμπεριφορά της άλλης πλευράς, όπου εντός της νέας αυτής συμπεριφοράς θα κατοπτρίζεται η βούληση και οι θέσεις του πρώτου κράτους.

Η Ρωσία την δεκαετία του 1990, λόγω ελλείματος ισχύος δεν είχε εγείρει καμία αξίωση για την περιοχή. Η μεταβολή της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής στο βαλκανικό υποσύστημα επήλθε κυρίως μετά την Ουκρανική κρίση το 2014. Το λανθάνον ρωσικό ενδιαφέρον για την εκεί περιφέρεια έγινε έντονα ενεργό από παθητικό, ιδίως δε στις χώρες με επίσημη θρησκεία την Ορθοδοξία και έντονο το σλαβικό στοιχείο. Έτσι, λοιπόν, μέσω της διπλωματίας η Ρωσία επιδίωξε τον περιορισμό της Δύσης στην περιοχή.

Πιο συγκεκριμένα, οι ενέργειες που ακολούθησε η Ρωσία ήταν τρεις: α) Προώθηση των Ρωσικών θέσεων για την περιφέρεια των Δυτικών Βαλκανίων μέσα από διάφορους διεθνείς θεσμούς συμπεριλαμβανομένης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). β) Ανάπτυξη στενών πολιτικών δεσμών στη βάση κοινών ιδεολογιών και πολιτισμικής συγγένειας σε χώρες όπως η Σερβία, η Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και η Βοσνία (συγκεκριμένα η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας – ΣΔΒ). Τέλος, γ) ανάπτυξη των σχέσεων με πολιτικές δυνάμεις και ελίτ των κρατών αυτών, που έχουν έντονα φιλορωσικά αισθήματα. Συγκεκριμένα, οι τελευταίοι -επειδή συνήθως ελέγχουν όλα τα μέσα ενημέρωσης του εκάστοτε κράτους- προωθούν φιλορωσικές θέσεις μέσω του τύπου και της τηλεόρασης, με αποτέλεσμα η προπαγάνδα να έχει πολύ βασικό ρόλο ως μέρος της ανάπτυξης της διπλωματίας από μεριάς Ρωσίας σε αυτά τα κράτη.

Οικονομική-εμπορική προσέγγιση

Ιδίως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η οικονομία και το εμπόριο άρχισαν να έχουν πολύ πιο σημαντικό ρόλο στις διακρατικές σχέσεις. Βασική αιτία, ήταν η ραγδαία μετάδοση του φιλελεύθερου οικονομικού συστήματος (ελευθερία της αγοράς) σε ολόκληρο τον πλανήτη -πλέον και στα πρώην κομμουνιστικά κράτη. Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι την δεκαετία του 1990 ο ρόλος της οικονομίας και του εμπορίου αναβαθμίζεται και η σημαντικότητά τους γίνεται ακόμη πιο μεγάλη από ότι ήταν στο παρελθόν.


Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των κρατών αυξάνονται δραματικά. Αυτό γίνεται έκδηλο και στην περίπτωση των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων, όπου σημειώνεται τεράστια αύξηση των εμπορικών σχέσεων. Παράλληλα, σημειώνεται και μεγάλος αριθμός ρωσικών επενδύσεων στα Βαλκάνια. Το γεγονός αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο καθώς η Ρωσία με σωστή διάγνωση του διεθνούς περιβάλλοντος εντοπίζει μια αναφυόμενη ευκαιρία και την αξιοποιεί για να επιτύχει τους τιθέμενους στόχους της στα Δυτικά Βαλκάνια. Καθώς η Ε.Ε. ταλανίζεται από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και οι ΗΠΑ έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην Ασία (άνοδος Κίνας), τα Βαλκάνια αποτελούν ένα ανοιχτό πεδίο για επενδύσεις και οικονομική υποστήριξη. Η Ρωσία ως αναδυόμενη δύναμη, διαθέτει, τόσο τους πόρους, όσο και την πολιτική βούληση  να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή στον οικονομικό-εμπορικό τομέα.

Αν και η Ρωσία επηρεάστηκε από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, οι επιπτώσεις στην ρωσική οικονομία ήταν πολύ μικρότερες από αυτές που σημειώθηκαν σε κράτη της Δύσης. Η Ρωσία κατάφερε να ξεπεράσει πολύ γρήγορα τις επιπτώσεις της κρίσης. Πολύ σημαντικό ρόλο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών είχε η ενέργεια -πετρέλαιο και φυσικό αέριο.[1]

Πέρα όμως από τις εμπορικές σχέσεις και τις επενδύσεις, η Ρωσία έχει εξασφαλίσει την παρουσία της στα Δυτικά Βαλκάνια και μέσω του χρηματοπιστωτικού τομέα. Η ρωσική κρατική τράπεζα Sberbank[2] διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην περιοχή και μάλιστα έχει άμεση πρόσβαση σε: Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία. Η ρωσική παρουσία στα Δυτικά Βαλκάνια μέσω του χρηματοπιστωτικού τομέα έχει χαρακτηριστεί ως «η διπλωματία του ρουβλιού», η οποία αποτελεί μέρος της ευρύτερης οικονομικής στρατηγικής της Ρωσίας.

Ο παράγοντας της ενέργειας

Όπως το εμπόριο και η οικονομία έτσι και η ενέργεια με την πάροδο του χρόνου γίνεται όλο και πιο σημαντική στις διακρατικές σχέσεις. Η Ρωσία διαθέτει πολύ μεγάλα αποθέματα κοιτασμάτων σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Το γεγονός αυτό την κατατάσσει στα μεγαλύτερα κράτη-παραγωγούς του κόσμου μαζί με τα κράτη της Μέσης Ανατολής.[3] Αυτό έχει ως απόρροια, η ενέργεια και συγκεκριμένα ο έλεγχος μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου και φυσικού αερίου  να αποτελούν πολύ σημαντική μορφή ισχύος για τη Ρωσία στο σύγχρονο διεθνές σύστημα.[4] Μάλιστα, οι ενεργειακοί πόροι της Ρωσίας είναι αυτοί που έχουν διαδραματίσει τον πιο σημαντικό ρόλο για την ανακατανομή ισορροπίας ισχύος του 21ου αιώνα που έχει καταστήσει την Ρωσία -εάν όχι μεγάλη δύναμη- μια εν δυνάμει μεγάλη δύναμη.

Η παρουσία της Ρωσίας, τόσο στα Δυτικά Βαλκάνια, όσο και στο σύνολο των Βαλκανίων γενικότερα, για τις ενεργειακές εξελίξεις είναι πάρα πολύ έντονη. Πιο συγκεκριμένα οι εταιρίες Gazprom και Lukoil ενθαρρύνθηκαν ανοιχτά από το κράτος, για να επενδύσουν στις ενεργειακές βαλκανικές αγορές για την ισχυροποίηση του ρόλου της Μόσχας στην περιοχή.

Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια πολύ σημαντικά αποτελέσματα συμφωνιών που προέκυψαν από συμφωνίες της Gazprom με διάφορα κράτη της Ευρώπης: α) επέκταση της πελατειακής βάσης β) δημιουργία νέου δικτύου αγωγών γ) δημιουργία αποθηκευτικών εγκαταστάσεων και δ) άμεση πρόσβαση στην ενεργειακή αγορά της Ευρώπης.

Πιο συγκεκριμένα για την περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, σημειώνεται μια έντονη εξάρτηση των δεύτερων από την Ρωσία, καθώς τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων εισάγουν ενέργεια για την κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Ρωσία. Επίσης, οι συμφωνίες με την Ρωσία που θα καταστήσουν ορισμένα από αυτά τα κράτη, transit states, γεγονός που θα διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο για την ανάπτυξη της οικονομίας των κρατών αυτών, διότι θα αποτελούν ενδιάμεσα κράτη από τα οποία θα περνάνε αγωγοί που θα διακινούν ρωσικό φυσικό αέριο και οι οποίοι θα αποφέρουν μεγάλο αριθμό εσόδων στα κράτη αυτά.

Κύριοι πυλώνες της στρατηγικής της Gazprom στα Βαλκάνια είναι οι εξής: α) Κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, ο οποίος θα διαπερνούσε το σύνολο των Βαλκανίων και θα έφτανε έως την κεντρική Ευρώπη. Ωστόσο, το πλάνο αυτό απέτυχε, αλλά τείνει να αντικατασταθεί εν μέρει με την προέκταση του αγωγού Turkish stream και β) την ιδιοκτησία του Σερβικού ενεργειακού κολοσσού Naftna Industrija Srbije (NIS).

Κλείνοντας την υπό-ενότητα αυτή είναι σημαντικό να αναφερθεί πως η ενεργειακή αυτή στρατηγική της Ρωσίας, η οποία είναι πάρα πολύ αποτελεσματική, καθώς προσδίδει τα μεγαλύτερα έσοδα στην ρωσική οικονομία, έχει προκύψει μετά την ενεργειακή μεταρρύθμιση του 2009 με πρωτοβουλία του προέδρου Putin. Συγκεκριμένα, η «Ενεργειακή Στρατηγική της Ρωσίας» θα ισχύσει έως το 2030 (τιθέμενο όριο). Η στρατηγική αυτή έθεσε συγκεκριμένους στόχους αντικειμενικούς σκοπούς, προτεραιότητες και κατευθυντήριες γραμμές. Κύριο πρωταγωνιστή καθιστούσε την Gazprom, η οποία όπως αναφέρθηκε επικεντρώθηκε στην δυτικό-ευρωπαϊκή αγορά για την εδραίωση της παρουσίας της και εκπλήρωση των ρωσικών στόχων.

Στρατιωτική προσέγγιση

Από την διαμόρφωση της στρατηγικής της Ρωσίας για τα Δυτικά Βαλκάνια δεν θα μπορούσε να λείψει ο στρατιωτικός παράγοντας, ο οποίος αποτελεί μέρος της ευρύτερης ρωσικής στρατηγικής στην περιοχή.

Τον Δεκέμβριο του 2014 εγκαινιάστηκε το νέο στρατηγικό δόγμα της Ρωσίας, το οποίο είχε στον πυρήνα του την ιδέα πως η Ρωσία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ισότιμος συνομιλητής από τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις του συστήματος.
Συγκεκριμένα το δόγμα αυτό διαθέτει πέντε βασικούς άξονες εντός των οποίων κινείται η Ρωσία: α) η Δύση είναι ο βασικός εχθρός-ανταγωνιστής της Ρωσίας, β) δεν υπάρχει σαφής διατύπωση των εξοπλιστικών στόχων, γ) υπάρχει για πρώτη φορά και εξωτερική και εσωτερική απειλή πολέμου, δ) δίνεται έμφαση στην ναυτική στρατηγική και στην δημιουργία ναυτικών βάσεων (πρόσβαση σε όσο το δυνατόν περισσότερες θάλασσες) και ε) μεταφορά στρατιωτικών εντάσεων μακριά από τα σύνορά της.

Στο πλαίσιο της ανωτέρω στρατηγικής η Ρωσία ενεπλάκη στον πόλεμο στην Συρίαούτως ώστε να διατηρήσει την μοναδική ναυτική βάση που διαθέτει στην περιοχή και άρα να διατηρήσει την άμεση πρόσβασή της στην Μεσόγειο (ένας από τους λόγους εμπλοκής της Ρωσίας στην Συρία). Ωστόσο, η Ρωσία θέλοντας να εξασφαλίσει περαιτέρω πρόσβαση σε θάλασσες ενεπλάκη και στα Βαλκάνια. Όμως τα κράτη με τα οποία είχε/έχει καλύτερες σχέσεις (Σερβία, ΣΔΒ, Βόρεια Μακεδονία και Μαυροβούνιο) είναι ως επί το πλείστον κράτη που δεν έχουν πρόσβαση σε θάλασσα (με εξαίρεση το Μαυροβούνιο). Όλα τα παράκτια κράτη (π.χ. Αλβανία, Κροατία, Σλοβενία κτλ.) ελέγχονται από την Δύση (ΝΑΤΟ-Ε.Ε.). Τα μόνα κράτη στα οποία η Ρωσία είχε ανοιχτό πεδίο για δημιουργία ναυτικής βάσης ήταν το Μαυροβούνιο και η Μάλτα. Η Μάλτα απέρριψε κάθε σχέση με την Ρωσία και τον Putin. Όσον αφορά στο Μαυροβούνιο και αυτό απέρριψε πρόταση της Ρωσίας για εγκατάσταση ναυτικής βάσης στην επικράτειά του. Τότε εικάζεται πως έγινε απόπειρα πραξικοπήματος από πλευράς Ρωσίας στο Μαυροβούνιο, μέσω της χρήσης κυβερνό-επιθέσεων και διάφορων υβριδικών-ασύμμετρων απειλών. Ωστόσο, η απόπειρα αυτή απέτυχε και λίγο αργότερα (2016) το Μαυροβούνιο εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα η στρατηγική της Ρωσίας για εύρεση εδάφους για την δημιουργία ναυτικής βάσης στα Δυτικά Βαλκάνια να αποτύχει πλήρως.

Έτσι, όσον αφορά στον στρατιωτικό τομέα, η Ρωσία επικεντρώθηκε στην ανάσχεση του ΝΑΤΟ στα κράτη του άμεσου ενδιαφέροντος της (Σερβία, ΣΔΒ και Βόρεια Μακεδονία), χωρίς βέβαια να έχει δεσμευμένα ρωσικά στρατεύματα στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων. Ο στρατιωτικός ρόλος της Ρωσίας στην περιοχή, περιορίζεται μόνο μέσω χρηματοδοτήσεων και εξοπλισμών των κρατών στην περιοχή (όπως θα δούμε στην συνέχεια) και όχι σε άμεση στρατιωτική επέμβαση, διότι κάτι τέτοιο είναι πέρα από τις δυνατότητές της -κίνδυνος στρατηγικής υπερεπέκτασης και στρατηγικής υπερεξάπλωσης.

Ο ρόλος της θρησκείας και του πολιτισμού

Τέλος, μια σημαντική διάσταση στην διαμόρφωση υψηλής στρατηγικής της Ρωσίας στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων είναι η αξιοποίηση της κοινής θρησκείας και του κοινού πολιτισμού. Τα δύο αυτά στοιχεία αποτελούν μια πολύ καλή αφορμή για την Ρωσία, ούτως ώστε αυτή να δικαιολογεί μια πιο παρεμβατική πολιτική στην περιοχή, για να εκπληρώσει την βαθύτερη αιτία που είναι η προσπάθεια απόκτησης περιφερειακής ηγεμονίας και άσκησης ρόλου μεγάλης δύναμης.

Η Ρωσία διαθέτει εκτεταμένο πρόγραμμα θρησκευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων στα Βαλκάνια, το οποίο αποτελεί και μέρος της επίσημης ρωσικής διπλωματίας.

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το ίδρυμα Russkiy Mir, το οποίο ιδρύθηκε το 2007 με προεδρικό διάταγμα με σκοπό να ασκεί τις εξής δραστηριότητές στα κράτη των Βαλκανίων: α) εκμάθηση ρωσικής γλώσσας, β) διενέργεια πολιτιστικών προγραμμάτων, γ) μαθήματα ρωσικής ιστορίας. Το ίδρυμα αυτό έχει παρουσία σε Σερβία (2), Βουλγαρία (3), Ελλάδα, Σλοβενία, Μαυροβούνιο και ΣΔΒ (1).

Πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία (ΡΟΕ), η οποία αποτελεί το κοινό σημείο αναφοράς των δύο περιοχών με αφετηρία την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Επίσης ως σκοπό έχει: α) την προώθηση των Σλάβων ορθοδόξων σε διεθνές επίπεδο, β) την διαφοροποίηση από την Δύση, δημιουργώντας στην περιοχή τον δεύτερο πόλο, τον ορθόδοξο φιλο-ρωσικό, ο οποίος εναντιώνεται στον μουσουλμανικό φιλο-δυτικό πόλο γ) την αναβάθμιση της Ρωσίας, η οποία θα έχει το ρόλο του «Μεγάλου Αδερφού» στα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων, δ) την μη αποδοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο πολλές φορές έχει υποστηριχθεί από τις ΗΠΑ σαν επιμέρους διαμάχη μεταξύ των δύο πλευρών και ε) την ενδυνάμωση της επιρροής στην Σέρβικη και Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία.

Τέλος, ιδιαίτερη μνεία από πλευράς Ρωσίας δίνεται στην θεωρία του πανσλαβισμού και στην φυλετική και ιστορική σχέση που έχουν αναπτύξει οι δύο πλευρές.

Βιβλιογραφία


[1] Barber, C 2015, ‘Russian Economic Foreign Policy in the Balkans’, Academia, πρόσβαση 21 Μαΐου 2019, < https://www.academia.edu/12126574/Russian_Economic_Foreign_Policy_in_the_Balkans >

[2] Bechev, P 2018, ‘Understanding Russia’s influence in the Western Balkans’, Hybrid CoE, πρόσβαση 9 Μαΐου 2019, < https://www.hybridcoe.fi/wp-content/uploads/2018/10/Strategic-Analysis-2018-9-Beshev-.pdf >

[3] Calvocoressi, P 2010, ‘Η Διεθνής Πολιτική μετά το 1945’, τόμος α’, 9η εκδ, Τουρίκη, Αθήνα

[4] Gilpin, R 2004, ‘Πόλεμος και Αλλαγή στη Διεθνή Πολιτική’, 3η εκδ, Ποιότητα, Αθήνα

[5] Kissinger, H 1994, ‘Διπλωματία’ 1st edn, Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη, Αθήνα

[6] Kuczyński, G 2019, ‘Russia’s Hybrid Warfare in the Western Balkans’, Warsaw Institute, πρόσβαση 9 Μαΐου 2019, < https://warsawinstitute.org/russias-hybrid-warfare-western-balkans/ >

[7] Leon, A 2013, ‘The Putin Doctrine’. Foreign Affairs, πρόσβαση 8 Μάϊου 2019, <  http://www.foreignaffairs.com/articles/139049/leon-aron/the-putin-doctrine >

[8] Mearsheimer, J 2007 ‘Η Τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων’, 1η εκδ, Ποιότητα, Αθήνα

[9] O’ Brien, R, Williams, M ‘Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία Εξέλιξη και Δυναμικές’, 3η εκδ, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα

[10] Stronski, P & Himes, A 2019, ‘Russia’s Game in the Balkans’, πρόσβαση 24 Μαΐου 2019, < https://carnegieendowment.org/2019/02/06/russia-s-game-in-balkans-pub-78235 >

[11] Waltz, K 2011, ‘Θεωρία Διεθνούς Πολιτικής’, 1η εκδ, Ποιότητα, Αθήνα

[12] Watson, A 2010, ‘Η Εξέλιξη της Διεθνούς Κοινωνίας Μια συγκριτική ιστορική ανάλυση’, 4η εκδ, Ποιότητα, Αθήνα

[13] Δημόπουλος, Δ 2018, ‘Η Ρωσική Εξωτερική Πολιτική στα 18 χρόνια παντοδυναμίας Πούτιν’, Huffington Post Greece, πρόσβαση 12 Μαΐου 2019, < https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-rosike-exoterike-politike-sta-18-chronia-pantodenamias-poetin_gr_5aad8405e4b0337adf844335?utm_hp_ref=gr-blogs >

[14] Διαλλά, Α 2009, ‘Η Ρωσία απέναντι στα Βαλκάνια Ιδεολογία και πολιτική στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα’ 1η εκδ, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα

[15] Καραγιάννης, Μ 2010, ‘Η Ρωσία σήμερα’, 1η εκδ , Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα

[16] Λιάκουρας, Π 2007, ‘Το κυπριακο - απο τη ζυριχη στη λουκερνη Σε αναζητηση ομοσπονδιακης επιλυσης’, 1η εκδ, Σιδέρης, Αθήνα

[17] Μπόση, Μ 2014, ‘Η διεθνής ασφάλεια στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο, οι αραβικές εξελίξεις και η περίπτωση της Συρίας’, 1η εκδ, Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα

[18] Μπόση, Μ 2018, ‘Οι όψεις της διεθνούς ασφάλειας’, 1η εκδ, Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα

[19] Τσιριγώτης, Δ 2008, ‘Νεοτερη και Συγχρονη Ελληνικη Ιστορια Διεθνεις Σχεσεις και Διπλωματια’, 1η εκδ, Ποιότητα, Αθήνα


[1] Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα έσοδα που αποκόμισε η Ρωσία την περίοδο 2000-2013 μόνο από το πετρέλαιο. Συγκεκριμένα τα έσοδα για το διάστημα αυτό άγγιξαν τα 3 τρις ευρώ.

[2] Η κρατική τράπεζα Sberbank αποτελεί την 3η μεγαλύτερη τράπεζα στην Ευρώπη.

[3] Η Ρωσία διαθέτει το 5,5% σε απόθεμα πετρελαίου στον κόσμο και το 16,8% απόθεμα φυσικού αερίου.

[4] Οι υδρογονάνθρακες αποτελούν το 70% των εξαγωγών της Ρωσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια άνοδος  της τιμής του πετρελαίου κατά 10% θα προκαλέσει αύξηση της τάξεως του 1,5-2% στο ρωσικό ΑΕΠ.


Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019

Ντόμινο στα Βαλκάνια; Σε αχαρτογράφητα ύδατα μετά το ευρω-μπλόκο σε Β.Μακεδονία - Αλβανία


Το μαύρο σενάριο για ένα νέο πόλεμο στα Βαλκάνια και μία αλλαγή συνόρων προς το άγνωστο, που δεν θέλω να ξαναζήσω.


Ο ναός διακρίνεται μέσα...
ASSOCIATED PRESS

Ο ναός διακρίνεται μέσα από πλέγματα στο απομακρυσμένο μοναστήρι του St Anto, πάνω από τη βοσνιακή πόλη Fojnica, την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2007. Ως μοναδική αίρεση που διατηρούσε την παρουσία της στα Βαλκάνια για πάνω από 700 χρόνια, οι Βόσνιοι Φραγκισκάνοι αυτοαποκαλουνται σε αυτή την περιοχή κηδεμόνες της ιστορίας των Βαλκανίων. Το μοναστήρι, που επέζησε της περιφερειακής αναταραχής από την άφιξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στους Βαλκανικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990, κατέχει βιβλία και κειμήλια που εξηγούν την ιστορία της περιοχής



Η φράση με την οποία κατέληξε η συζήτηση που είχα με δύο Έλληνες διπλωμάτες πριν από ένα μήνα, για το ενδεχόμενο να ασκήσει βέτο η Γαλλία - και να μπλοκάρει έτσι την έναρξη διαπραγματεύσεων για ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας στην ΕΕ, ήταν μία τρομακτική πρόβλεψη: «Ναι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για απόπειρες αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια και πιθανόν για νέο πόλεμο!»

Ακούγοντας την εκτίμηση από ένα τόσο έμπειρο στέλεχος της ελληνικής διπλωματίας, αισθάνθηκα ότι ο χρόνος ξαναγυρίζει πίσω. Στις νύχτες που είχα περάσει το 1999 στο Grand Hotel Pristina, σε ένα δωμάτιο με δύο μονόκλινα κρεβάτια, όπου πέρασα πολλές νύχτες
κάνοντας «βουτιές» ανάμεσά τους, όταν αισθανόμουν το κτίριο να σείεται από βομβαρδισμούς σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων.

Στην ίδια συζήτηση, μέσα στον Σεπτέμβριο του 2019, ο συνομιλητής μου υπογράμμισε ότι η Γαλλία είναι η χώρα που προβάλει τις ισχυρότερες αντιρρήσεις απέναντι στην προοπτική έναρξης ενταξιακών συνομιλιών ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στους δύο βόρειους γείτονές μας. «Τους τελευταίους μήνες οι Γάλλοι έφτασαν στο σημείο να καταγράφουν την διαφωνία τους ακόμα και σε επίσημα έγγραφα της Ενωσης... Μην ακούτε τα σενάρια για έναρξη διαπραγματεύσεων με την Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία», έλεγε. 

Και ως επόμενη εξέλιξη, προέβλεπε την αποσταθεροποίηση, καθώς αυτό είναι ένα πλήγμα που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την επιβίωση των κυβερνήσεων Ζάεφ (στα Σκόπια) και Ράμα (στα Τίρανα).

Εδώ και 48 ώρες το μπαλάκι έχει περάσει στα χέρια των γειτόνων μας και ο Ζάεφ έριξε ήδη το δικό του χαρτί στο τραπέζι, δείχνοντας τον δρόμο προς τις κάλπες ως μοναδική διέξοδο. Είναι όμως;

Φωτογραφία από τα σημάδια...
JEAN-PHILIPPE TOURNUT VIA GETTY IMAGES

Φωτογραφία από τα σημάδια που άφησαν σφαίρες και θραύσματα πάνω σε ένα τοίχο, μετά τον πόλεμο στην Βοσνία. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Μόσταρ, πνευματικό και οικονομικό κέντρο - πρωτεύουσα της Ερζεγοβίνης. 



Το ντόμινο: «Όταν συναντιούνται δύο δράματα»

Ο μεσότιτλος «Όταν συναντιούνται δύο δράματα» είναι δανεισμένος από ένα άρθρο του Opendemocracy.net. Αποδίδω σε ελεύθερη μετάφραση τον επίλογο αυτού του άρθρου, το οποίο θα χαρακτήριζα απλώς «αποκαλυπτικό».

Το υπογράφει ο Τίμοθι Λες, ο οποίος διευθύνει το ερευνητικό κέντρο New Intermarium στο Κέντρο Γεωπολιτικής και Μεγάλης Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Στο πρόσφατο παρελθόν, υπηρέτησε ως διπλωμάτης στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη και στη Βόρεια Μακεδονία.  

Ο Λες, αυθεντία στην σύγχρονη βαλκανική πραγματικότητα, θεωρεί ότι αυτές τις ώρες συναντιούνται δύο διεθνή δράματα στα Βαλκάνια - ο Νέος Ψυχρός Πόλεμος και το τέλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η καγκελάριος Αγκελα...
PICTURE ALLIANCE VIA GETTY IMAGES

Η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ με τους πρωθυπουργούς της Βόρειας Μακεδονίας Ζοραν Ζάεφ και της Αλβανιας Εντι Ράμα, στην σύνοδο κορυφής των Δυτικών Βαλκανίων. Ο στόχος της συνάντησης ήταν να δοθεί βοήθεια στις δύο χώρες με στόχο να δοθεί και ώθηση στην προοπτική ένταξής τους στην ΕΕ. Αλλά...



Συμμερίζομαι στο μέγιστο βαθμό τις κεντρικές σκέψεις του για τις χώρες - παίκτες των Δυτικών Βαλκανίων και τις κωδικοποιώ. Αν τις βάλουμε στη σειρά, έχουμε μπροστά μας το επικίνδυνο «ντόμινο»:

- Με ορατή την αποτυχία στο σχέδιο προσχώρησής της στην ΕΕ, η Αλβανία δεν έχει τίποτα να χάσει από την επιδίωξη του εναλλακτικού στόχου της εθνικής ενοποίησης. Δηλαδή...η ”Μεγάλη Αλβανία” επιστρέφει στην ατζέντα πιο ζωντανή από ποτέ, εάν λάβει κανείς υπ′ όψιν και τα δημογραφικά δεδομένα, που δείχνουν ότι οι Αλβανοί είναι οι μόνοι που αυξάνονται πληθυσμιακά - την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) λιγοστεύουν.

- Ούτε η Σερβία, έχει πολλές εναλλακτικές εάν δει να τοποθετείται στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το αίτημά της για ένταξη στην ΕΕ. Θα υποχρεωθεί κάποια στιγμή να παίξει και εκείνη το χαρτί του εθνικισμού, που άλλωστε παραμένει διαχρονικά αγαπημένο στις πολιτικές ηγεσίες των Βαλκανίων. Η Σερβία είναι εύκολο να προσαρτήσει τον σερβικό θύλακα στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, ώστε να εμποδίσει την ενσωμάτωσή του σε ένα μελλοντικό αλβανικό εθνικό κράτος.

- Αυτό με τη σειρά του θα δημιουργήσει μια ευκαιρία για τους Σέρβους της Βοσνίας, να προσπαθήσουν να αποσχιστούν, προσφέροντας την επικράτειά τους στη Σερβία ως «αποζημίωση» για την απώλεια του Κοσσυφοπεδίου.

- Μια ενωμένη Αλβανία, όμως, θα δημιουργήσει μια νέα γεωπολιτική ευκαιρία και για τους Αλβανούς της Βόρειας Μακεδονίας, οι οποίοι πιθανότατα θα θελήσουν να προσδέσουν την επικράτειά τους σε αυτό το νέο κράτος.

Η δική μου απορία είναι: Πόσο βίαιη θα είναι αυτή η διαδικασία;

Γιατί η ιστορία (και η πρόσφατα) μας έχει διδάξει, ότι τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται ειρηνικά στα Βαλκάνια.

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Παρασκευή 31 Μαΐου 2019

Πώς η «Μεγάλη Αλβανία» θα συντρίψει την Ευρώπη



Ενώ οι Ευρωπαίοι επιλέγουν το Κοινοβούλιο τους, προσπαθώντας να χωρίσουν από τη Μεγάλη Βρετανία, συζητώντας για το «Nord Stream» και γενικά κάνουν σχέδια για το μέλλον, τα Βαλκάνια βρίσκονται στη μέση δεκαετιών διένεξης που θα καταπιεί ολόκληρη την Ευρώπη

Οι ήδη εχθρικές σχέσεις μεταξύ της Σερβίας και της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, μιας επαρχίας που το Βελιγράδι θεωρεί δική της, επιδεινώθηκαν δραματικά. Αυτή τη φορά, το σημείο εκκίνησης για το ξέσπασμα της κρίσης ήταν η ανακοίνωση του ηγέτη του Κοσσυφοπεδίου Hashim Thaçi για την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα ενοποιημένο κράτος με την Αλβανία και να εντάξει του δήμους του Νοτίου Σερβικού χώρου, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Αλβανοί. Αυτή η δήλωση δείχνει σαφώς την πορεία της Πρίστινα και των Τιράνων προς την υλοποίηση της ιδέας της «Μεγάλης Αλβανίας».

Αυτό δεν είναι πλέον αστείο ή φαντασία Αλβανών εθνικιστών. Μετά τη δήλωση του Thaçi σχετικά με την ένταξη με την Αλβανία, οι ειδικές δυνάμεις των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου εισέβαλαν στις κοινότητες του βόρειου Σερβικού πληθυσμού στις 28 Μαΐου, παρά τις υφιστάμενες συμφωνίες και με το υπερβολικό πρόσχημα της «καταπολέμησης της διαφθοράς». Σε απάντηση, το Βελιγράδι τραβά στρατεύματα στα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο. Ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς λέει ότι ο στρατός είναι έτοιμος να προστατεύσει τον λαό του.

Το ερώτημα είναι, ποιος πρέπει να διογκώνει τη διαμάχη. Όχι οι Σέρβοι. Έχουν αποτύχει εδώ και πολλά χρόνια, ακόμη και πριν από την αυτοανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008, προσπαθώντας με κάποιο τρόπο, να βρουν μια σεβαστή συνύπαρξη με τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου μέσω του δικού τους πόνου για το χαμένο λίκνο του Σερβικού λαού, το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια.

Οι Κοσοβάροι επιδεινώνουν σκοπίμως την κατάσταση δημιουργώντας προκείμενα για «ενίσχυση της προστασίας από τον Σέρβο επιτιθέμενο». Με τη συνενοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΕ, προκαλούν τη Σερβία σε κάποιο είδος στρατιωτικής δράσης, η οποία θα αποτελούσε «προφανή και επομένως νόμιμη» δικαιολογία για να βρει η Πρίστινα προστασία από τη «μεγαλύτερή της αδελφή», την Αλβανία.

Ωστόσο, η δήλωση του Thaçi σχετικά με την πορεία της συγχώνευσης με την Αλβανία, ακούστηκε συγκλονιστική, αλλά δεν ήταν η απόλυτη είδηση στο πλαίσιο προηγούμενων γεγονότων. Ήδη από τον Μάιο του 2018, το Κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου κατήργησε τον έλεγχο των πολιτών του στα σύνορα με την Αλβανία. Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Θάτσι ζήτησε από τον Πρόεδρο της χώρας να χορηγήσει υπηκοότητα σε όλους τους κατοίκους του Κοσσυφοπεδίου. Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα είχε δηλώσει προηγουμένως ότι «δεν αποκλείει» τη δυνατότητα ενοποίησης με το Κοσσυφοπέδιο.

Όλοι αυτοί είναι οι δεσμοί μιας αλυσίδας, στο τέλος της-η δημιουργία της «μεγάλης Αλβανίας», στην οποία οι υλοποιούντες αυτής της ιδέας βλέπουν την ίδια την Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο, το Αλβανικό μέρος των εδαφών της Βόρειας Μακεδονίας και τις νότιες περιοχές του Μαυροβουνίου, καθώς επίσης τους νότιους δήμους της Σερβίας, ακόμη και Αλβανικά θυλάκια στη Βόρεια Ελλάδα.

Η ΕΕ δεν μπορεί παρά να αγνοεί την πρόθεση της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου να ενωθούν. Αλλά η εντύπωση είναι ότι δεν θέλουν να προσέξουν τα προφανή πράγματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι πολύ ενδιαφέρον να ακούσουμε τη δήλωση του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τη Διεύρυνση Johannes Khan, ο οποίος πρόσφατα δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε στο Συμβούλιο της ΕΕ να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία για την προσχώρηση αυτών των δύο κρατών για να γίνουν μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μήπως το πρόβλημα της αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία μέσω της ΕΕ λυθεί με τον ακόλουθο τρόπο: να επιτρέψει στο Κοσσυφοπέδιο να ενταχθεί στην Αλβανία, και στη συνέχεια η Αλβανία θα συρθεί στην ΕΕ με νέα σύνορα;

Τι γίνεται με τη Βόρεια Μακεδονία; Παραμένει γεγονός ότι η Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο παρεμβαίνουν κατάφωρα στις πολιτικές διαδικασίες της χώρας αυτής, με στόχο να παράσχουν στην Αλβανική μειονότητα (περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού) σημαντικά προνόμια που είναι επιζήμια για τα συμφέροντα της Σλαβικής πλειοψηφίας. Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές στα τέλη του 2016, η υποστηριζόμενη από τη Δύση Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας (UDSM) εξασφάλισε την υποστήριξη του κόμματος της Αλβανικής μειονότητας JUI και ζήτησε την άδεια του τότε προέδρου Gheorghe Ivanov να ιδρύσει κυβέρνηση. Η συμμαχία μεταξύ MSUM και JUI ολοκληρώθηκε υπό τις συνθήκες που ονομάζονται «Αλβανική πλατφόρμα».

Ο κύριος λόγος αυτών των συνθηκών είναι η ομοσπονδιοποίηση της χώρας σύμφωνα με την εθνική αρχή, η διαίρεση της Μακεδονίας σε Σλαβικά και Αλβανικά μέρη. Ο Πρόεδρος Ιβανόφ αντιστάθηκε. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ έλαβαν μέρος στην κρίση με την MSUF και τους Αλβανούς. Ο Χασίμ Θάτσι είπε ότι «οι Αλβανοί στη Μακεδονία πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Τελικά, σχηματίστηκε η κυβέρνηση του UFDR Zoran Zaev και υποσχέθηκε να δράσει στην «Αλβανική πλατφόρμα». Ο πρόεδρος της χώρας με νέο όνομα – τη Βόρεια Μακεδονία – έχει γίνει ο υποψήφιος της UFDR, ο Stevo Pendarovski, από τις 19 Μαΐου του τρέχοντος έτους.

Σήμερα η κατάσταση είναι πιο βολική για τους Κοσοβάρους και τους Αλβανούς γενικά. Στην πραγματικότητα, εκβιάζουν συλλογικά την Δύση, γνωρίζοντας ότι σε περίπτωση πραγματικής σύγκρουσης με τη Σερβία, θα στέκονται στο πλευρό τους, όπως έκαναν το 2008, όταν αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Πρίστινα από το Βελιγράδι. Μεταφέροντας τη σύγκρουση με τη Σερβία σε επικίνδυνο επίπεδο, οι Αλβανοί μπορούν να δώσουν στην Ευρώπη και τη Δύση ένα τελεσίγραφο: να αναγνωρίσουν τη νομιμότητα της ενοποίησης της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου.

Το επόμενο βήμα θα είναι ο διαχωρισμός της Μακεδονίας και του Μαυροβουνίου σε σλαβικά και αλβανικά μέρη και η ένταξη της τελευταίας στην Αλβανία. Η Δύση θα την δεχτεί ξανά. Στη συνέχεια θα υπάρξει ζήτημα να «σώσουν» τους Αλβανούς στη νότια Σερβία, οι οποίοι κινδυνεύουν από μια «ανθρωπιστική καταστροφή» ή κάτι τέτοιο.

Πρωτότυπο: news-front.info


Πηγή: to koutsavaki

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2018

Μακεδονία (ορολογία)


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια


Το παρόν λήμμα χρησιμοποιεί εκτενώς τους όρους με τους οποίους αυτοπροσδιορίζονται όλες οι εθνότητες στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας με στόχο την κατάδειξη της σημειολογικής σύγχυσης που αυτό συνεπάγεται. Για άλλες χρήσεις της λέξης Μακεδονία δείτε: Μακεδονία (αποσαφήνιση)
Χρήσεις του όρου «Μακεδονία» στο πέρασμα των αιώνων.
Ο ορισμός της Μακεδονίας αποτελεί μεγάλη πηγή σύγχυσης λόγω της συχνά επικαλυπτόμενης χρήσης του όρου για την περιγραφή γεωγραφικών, πολιτικών και ιστορικών περιοχών, γλωσσών και λαών. Οι εθνότητες που κατοικούν στην περιοχή χρησιμοποιούν διαφορετική ορολογία για την ίδια οντότητα, είτε ίδια ορολογία για διαφορετικές οντότητες, πράγμα συχνά περίπλοκο για τους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής και ακόμη περισσότερο για τους ξένους.
Ιστορικά, η περιοχή έχει παρουσιάσει αξιοσημείωτα μεταβαλλόμενα όρια ανά τη Βαλκανική χερσόνησο. Γεωγραφικά, ουδείς ορισμός των συνόρων ή των ονομάτων των υποπεριοχών της κρίνεται αποδεκτός από όλους τους ακαδημαϊκούς και όλες τις εθνότητες της περιοχής. Δημογραφικά, κατοικείται κυρίως από τέσσερις εθνότητες, την ελληνική, τη βουλγαρική, την αυτοαποκαλούμενη μακεδονική, και την αλβανική, με τις δύο πρώτες να αυτοχαρακτηρίζονται επίσης Μακεδόνες. Γλωσσολογικά, τα ονόματα και οι ρίζες των γλωσσών και διαλέκτων που ομιλούνται στην περιοχή αποτελούν πηγή αντιπαράθεσης. Πολιτικά, η χρήση του ονόματος Μακεδονία έχει οδηγήσει την Ελλάδα και την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας σε διπλωματική διαμάχη. Παρά τη διαμεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, αυτή η διαμάχη ακόμη δεν έχει επιλυθεί οριστικά.
Ανεξαρτήτως της ανυπαρξίας σαφών γεωγραφικών ορίων και της ιστορικής φύσεως της περιοχής, η Μακεδονία μπορεί να θεωρηθεί ασφαλώς τοποθετημένη στην καρδιά της Βαλκανικής χερσονήσου.


Πίνακας περιεχομένων


·         1 Όνομα
·         2 Ιστορικά
·         3 Γεωγραφικά
·         4 Δημογραφικά
·         5 Γλωσσολογικά
·         6 Πολιτικά
·         9 Σημειώσεις
·         10 Πηγές

Όνομα


Χάρτης της Μακεδονίας με συνδυασμό αρχαίων τοποθεσιών και τοπονυμίων του 18ου αιώνα, Χάρτα του Ρήγα, 1797

 

Υπάρχουν τρεις θεωρίες για την ετυμολογία του ονόματος «Μακεδονία». Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, «Μακεδών» ήταν το όνομα του αρχηγού της φυλής που πρωτοεγκαταστάθηκε στη δυτική, νότια και κεντρική Μακεδονία και ίδρυσε το βασίλειο της αρχαίας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Μακεδνοί ήταν δωρική φυλή.[1] Το όνομα πιθανότατα προέρχεται από το επίθετο μακεδνός, που σημαίνει «ψηλός», το οποίο χρησιμοποιεί ο Όμηρος για να περιγράψει μία ψηλή λεύκα[2]. Το ίδιο επίθετο ο λεξικογράφος Ησύχιος της Αλεξάνδρειας καταγράφει ως δωρική λέξη που σημαίνει «μεγάλος» ή «ουράνιος».[3] Σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκολας Χάμμοντ, η ονομασία «Μακεδόνες» σημαίνει «ορεσίβιοι», και είναι συνώνυμη των εθνωνυμίων «Ορέσται/Ορείται». Μια πρωιμότερη μορφή της ονομασίας των Μακεδόνων, «Μακέται», προέρχεται από την λέξη «μῆκος», που στην αρχαία ελληνική σήμαινε και το ύψος.[4] Το εθνικό όνομα «Μακεδών» απαντάται στην αρχαία θεσσαλική διάλεκτο ως «Μακετούν» στο αρσενικό και «Μακέτα» στο θηλυκό γένος.[5]

Ιστορικά


Η περιοχή της Μακεδονίας υπήρξε τόπος στον οποίο διαμορφώθηκαν αρκετές ιστορικές πολιτικές οντότητες, οι κυριότερες από τις οποίες παρατίθενται πιο κάτω, με διαφορετικά σύνορα. Η έκταση που κατείχαν οι αρχαίοι Μακεδόνες σχεδόν συμπίπτει με τη σύγχρονη ελληνική Μακεδονία.[7]

Ιστορική Μακεδονία
(μεταβαλλόμενα όρια ανάλυτικά)
Μακεδονικό βασίλειο: Προσεγγιστικά όρια πριν τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου, σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα και ιστορικές αναφορές.
Ρωμαϊκή επαρχία: Η Μακεδονία κατελάμβανε περιοχές εκτός της σύγχρονης γεωγραφικής θέσης της προς τα Δυτικά (προσεγγιστικά όρια μέγιστης έκτασης).
Βυζαντινό Θέμα:  Η Μακεδονία δεν περιλάμβανε τη Θεσσαλονίκη και κατελάμβανε μόνον το Ανατολικό τμήμα της σύγχρονης γεωγραφικής περιοχής (προσεγγιστικά όρια).
Οθωμανική κτήση: Η Μακεδονία δεν ήταν διοικητικό διαμέρισμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σύνορά της μεταβάλλονταν, συνήθως ελάχιστα, από χάρτη σε χάρτη.
Βυζαντινό Θέμα
(προσεγγιστικά όρια)
Οθωμανική κτήση:
(προσεγγιστικά όρια)
«Αν δεν ήταν συγκεχυμένο, δεν θα ήταν Μακεδονία». [6]
Αρχαία Μακεδονία: Προσεγγιστικά όρια πριν τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου, σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα και ιστορικές αναφορές.

Ρωμαϊκή επαρχία:  Η Μακεδονία καταλάμβανε περιοχές εκτός της σύγχρονης γεωγραφικής θέσης της προς τα Δυτικά (προσεγγιστικά όρια μέγιστης έκτασης).

Βυζαντινό Θέμα: Η Μακεδονία δεν περιλάμβανε τη Θεσσαλονίκη και καταλάμβανε μόνον το Ανατολικό τμήμα της σύγχρονης γεωγραφικής περιοχής (προσεγγιστικά όρια).

Οθωμανική κτήση: Κατά τους τέσσερις πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κτήσης, οι ακαδημαϊκοί της δύσης αντιλαμβάνονταν τη Μακεδονία με βάση τους Ελληνορωμαϊκούς γεωγράφους. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε διοικητικό διαμέρισμα με το όνομα αυτό. 

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο ορισμός της Μακεδονίας από τους περισσότερους λόγιους, ταυτιζόταν περίπου με τον σημερινό, ενώ ελάχιστοι παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές.

      
     Παλαιότερη ιστορία

·       Τα σύνορα της περιοχής της Μακεδονίας χαρακτηρίζονται από προοδευτικά αυξανόμενη ασάφεια κατά τη διάρκεια της παλαιότερης ιστορίας της. Ξεκίνησαν ως ένα σαφώς οροθετημένο βασίλειο, την Αρχαία Μακεδονία, το οποίο ταχύτατα επεκτάθηκε σε μία αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κτήσης, τα όρια της επαρχίας της Μακεδονίας ήταν συχνά μεταβαλλόμενα. Το ίδιο συνέβη και κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όπου το Θέμα Μακεδονίας μετακινήθηκε εξ ολοκλήρου ανατολικά, εξαιρώντας την πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι Οθωμανοί δεν περιλάμβαναν το όνομα Μακεδονία στο διοικητικό τους σχήμα.

 

·       Οι ιστορικές πολιτικές οντότητες που χρησιμοποιούσαν το όνομα Μακεδονία ήταν:

·       Το αρχαίο Μακεδονικό βασίλειο, συνορεύοντας στα δυτικά με το βασίλειο της Ηπείρου, στα βορειοανατολικά με τους Ιλλυριούς, στα βόρεια με τους Παίονες και στα ανατολικά με τους Θράκες. Ο πρώτος που αναφέρεται στους Μακεδόνες για πρώτη φορά ήταν ο Ησίοδος. Ο σπουδαιότερος ηγέτης του, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου. Η αυτοκρατορία διήρκεσε μέχρι τη Ρωμαϊκή κατάκτηση το 146 π.Χ.

 

·       Η Μακεδονία (ως επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) διήρκεσε από το 146 π.Χ. μέχρι περίπου το 284-395 μ.Χ. Τα σύνορά της μεταβάλλονταν συχνά, σύμφωνα με τις διοικητικές ανάγκες των Ρωμαίων. Στη μέγιστη έκτασή της, συμπεριλάμβανε τις επαρχίες Παλαιά Ήπειρος (Epirus Vetus), Θεσσαλία, και τμήματα της Ιλλυρίας και της Θράκης.

 

·       Η Μακεδονία (ως επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) ήταν διοικητικό διαμέρισμα που κατελάμβανε κυρίως την περιοχή της ανατολικής Θράκης. Συνόρευε με τις επαρχίες ΘράκηςΘεσσαλονίκης και Στρυμόνος. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διήρκεσε από το διαχωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Δυτική και Ανατολική από τον Διοκλητιανό, περί το 284–395, και τελείωσε το 1453, με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς.

 

·       Οι Οθωμανοί, που κατείχαν την περιοχή της Μακεδονίας για πέντε αιώνες, τη διαίρεσαν σε 3 βιλαέτια, της Θεσσαλονίκης (περίπου σημερινή Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία της Ελλάδας, Πιρίν της Βουλγαρίας και νοτιοανατολική ΠΓΔΜ), του Μοναστηρίου (σήμερα, Δυτική Μακεδονία της Ελλάδας με κομμάτια της Δυτικής ΠΓΔΜ και της ΝΑ Αλβανίας) και του Κοσόβου (σημερινή ΒΑ ΠΓΔΜ). Πριν την εμφάνιση του ελληνικού εθνικού κινήματος, η μη εγγράμματη πλειονότητα των κατοίκων των αρχαίων ελληνικών χωρών δε χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ονομασίες τους, όπως «Μακεδονία»· αναφέρονταν κυρίως σε περιοχές μικρότερης κλίμακας (όπως «Κοζάνη», «Βέροια» κ.ο.κ.), εντός των ορίων των οποίων περνούσαν τη ζωή τους οι περισσότεροι. Τις αρχαίες ονομασίες γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν οι εγγράμματοι κοσμικοί και κληρικοί, που διάβαζαν τους κλασικούς συγγραφείς και δυτικούς περιηγητές, δίχως, ωστόσο, να συμφωνούν μεταξύ τους ή να έχουν σαφή εικόνα για τα όρια των περιοχών αυτών.[8] Το 1904, όταν το μεγαλύτερο τμήμα της ήταν κάτω από διεθνή διαχείριση, περιλάμβανε τα τμήματα της ΣαλονίκηςΜοναστηρίου (Μπίτολα)Ουσκούπ (Σκόπια)ΚοσόβουΔράμας, και Σερρών. Το 1912-3, η περιοχή μοιράστηκε στις βαλκανικές χώρες.[9][10][11][12]

 


Νεότερη ιστορία


Με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Μακεδονία διεκδικήθηκε από όλα τα μέλη της Βαλκανικής Συμμαχίας (ΣερβίαΜαυροβούνιοΕλλάδα, και Βουλγαρία) και από τη Ρουμανία. Η προσωρινή κυβέρνηση της Ελλάδας διεκδίκησε τη Μακεδονία ως τμήμα της, αλλά η Συνθήκη του Λονδίνου, που τερμάτισε τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο όρισε το 1913 τα σύνορά της μεταξύ Άρτας και Βόλου.[13] Λόγω διαφωνιών μεταξύ των συμμάχων, δεν ελήφθη οριστική απόφαση για τη διαίρεση τη Μακεδονίας. Ως αποτέλεσμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, η συγκεχυμένη περιοχή της Μακεδονίας διαχωρίστηκε σε καθορισμένα σύνορα. Οι πολιτικές οντότητες που υπήρξαν είτε ακόμη υπάρχουν στην περιοχή, με το όνομα Μακεδονία είναι:
·        Η Μακεδονία (ως διαμέρισμα της Ελλάδας) αναφέρεται σε μια περιοχή που αποτελείται από τρεις περιφέρειες στη Βόρεια Ελλάδα, που προσετερίσθηκαν το 1913, ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων, μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βαλκανικής Συμμαχίας.[14]
·        Η Μακεδονία (ως Σοσιαλιστική Δημοκρατία) αναφέρεται στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας (γνωστή και ως Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας) μέλος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, που ιδρύθηκε το 1946.[15]
·        Η Μακεδονία (ως σύγχρονο αυτόνομο κράτος) αναφέρεταιΣ-[3] (από αρκετούς λαούς εκτός Ελλάδας) στη συμβατική περιληπτική μορφή του ονόματος Δημοκρατία της Μακεδονίας, της χώρας η οποία εδραίωσε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία μέσω δημοψηφίσματος στις 17 Σεπτεμβρίου 1991 υπό αυτό το όνομα,[16] και έγινε μέλος του ΟΗΕ υπό τον προσδιορισμό πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Γεωγραφικά






Γαλλικός γεωγραφικός χάρτης της Μακεδονίας (Bianconi, 1885). Οι περισσότεροι χάρτες της περιόδου είχαν ελάχιστα διαφορετικά όρια. Λίγοι χάρτες περιόριζαν την περιοχή στο νοτιότερό της κομμάτι.
Η Μακεδονία (ως τρέχων γεωγραφικός όρος) αναφέρεται σε μια περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που καλύπτει περίπου 67.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Παρά το ότι τα ακριβή σύνορα της περιοχής δεν ορίζονται από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος, ειδικές αναφορές, την ορίζουν ως την περιοχή που αντιστοιχεί στις κοιλάδες (από δυτικά προς ανατολικά) των ποταμών ΑλιάκμοναΒαρδάρη/Αξιού και Στρούμα/Στρυμόνα, και τις πεδιάδες γύρω από τη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες.
Ιστορικά, η περιοχή παρουσιάζει αξιοσημείωτα μεταβαλλόμενα σύνορα στη Βαλκανική χερσόνησο, καθότι τα σύνορα ορίζονταν προσεγγιστικά ανάλογα με τις διαχειριστικές απαιτήσεις των κατακτητών της. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, που διήρκεσε πέντε αιώνες, δεν υπήρχε διοικητικό διαμέρισμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το όνομα «Μακεδονία».[17] Ο γεωγράφος H.R. Wilkinson, επισημαίνει ότι η περιοχή «αρνείται ορισμού», αλλά ότι πολλοί γεωγράφοι συμφωνούν «για τη γενική της θέση».[18] Η Μακεδονία ήταν αρκετά ορισμένη το 1897 ώστε ο Ουίλιαμ Έντουαρντ Γκλάντστον να προτείνει την «Μακεδονία για τους Μακεδόνες», εννοώντας όλους τους κατοίκους της, ανεξαρτήτως εθνικότητας.[19] Τα Βαλκανικά κράτη άρχισαν να αναζητούν τα δικαιώματά τους στην περιοχή μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878, και την επακόλουθη αναθεώρησή της.

Μακεδονία
Borders of Macedonia according authors (1843-1927).png
Τα σύνορα της Μακεδονίας, σύμφωνα με τους συγγραφείς (1843-1927).
Greater Macedonia.png
Η σύγχρονη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας δεν ορίζεται επισήμως από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος. Ειδικές αναφορές την εμφανίζουν να απλώνεται σε πέντε κράτη: ΑλβανίαΒουλγαρία,ΕλλάδαΠΓΔΜ, και Σερβία.
Πολλοί εθνογραφικοί χάρτες παρήχθησαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αντιπαράθεσης. Οι κύριες διαφορές τους αφορούν στην απόδοση των περιοχών στην κάθε εθνικότητα μέσα στη Μακεδονία. Αυτό, εν μέρει, ήταν αποτέλεσμα της επιλογής ορισμού: ένας κάτοικος της Μακεδονίας μπορούσε να έχει διαφορετικές εθνικότητες αναλόγως αν το κριτήριο κατηγοριοποίησης ήταν θρησκεία, γενεαλογία, γλώσσα, αυτοπροσδιορισμός ή προσωπική επιλογή. Επιπλέον, οι Οθωμανικές απογραφές, που ήταν με βάση τη θρησκεία, παρερμηνεύονταν από όλες τις πλευρές. Η γενεαλογία, ή η «φυλή», ήταν κυρίως θέμα πρόβλεψης, καθότι οι κάτοικοι της Μακεδονίας μπορεί να μιλούσαν διαφορετική γλώσσα στην αγορά από ότι στο σπίτι. Παράλληλα, μία ίδια σλαβική διάλεκτος μπορεί να αποκαλείτο σερβικά «με βουλγαρικές επιρροές», σλαβομακεδονικά, ή Δυτικά Βουλγαρικά.
Οι χάρτες αυτοί, διέφεραν επίσης κατά τι ως προς τα σύνορα της Μακεδονίας. Τα μόνα αδιαμφισβήτητα όρια ήταν το Αιγαίο Πέλαγος και τα Σερβικά και Βουλγαρικά σύνορα (του 1885). Το αν έφτανε μέχρι την Παλαιά Σερβία, την Αλβανία, και τη Θράκη (όλα μέρη της Οθωμανικής Ρωμυλίας) ήταν συζητήσιμο.[18]
Ο Έλληνας εθνογράφος Νικολαΐδης, ο Αυστριακός Meinhard, και ο Βούλγαρος Kǎnčev αποδέχτηκαν τα Όρη Σαρ και τους λόφους Τσέρνα, όπως είχαν αποδεχτεί και άλλοι ακαδημαϊκοί προ του 1878.[18] Ο Σέρβος Gopčevič προτίμησε να τα τοποθετήσει αρκετά νοτιότερα, αποδίδοντας ολόκληρη την περιοχή από τα Σκόπια ως τη Στρούμιτσαστην «Παλαιά Σερβία», ενώ κάποιοι μεταγενέστεροι Έλληνες γεωγράφοι συμφώνησαν επίσης σε μια πιο περιορισμένη Μακεδονία.[18] Επιπλέον, οι χάρτες μπορεί να παρουσιάζουν άλλες μικροδιαφορές, αν το ένα ή το άλλο χωριό ήταν μακεδονικό: Ένας ιταλικός χάρτης παρουσίαζε το Πρίζρεν, που οι Νικολαΐδης και Meinhard είχαν μόλις αποκλείσει ως λίγο βορειότερο. Στα νότια και δυτικά, τα Γρεβενά, η Κορυτσά, και η Κόνιτσα άλλοτε συμπεριλαμβάνονταν και άλλοτε όχι. Στα ανατολικά, η συνήθης γραμμή ήταν αυτή του ποταμού Νέστου / Μέστα μέχρι βόρεια ή βορειοανατολικά, αλλά ένας Γερμανός γεωγράφος εξαιρεί το Μπάνσκο και το Νευροκόπι / Γκότσε Ντέλτσεφ.[18]
Εξτρεμιστές Σλαβομακεδόνες εθνικιστές του κινήματος της «Ενωμένης Μακεδονίας» έχουν εκφράσει αλυτρωτικές απαιτήσεις προς τις περιοχές που ονομάζουν «Αιγαιακή Μακεδονία» (στην Ελλάδα),[20][21][22] «Μακεδονία του Πίριν» (στη Βουλγαρία),[23] «Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπάρντο» (στην Αλβανία),[24] και «Γκόρα και Προχόρ Πετσίνσκι» (στη Σερβία).[25] Έλληνες ΜακεδόνεςΒούλγαροιΑλβανοί και Σέρβοι απαρτίζουν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού σε κάθε αντίστοιχο τμήμα της περιοχής. Αυτές οι ακραίες ομάδες δεν λαμβάνουν επίσημη ενθάρρυνση από την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, ειδικά μετά το 1995 όπου προσετέθη συνταγματική αναθεώρηση που δήλωνε ότι δεν υπήρχαν εδαφικές απαιτήσεις από γειτονικές χώρες. Παρ' όλα αυτά, κάποια σχολικά βιβλία και επίσημες κυβερνητικές εκδόσεις στο κρατίδιο έχουν παρουσιάσει τη χώρα ως μέρος μη απελευθερωμένου συνόλου.[26][27][28][29][30][31][32]
Η περιοχή της Μακεδονίας διαιρείται συνήθως σε τρεις κύριες και δύο δευτερεύουσες υποπεριοχές.[33] Το όνομα Μακεδονία εμφανίζεται κάτω από ειδικές διατυπώσεις στις κύριες περιοχές, ενώ οι μικρότερες αναφέρονται παραδοσιακά με άλλες τοπικές τοπωνυμίες:

 

Κύριες υποπεριοχές

 

Γεωγραφική Μακεδονία
Η σύγχρονη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας δεν ορίζεται επισήμως από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος. Ειδικές αναφορές την εμφανίζουν να απλώνεται σε πέντε χώρες: Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, και Σερβία.
        Κύρια τμήματα:
        Μικρότερες περιοχές:

Η Μακεδονία συνήθως διαιρείται γεωγραφικά σε τρεις κύριες υποπεριοχές, ειδικά όταν γίνεται αναφορά στο Μακεδονικό ζήτημα. Οι όροι χρησιμοποιούνται σε ακαδημαϊκές εργασίες ανεξάρτητων μερών αν και χρησιμοποιούνται επίσης σε αλυτρωτική σλαβομακεδονική βιβλιογραφία (εθνικιστικής-σοβινιστικής φύσεως):[34]
·        Αιγαιακή ΜακεδονίαΣ-[1] (ή Ελληνική Μακεδονία) είναι ένας όρος που αναφέρεται στη νότια περιοχή της Μακεδονίας. Τα σύνορά της είναι επί το πλείστον ίδια με αυτά της Αρχαίας Μακεδονίας στην Ελλάδα. Η έκτασή της είναι 34,200 χμ²[35] (σχετικά με τις αναφερθείσες εθνικιστικές-εθνικοαπελευθερωτικές ρίζες του όρου, δείτε Αιγαιακή Μακεδονία).
·        Μακεδονία ΠίρινΣ-[2] (ή Βουλγαρική Μακεδονία) είναι μια τοποθεσία στα ανατολικά της περιοχής της Μακεδονίας. Τα σύνορά της συμπίπτουν περίπου με αυτά του διαμερίσματος του Μπλαγκόεβγκραντ στη Βουλγαρία.[33] Η έκτασή της είναι 6,449 χμ².[36]
·        Μακεδονία του Βαρδάρη (πρώην Γιουγκοσλαβική Μακεδονία) είναι μια περιοχή στα βόρεια της Μακεδονίας. Τα σύνορά της είναι αυτά της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.[33] Η έκτασή της είναι 25,333 χμ².[37]

 

Μικρότερες υποπεριοχές

Επιπρόσθετα στις παραπάνω υποπεριοχές, υπάρχουν επίσης δύο μικρότερες περιοχές, στην Αλβανία και τη Σερβία αντίστοιχα. Αυτές θεωρούνται γεωγραφικά τμήμα της Μακεδονίας. Αναφέρονται από τους Σλαβομακεδόνες εθνικιστές ως ακολούθως,[34] αλλά τυπικά δε αναφέρονται από μη-θιασώτες λόγιους:
Η Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπάρντο είναι μια μικρή περιοχή δυτικά της ΠΓΔΜ στη Αλβανία, κυρίως γύρω από τη λίμνη Οχρίδα. Περιλαμβάνει τμήματα των περιοχών Κορυτσά(Korçë), Πόγραδετς και Ντεβόλλ. Συνολικά οι παραπάνω περιοχές καταλαμβάνουν περίπου 3,000 km², αλλά το τμήμα που μας ενδιαφέρει είναι πολύ μικρότερο.
Η Γκόρα (Gora) και η Προχόρ Πετσίνσκι (Prohor Pchinski) είναι μικρότερα τμήματα βόρεια της περιοχής της Μακεδονίας στη Σερβία. Αντιστοιχούν περίπου στη σερβική περιοχή του Ντραγκάς (Dragash) (435 km²) και της μονής Προχόρ Πετσίνσκι (Prohor Pčinjski).

Δημογραφικά

Η περιοχή, όπως ορίζεται παραπάνω, έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 5 εκατομμυρίων. Το κύριο αποσαφηνιστικό θέμα στα δημογραφικά είναι ο αυτοπροσδιορισμός δύο σύγχρονων ομάδων. Ο σλαβομακεδονικός πληθυσμός της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αυτοχαρακτηρίζεται ως Μακεδόνες σε εθνικό επίπεδο, ενώ οι Έλληνες Μακεδόνες αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες σε περιφερειακό, και Έλληνες σε εθνικό επίπεδο. Αυτό το πρόβλημα αποσαφήνισης έχει οδηγήσει στη χρήση μιας μεγάλης ποικιλίας όρων που αναφέρονται στις ομάδες αυτές, περισσότερες πληροφορίες για τους οποίους υπάρχουν στο τμήμα Ορολογία κατά εθνότητα.
Δημογραφική Μακεδονία
Μακεδόνες
5 εκατομμύρια περίπου
Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, ανεξαρτήτως εθνικότητας
ΜακεδόνεςN-[3]
2 εκατομμύρια περίπου, συν διασπορά
Σύγχρονη εθνότητα, επίσης αναφερόμενη ως Σλαβομακεδόνες ή Μακεδόνες Σλάβοι[38]Σ-[5]
ΜακεδόνεςΣ-[3]
2 εκατομμύρια περίπου
Πολίτες της ΠΓΔΜανεξαρτήτως εθνικότητας
Μακεδόνες
2,4 εκατομμύρια περίπου, συν διασπορά
Ελληνική περιφερειακή ομάδα, επίσης αναφερόμενη ως Έλληνες Μακεδόνες ή Αιγαιακοί Μακεδόνες
Μακεδόνες(άγνωστος πληθυσμός)
Πληθυσμιακή ομάδα της αρχαιότητας
Μακεδόνες
0,3 εκατομμύρια περίπου
Βουλγαρική περιφερειακή ομάδα, επίσης αναφερόμενη ως Πιριναίοι.[39]
Μακεδο-Ρωμάνοι
0,25 εκατομμύρια περίπου
Εναλλακτικό όνομα των Αρμάνων
Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Μακεδόνες (συλλογική αναφορά σε όλους τους κατοίκους της περιοχής) που κατοικούν ή κατοικούσαν στην περιοχή είναι:
Ως εθνότητα, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεταιΣ-[3] στην πλειοψηφία του πληθυσμού της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η στατιστική του 2002 καταδεικνύει ότι ο πληθυσμός τους εντός της χώρας είναι 1.297.981.[37][40] Από την άλλη πλευρά, ως νομικός όρος, αναφέρεται σε όλους τους πολίτες της ΠΓΔΜ, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκευτικής πίστης.[37] Παρ' όλα αυτά, το προοίμιο του συντάγματος[16] κάνει διαχωρισμό μεταξύ «του Μακεδονικού λαού» και των «Αλβανών, Τούρκων, Βλάχων, Ρομάνι και άλλων εθνικοτήτων που ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας», αλλά για τους οποίους παρέχεται «πλήρης ισότητα ως πολίτες». Το 2002 ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ήταν 2,022,547.[40]
Ως περιφερειακή ομάδα της Ελλάδας, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεται στους Έλληνες που κατοικούν σε όλες τις περιοχές που χαρακτηρίζονται ως Μακεδονία, και ειδικότερα στην Ελληνική Μακεδονία. Η ομάδα αυτή, αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της ελληνικής Μακεδονίας. Κατά την απογραφή του 2001 ο συνολικός πληθυσμός της ελληνικής περιοχής ήταν 2.625.681.[41]
Στα χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας η Μακεδονία ήταν πολυεθνική. Οι κύριες πληθυσμιακές ομάδες ήταν Έλληνες, Σλάβοι και Μουσουλμάνοι. Το τοπίο άλλαξε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οπότε και επήλθε μέσω ανταλλαγής πληθυσμών και πολιτικών εποικισμού εθνική ομοιογένεια στα διάφορα τμήματα της Μακεδονίας. Στο ελληνικό τμήμα το 1912 το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού ήταν 42,6%. Όμως η σταδιακή εγκατάσταση, μεταξύ των ετών 1912 - 1926, προσφύγων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη), τον Πόντο, τον Καύκασο και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με την αποχώρηση μεγάλου μέρους του μουσουλμανικού πληθυσμού και αρκετών Σλάβων άλλαξαν άρδην τα πληθυσμιακά δεδομένα. Έτσι, το 1926, το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας έφτασε το 88,8%.[42]
Ο ίδιος όρος στην αρχαιότητα, περιγράφει τους κατοίκους του Βασιλείου της Μακεδονίας,[19] συμπεριλαμβανομένων των αξιοσημείωτων ηγετών τους Φιλίππου Β΄ και Μεγάλου Αλεξάνδρου που αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες.[43]
Ως περιφερειακή ομάδα στη Βουλγαρία, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεται στους κατοίκους της βουλγαρικής Μακεδονίας, οι οποίοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία αυτοχαρακτηρίζονται ως Βούλγαροι σε εθνικό επίπεδο και ως Μακεδόνες σε περιφερειακό.[39] Το 2001, ο συνολικός πληθυσμός της βουλγαρικής Μακεδονίας ήταν 341.245, ενώ οι Σλαβομακεδόνες της περιοχής αριθμούσαν 3,117.[44] Οι Βούλγαροι Μακεδόνες επίσης αυτοπροσδιορίζονται ως Πιριναίοι[45] για αποφυγή σύγχυσης με τη γειτονική εθνότητα.
Ο όρος Μακεδο-Ρωμάνοι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτικό όνομα για τους Αρμάνους, εθνότητα με διάσπαρτη παρουσία στα νότια Βαλκάνια, και ειδικότερα στη βόρεια Ελλάδα, την Αλβανία, την ΠΓΔΜ και τη Βουλγαρία, και ως μεταναστευτική κοινότητα στη Βόρεια Δοβρουτσά (Dobruja), της Ρουμανίας. Σύμφωνα με το Ethnologue, ο συνολικός πληθυσμός τους σε όλες τις χώρες είναι 306.237.[46] Αυτή η όχι τόσο συχνά χρησιμοποιούμενη ονομασία είναι η μόνη με αποσαφηνιστικό πορτμαντό, μεταξύ και των μελών της ιδίας της εθνότητας, αλλά και των άλλων εθνοτήτων στην περιοχή.[47]
Η αρχαία αίρεση των Μακεδόνων πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Αρχιεπίσκοπο Μακεδόνιο Α΄ της Κωνσταντινούπολης, και όχι από τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.

Γλωσσολογικά

Γλωσσολογική Μακεδονία
Σύγχρονη σλαβική γλώσσα, επίσης αναφερόμενη ως σλαβομακεδονικά ή μακεδονικά σλαβικά[48][49],Σ-[5]
Διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας, κυρίως αναφερόμενη απλά ως Ελληνικά
Γλώσσα ή διάλεκτος της αρχαιότητας
Εναλλακτικό όνομα της αρωμανικής γλώσσας
Με τη γλώσσα να αποτελεί ένα από τα στοιχεία που ορίζουν την εθνική ταυτότητα, οι ίδιες αντιπαραθέσεις που χαρακτηρίζουν τα δημογραφικά βρίσκονται και στα γλωσσολογικά. Αναφορικά με τον όρο μακεδονικός για την περιγραφή ενός γλωσσολογικού φαινομένου, είτε αυτό είναι γλώσσα ή διάλεκτος, υπάρχουν δύο κύριες αντιπαραθέσεις:
Από τη μια πλευρά, η κατάταξη της αρχαίας μακεδονικής γλώσσας είναι αμφιλεγόμενη- ένα μέρος των ακαδημαϊκών υποστηρίζουν ότι ήταν αρχαία ελληνική διάλεκτος, ενώ άλλοι υποθέτουν ότι ήταν ξεχωριστή γλώσσα, μόνο συγγενική προς την ελληνική. Η ακαδημαϊκή κοινότητα συμφωνεί γενικά ότι, με τα λίγα στοιχεία που έχουν βρεθεί, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να στηρίζουν ισχυρά τη μία ή την άλλη θεωρία.[50][51][52][53]
Από την άλλη πλευρά, η σύγχρονη σλαβομακεδονική γλώσσαΣ-[3] δεν συνδέεται με την αρχαία μακεδονική γλώσσα, και προσβάλλεται από δύο κύριες αντιπαραθέσεις. Η πρώτη αντιπαράθεση αφορά στο όνομά της (εναλλακτικοί τρόποι αναφοράς στη γλώσσα στο τμήμα Ορολογία κατά εθνότητα). Η δεύτερη αντιπαράθεση αφορά στην ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, ξεχωριστής από τη βουλγαρική, η άρνηση της οποίας είναι θέση που υποστηρίζεται από εθνικιστικές ομάδες,[54] αλλά επίσης, λιγότερο ενθουσιωδώς, και από απλούς Βούλγαρους. Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα αυτό παρουσιάζονται στο άρθρο για τη σλαβομακεδονική γλώσσα.
Σήμερα, τα μακεδονικά, είναι επίσης διάλεκτος της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας, που αποτελεί κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Επιπλέον, τα Μακεδο-Ρωμανικάείναι μια Ανατολική Ρομανική γλώσσα που ομιλείται στη νοτιοανατολική Ευρώπη από τους Αρωμάνους.[47]

Πολιτικά

Πολιτική Μακεδονία
LocationMacedonia-HEL-1-z.png
Μακεδονία (η Μακεδονία στην Ελλάδα)
Location map of the Republic of Macedonia.png
Македонија (η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας)
Οι αντιπαραθέσεις των γεωγραφικών, γλωσσολογικών και δημογραφικών όρων, εκδηλώνονται επίσης και στη διεθνή πολιτική. Ανάμεσα στις αυτόνομες χώρες που προέκυψαν από τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, ήταν η μέχρι τότε ομοσπονδιακή οντότητα με το επίσημο όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, με τις υπόλοιπες να είναι η Σερβία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο. Η ειρηνική απόσχιση αυτού του κρατιδίου, είχε αποτέλεσμα την απαραίτητη αλλαγή στο όνομά του, ώστε να υποδηλώνει την απεξάρτησή του από την ομοσπονδη Γιουγκοσλαβία.
Δημοκρατία της ΜακεδονίαςΣ-[3] είναι η συνταγματική ονομασία[16] του νέου κράτους που καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και χρησιμοποιείται επισήμως από όλες τις χώρες του κόσμου (εκτός κυρίως από τους Έλληνες) για τους περισσότερους σκοπούς . Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ/FYROM) είναι ο όρος με τον οποίο αναφέρονται σε αυτό το κράτος η Ελλάδα και οι κυριότεροι διεθνείς οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών,[55] Ευρωπαϊκής Ένωσης,[56] ΝΑΤΟ,[57] ΔΝΤ,[58] Διεθνούς Οργανισμού Εμπορίου,[59] ΔΟΕ,[60] Παγκόσμιας Τράπεζας,[61] Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης,[62] Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη,[63] FIFA,[64] και FIBA.[65] Ο όρος παρουσιάστηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη, μετά από αντιπαράθεση για το όνομα με την Ελλάδα. Κάποιες χώρες χρησιμοποιούν αυτό τον όρο ως ενδιάμεση λύση, μέχρι την οριστικοποίηση της αντιπαράθεσης.
Τόσο η Ελλάδα όσο και η ΠΓΔΜ, θεωρούν αυτό τον όρο συγκαταβατικό:[66] Αντιτίθενται κάποιοι Έλληνες, διότι περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία, και αρκετοί στην ΠΓΔΜ, που θεωρούν υποτιμητική τη συσχέτιση του ονόματος με τη Γιουγκοσλαβία,[67] ενώ ορισμένοι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές χρησιμοποιούν κατ' αντιστοιχία για την Ελλάδα το υποτιμητικό όνομα FOPOG (Former Ottoman Province of Greece-πρώην Οθωμανική επικράτεια της Ελλάδας).
Μακεδονία αποκαλείται επίσης και μια γεωγραφική περιοχή στην Ελλάδα, υποδιαιρούμενη στις τρεις διοικητικές περιφέρειες της ΔυτικήςΚεντρικής, και Ανατολικής Μακεδονίας (και Θράκης). Η περιοχή εποπτεύεται από το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης. Η πρωτεύουσα της Ελληνικής Μακεδονίας είναι η Θεσσαλονίκη, που αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή της Μακεδονίας. Η Θεσσαλονίκη είναι επίσης και «συμπρωτεύουσα»[68] της Ελλάδα (με πρωτεύουσα την Αθήνα).

Ονομασίες στις γλώσσες της περιοχής

Μακεδονία
Maqedonia (Μακεντόνια)

Македонија (Μακεντόνιγια)
Մակեդոնիա (Μακεντόνια)

Makedoniya (Μακεντόνιγια)
Machidunii (Μακιντουνίι)

Македония (Μακεντόνιγια)
Македония (Μακεντόνιγια)

Македонија, Makedonija (Μακεντόνιγια)
Μακεδονία

Makedonya (Μακεντόνια)
Makedonia, מקדוניה (Μακεντόνια)

Ορολογία κατά εθνότητα

Όλες αυτές οι διαφωνίες έχουν οδηγήσει τις εθνότητες που ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας σε αντιπαραθέσεις για την ιστορία της. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Σλαβομακεδόνες, γενικά χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδόνες όταν αναφέρονται στη δική τους περιφερειακή ή εθνική ομάδα αντίστοιχα, με τους Έλληνες να χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία μόνο για την περιοχή στην Ελλάδα.

Μέρος των Βούλγαρων και των Σλαβομακεδόνων έχουν διαφωνίες γύρω από το βαθμό συγγένειας τους. Από τη μία, οι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές[69] αρνούνται οποιαδήποτε εθνική, γλωσσική και ιστορική προέλευση από τους Βούλγαρους. Παράλληλα ισχυρίζονται ότι έχουν καταγωγή από τους αρχαίους Μακεδόνες, για τους οποίους αρνούνται ότι ήταν Έλληνες . Οι Βούλγαροι απορρίπτουν τη διαφοροποίηση των Σλαβομακεδόνων, και ισχυρίζονται ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες έχουν βουλγαρικές ρίζες, θεωρώντας βουλγαρική την εξέγερση του Ίλιντεν[70] και τη σλαβομακεδονική γλώσσα σαν βουλγαρική διάλεκτο.Οι βουλγαρικές ιδέες βρίσκουν σύμφωνους τους Έλληνες, οι οποίοι υποστηρίζουν την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας και των αρχαίων Μακεδόνων.[71] Παράλληλα, Βούλγαροι και Σλαβομακεδόνες αρνούνται τον αυτοπροσδιορισμό της σλαβόφωνης μειονότητας στην Ελλάδα,[72] οι οποίοι επί το πλείστον αυτοχαρακτηρίζονται ως Έλληνες, και τους αποκαλούν 'Γραικομάνους' (δηλ. φιλέλληνες, που έχουν μανία με τους Έλληνες). Άνθρωποι από όλες αυτές τις μεριές υποστηρίζουν διάφορες θεωρίες για την ιστορία της Μακεδονίας.[73][74][75]

Ορισμένοι όροι, όπως χρησιμοποιούνται από κάθε εθνότητα, παρουσιάζονται παρακάτω. Ορισμένοι όροι και απόψεις μιας μεριάς θεωρούνται προσβλητικές για άλλες μεριές. Γενική χρήση των όρων αυτών ακολουθεί:

Βουλγαρική
Flag of Bulgaria.svg
·         Γκαρκομάνι (Гъркомани) υποτιμητικός όρος που περιγράφει τα μέλη του μεγαλύτερου τμήματος της Σλαβόφωνης μειονότητας της Μακεδονίας στην Ελλάδα, που αυτοχαρακτηρίζονται Έλληνες.[76]Ο όρος έχει τη σημασία αυτού που είναι τρελός για (που αγαπά πολύ) τους Έλληνες. Για περισσότερα, δείτε το λήμμα Γραικομάνοι.
·         Μακεδονικά (σλαβομακεδονικά) και οι σλαβικές διάλεκτοι της Ελλάδας θεωρούνται διάλεκτοι της βουλγαρικής γλώσσας από Βούλγαρους γλωσσολόγους, και όχι ανεξάρτητες γλώσσες ή διάλεκτοι άλλων γλωσσών (π.χ. Σερβικών). Αυτό αποτελεί και λαϊκή πεποίθηση στη Βουλγαρία. Παρ'όλα αυτά, η Βουλγαρική κυβέρνηση επισήμως έχει αναγνωρίσει τη γλώσσα.[77]
·         Μακεδονισμός (Македонизъм) είναι όρος που αναφέρεται στην πολιτική ιδεολογία ή τις απλές απόψεις ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας αποτελούν εθνικότητα ξεχωριστή των Βούλγαρων, με τη δικιά τους ξεχωριστή γλώσσα, ιστορία και κουλτούρα. Περιγράφει επίσης αυτό που οι Βούλγαροι θεωρούν ως παραχάραξη της ιστορίας τους είτε αυτό γίνεται από Σλαβομακεδόνες είτε από ακαδημαϊκούς που προσυπογράφουν το Μακεδονιστικό τρόπο σκέψης. Περιλαμβάνει ισχυρές αρνητικές υπόνοιες.[78] (δείτε Μακεδονισμός).
·         Μακεδονιστικά (Македонистика) είναι ένας όρος γενικά συνώνυμος με πρακτικές όπως η μελέτη των ριζών της σλαβομακεδονικής γλώσσας και ιστορίας που διεξάγεται στην ΠΓΔΜ και στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Στη Βουλγαρία θεωρείται ως ένα είδος ψευδο-επιστήμης.
·         Μακεδονιστής (Македонист) όρος που αναφέρεται σε άτομο (τυπικά Σλαβομακεδόνα) που πιστεύει ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας δεν είναι Βουλγαρικής εθνικότητας αλλά ξεχωριστής εθνικότητας. Είναι ένα πιο αρνητικά φορτισμένο συνώνυμο του «Σλαβομακεδόνα εθνικιστή». Σπανιότερα χρησιμοποιείται για κάποιον που σχετίζεται με τη μελέτη της προέλευσης της σλαβομακεδονικής γλώσσας και ιστορίας (όχι απαραίτητα από την ΠΓΔΜ ή τη Γιουγκοσλαβία), του οποίου οι μελέτες υποστηρίζουν το επίσημο ιστορικό δόγμα της ΠΓΔΜ ή της πρώην Γιουγκοσλαβίας.[78]
·         Παλαιά βουλγαρικά  (Старобългарски) είναι το όνομα που οι Βούλγαροι δίνουν στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσαπου χρησιμοποιείτο στη Φιλοσοφική Σχολή Οχρίδας μεταξύ άλλων. Εν αντιθέσει, η παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσασπανίως αναφέρεται από Σλαβομακεδόνες ως παλαιά μακεδονικα, αλλά κυρίως αναφέρεται ως παλαιά σλαβικά.[79]

Ελληνική
Flag of Greece.svg
·         Μακεδονία συνήθως αναφέρεται στη Μακεδονίατης Ελλάδας ή σπανιότερα στην περιοχή της Μακεδονίας ανάλογα με τα συμφραζόμενα — συνήθως το δεύτερο χρειάζεται αποσαφήνιση.[80]
·         Μακεδόνας αναφέρεται σε Ελληνικής εθνικότητας Μακεδόνες.[80]
·         Αρχαίος Μακεδόνας αναφέρεται στους αρχαίους Μακεδόνες.[80]
·         Μακεδόνας ΣλάβοςΣλάβος Μακεδόνας ή ΣλαβομακεδόναςΣ-[5]αναφέρεται σε ένα μέλος των αυτοχαρακτηριζόμενων Μακεδόνων.
·         Μακεδονικά ΣλαβικάΣλαβικά Μακεδονικά ή ΣλαβομακεδονικάΣ-[5]αναφέρεται στην αυτο-χαρακτηριζόμενη Μακεδονική γλώσσα.[81]
·         Δημοκρατία των Σκοπίων αναφέρεται στην αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας.[82]
·         Κράτος των Σκοπίων αναφέρεται στην αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας.[83]
·         Σκόπια αναφέρεται είτε στην αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας ή στην πρωτεύουσά της τα Σκόπια.[84]
·         Σκοπιανός αναφέρεται στα μέλη των αυτοχαρακτηριζόμενων ως Μακεδόνων που ζουν είτε στο κρατίδιο είτε στο εξωτερικό, όχι όμως στην Ελλάδα.[84]
·         Σκοπιανικά ή Σκοπιανά αναφέρονται στην αυτοχαρακτηριζόμενη Μακεδονική γλώσσα.[85]
·         Σλαβόφωνος αναφέρεται στα μέλη της σλαβόφωνης μειονότητας στην Ελλάδα, που κυρίως αποτελείται από σλαβόφωνους ελληνικής συνείδησης,[86] αλλά επίσης και Βούλγαρους και Σλαβομακεδόνες.
·         Βουλγαροσκοπιανός υποτιμητικός όρος που αναφέρεται στους αυτοχαρακτηριζόμενους Μακεδόνες. [71]
·         Ψευδομακεδόνες όρος που αναφέρεται στους αυτοχαρακτηριζόμενους Μακεδόνες, δίνοντας έμφαση στον κατασκευασμένο τους χαρακτήρα.[87]

Σλαβομακεδονική
Flag of Macedonia.svg
·         Μακεδονία (Македонија) αναφέρεται εναλλακτικά είτε στην περιοχή της Μακεδονίας ή στην αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας.[88]
·         Μακεδόνες (Македонци - Μακεντόντσι) γενικά αναφέρεται στους αυτοχαρακτηριζόμενους Μακεδόνες που είναι συνδεδεμένοι με την αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας, τις γειτονικές χώρες και το εξωτερικό.[88]
·         Αιγαιακή Μακεδονία (Егејска Македонија — Αιγαίϊσκα Μακεντόνια) αναφέρεται στην Μακεδονία στην Ελλάδα (όπως ορίζεται από τις περιφέρειες της Ελλάδας).[89][90]
·         Πίριν Μακεδονία (Пиринска Македонија — Πιρίνσκα Μακεντόνια) αναφέρεται στο διαμέρισμα του Μπλαγκόεβγκραντ της Βουλγαρίας (όπως ορίζεται από τις διαχειριστικές υποδιαιρέσεις της Βουλγαρίας).[90]
·         Παλαιά Μακεδονικά  (Старомакедонски — Σταρομακεντόνσκι) είναι ένα από τα ονόματα που οι αυτοχαρακτηριζόμενοι Μακεδόνες δίνουν στην Αρχαία Μακεδονική γλώσσα.[91]
·         Μπουγαράσοι (бугараши) ή Μπουγαρόφιλοι (бугарофили) είναι υποτιμιτικοί όροι που αναφέρονται σε άτομα στην αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας που αυτοχαρακτηρίζονται Βούλγαροι, ή έχουν προ-Βουλγαρική κατεύθυνση.[92][93]
·         Αιγαίϊτσι (Егејци) αναφέρεται κάποιες φορές σε κατοίκους της αυτοχαρακτηριζόμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας και του εξωτερικού που προέρχονται από την «Αιγαιακή Μακεδονία» (σημερινή Ελλάδα).[94]
·         Γκρικομάνοι (гркомани) υποτιμιτικός όρος που αναφέρεται στο μεγαλύτερο τμήμα της Σλαβόφωνης μειονότητας στη Μακεδονίαστην Ελλάδα που έχουν Ελληνική συνείδηση.[95]
·         Σερβομάνοι (србомани) ή Σερβόφιλοι (србофили) υποτιμητικοί όροι που αναφέρονται σε κατοίκους της αυτοχαρακτηριζόμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας που αυτοχαρακτηρίζονται Σέρβοι, ή έχουν φιλοσερβική κατεύθυνση. [92][96]

Σημειώσεις

σ-[1]a b c Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, το 1947, το Υπουργείο Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δημοσίευσε ένα βιβλίο, Η Εναντίον της Ελλάδος Επιβουλίς, που αποτελείτο από έγγραφα και ομιλίες αναφορικά με το εξελισσόμενο Μακεδονικό θέμα, και πολλές μεταφράσεις από Γιουγκοσλάβους επισήμους. Αναφέρει τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο να χρησιμοποιεί τον όρο «Αιγαιακή Μακεδονία» στις 11 Οκτωβρίου1945 στην αρχή του Ελληνικού Εμφυλίου. Το αυθεντικό έγγραφο έχει αρχειοθετηθεί ως ‘ΥπΕξ A/24581/Γ2/1945’. Για την Αθήνα, ο “νέος όρος, Αιγαιακή Μακεδονία”, (επίσης και “Μακεδονία Πίριν”), πρωτοπαρουσιάστηκε από Γιουγκοσλάβους. Συνειρμικά, αυτή η παρατήρηση καταδεικνύει ότι αυτό ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβικής επεκτατικότητας κατά της Ελλάδας, θέτοντας αξιώσεις για την Ελληνική Μακεδονία, αλλά η Αθήνα δεν θέτει θέμα με τον όρο αυτόν καθ' εαυτόν. Η ημερομηνία του 1945 συμφωνεί με βουλγαρικές πηγές. Δείτε επιπλέον πληροφορίες στο άρθρο για την Αιγαιακή Μακεδονία.

σ-[2]a b Παρά τη χρήση του στο παρελθόν από Βούλγαρους εθνικιστές,[97] ο όρος «Μακεδονία Πίριν» θεωρείται σήμερα προσβλητικός από κάποιους Βούλγαρους,[98] που θεωρούν ότι χρησιμοποιείται ευρέως από Μακεδονιστές ως μέρος της εθνικοαπελευθερωτικής σκέψης της Ηνωμένης Μακεδονίας. Παρ' όλα αυτά, αρκετοί στη χώρα θεωρούν επίσης ότι είναι απλά ένας καθαρά γεωγραφικός όρος, ο οποίος και πράγματι ιστορικά ήταν. Η χρήση του, λοιπόν, αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης.

σ-[3]a b c d e f g Το συνταγματικό όνομα της χώρας «Δημοκρατία της Μακεδονίας» καθώς και η σύντομη μορφή «Μακεδονία» όταν αυτά αναφέρονται στη χώρα, μπορεί να θεωρηθούν προσβλητικά από τους περισσότερους Έλληνες και Μακεδόνες στην Ελλάδα. Οι επίσημοι λόγοι γι' αυτό, όπως περιγράφονται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, είναι:

«Η επιλογή του ονόματος “Μακεδονία” από την πΓΔΜ θέτει ευθέως ζήτημα σφετερισμού της πολιτιστικής κληρονομιάς όμορου κράτους. Το όνομα αποτελεί τη βάση για την έγερση αποκλειστικών δικαιωμάτων επί του συνόλου της γεωγραφικής Μακεδονίας. Ειδικότερα, με το να κατονομάζονται “Μακεδόνες” μόνο οι Σλαβομακεδόνες μονοπωλείται το όνομα αυτό υπέρ των Σλαβομακεδόνων και δημιουργείται σημειολογική σύγχυση άρα καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δυνατότητα προσδιορισμού των Ελλήνων Μακεδόνων. Η χρήση του ονόματος μόνο από την πΓΔΜ μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα στον εμπορικό τομέα, ως εφαλτήριο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και βάση δραστηριοτήτων που πόρρω απέχουν από τα πρότυπα που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα η ρήτρα περί σχέσεων καλής γειτονίας. Το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αποτελεί την καλύτερη απόδειξη».[99]

σ-[4]^ Ο συντετμημένος όρος «FYROM» (ΠΓΔΜ) μπορεί να θεωρηθεί προσβλητικός όταν χρησιμοποιείται για την αυτοχαρακτηριζόμενη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η εκτενής μορφή του όρου, «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», δεν θεωρείται απαραίτητα προσβλητική, αλλά κάποιοι αυτοχαρακτηριζόμενοι Μακεδόνες μπορεί να τον θεωρούν προσβλητικό λόγω της παραγνώρισης του δικαιώματός τους για αυτοπροσδιορισμό. Ο όρος μπορεί να είναι προσβλητικός και για κάποιους Έλληνες, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις, καθότι περιέχει τη λέξη Μακεδονία.
σ-[5]a b c d Παρά το ότι ήταν αποδεκτός στο παρελθόν, η σύγχρονη χρήση του ονόματος «Σλαβομακεδόνας» όταν αναφέρεται στην εθνότητα ή τη γλώσσα μπορεί να θεωρείται προσβλητική από κάποιους αυτοχαρακτηριζόμενους Μακεδόνες. Το Greek Helsinki Monitor αναφέρει:
«... ο όρος Σλαβομακεδόνας παρουσιάστηκε και ήταν αποδεκτός από την κοινότητα αυτή καθ' εαυτή, η οποία επιπλέον τότε είχε και πολύ περισσότερο διαδεδομένη μη ελληνική μακεδονική εθνική συνείδηση. Δυστυχώς, σύμφωνα με μέλη της κοινότητας, ο όρος αυτός αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τις ελληνικές αρχές με προσβλητικό, εθνο-διακριτικό τρόπο, οπότε και η διστακτικότητα αν όχι εχθρότητα των σύγχρονων Μακεδόνων στην Ελλάδα (σ.σ. ανθρώπων με εθνομακεδονική δηλ. Σλαβομακεδονική συνείδηση) να τον αποδεχθούν».[86]

Πηγές

1.     Άλμα πάνω «Perseus encyclopedia» (στα αρχαία ελληνική & αγγλική μτφ.). ΗρόδοτοςΟι Ιστορίες 1.56, 8.43. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
4.     Άλμα πάνω Hammond, N.G.L. (1989). The Macedonian State: The Origins, Institutions, and History. Οξφόρδη: Oxford University Press / Clarendon Press, σελ. 12.
6.     Άλμα πάνω McCarthy, J. (2001)The Ottoman Peoples and the End of Empire, p.55
7.     Άλμα πάνω Lane Fox, Robin (2004). Alessandro Magno. Turin: Einaudi, σελ. pp. 17-21.
8.     Άλμα πάνω Κολιόπουλος, Ιωάννης Σ. (2003). Η πέραν Ελλάς και οι άλλοι Έλληνες: Το σύγχρονο ελληνικό έθνος και οι ετερόγλωσσοι σύνοικοι χριστιανοί 1800-1912. Θεσσαλονίκη: Βάνιας, σελ. 41-2.
9.     Άλμα πάνω Imber, Colin (2002). The Ottoman Empire, 1300-1650: The structure of Power. Houndmills, Basingstoke, Hampshire, UK: Palgrave Macmillan.
10.  Άλμα πάνω Inalcik, Halil. Translation by Norman Itzkowitz και Colin Imber (1973). The Ottoman Empire: The Classical Age 1300-1600. London: Weidenfield και Nicholson.
11.  Άλμα πάνω Pitcher, Donald Edgar (1972). An Historical Geography of the Ottoman Empire. Leiden, Netherlands: E.J.Brill.
12.  Άλμα πάνω Miller, William (1936). The Ottoman empire και its successors. Cambridge [Eng.]: The University Press. pp. 9, 447-9
13.  Άλμα πάνω Comstock, John (1829). History of the Greek Revolution complied from official documents of the Greek Government... and other authentic sources. New York. p.5
14.  Άλμα πάνω Poulton, Hugh (2000). «Greece»Who Are the Macedonians?. Indiana University Press, σελ. 85-86. ISBN 0-253-21359-2.
15.  Άλμα πάνω Αυτό το λήμμα περιέχει ύλη από τη Βιβλιοθήκη Μελετών Χωρών του Κογκρέσου (Library of Congress Country Studies), που είναι κυβερνητικές εκδόσεις των ΗΠΑ στο κοινό κτήμα. (Αγγλικά) «The Library of Congress, Country Studies»Yugoslavia. Ανακτήθηκε στις 2006.
16.  ↑ Άλμα πάνω, στο:16,0 16,1 16,2 (Αγγλικά) «Διεθνές Συνταγματικό Δίκαιο» (στα Αγγλική μετάφραση). Μακεδονία - Σύνταγμα. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
17.  Άλμα πάνω McCarthy, J. (2001) The Ottoman Peoples και the End of Empire, Oxford University Press, ISBN 0-340-70657-0
18.  ↑ Άλμα πάνω, στο:18,0 18,1 18,2 18,3 18,4 Wilkinson, H. R. (1951). Maps and Politics; a review of the ethnographic cartography of Macedonia. Liverpool: Liverpool University Press, σελ(a) p.1, (b) pp. 2-4,99, 121ff, (c) p.120, (d) pp.4,99, 137 (e) pp. 2,4. LCCDR701.M3 W5.
19.  ↑ Άλμα πάνω, στο:19,0 19,1 Oxford English Dictionary Unabridged — Draft Revision (Mar. 2005) — "Macedonian"
20.  Άλμα πάνω Greek Macedonia "not a problem", The Times (London), 5 Αυγούστου 1957
21.  Άλμα πάνω Πατρίδες, Ελληνικό περιοδικό του Τορόντο, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος, 1988, p. 3.
22.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Simons, Marlise (February 3, 1992). «As Republic Flexes, Greeks Tense Up». New York Times.
23.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Lenkova, M. (1999). «Greek Helsinki Monitor: Macedonians of Bulgaria» (pdf). Minorities in Southeast Europe. Greek Helsinki Monitor, Center for Documentation και Information on Minorities in Europe - Southeast Europe. Ανακτήθηκε στις 2006.
24.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Rainbow - Vinozhito political party»The Macedonian minority in Albania. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
25.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Makedonija - General Information». Ανακτήθηκε στις 2006.
26.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «The vision of "Greater Macedonia"». Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
27.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «The vision of "Greater Macedonia"»Συγκεκριμένα παραδείγματα (I). Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
28.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «The vision of "Greater Macedonia"»Συγκεκριμένα παραδείγματα (II). Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
29.  Άλμα πάνω The Macedonian Times, semi-governmental monthly periodical, Issue number 23, Ιούλιος-Αύγουστος 1996:14, Πρωτοσέλιδο: Bishop Tsarknjas
30.  Άλμα πάνω Facts About the Republic of Macedonia - annual booklets since 1992, Skopje, Republic of Macedonia Secretariat of Information, Second edition, 1997, ISBN 9989-42-044-0. p.14. 2 Αυγούστου, 1944.
32.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Επίσημος ιστότοπος Πρεσβείας ΠΓΔΜ στο Λονδίνο»An outline of Macedonian history from Ancient times to 1991. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
33.  ↑ Άλμα πάνω, στο:33,0 33,1 33,2 Danforth, L. M. (1997) The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World, Princeton University Press, ISBN 0-691-04356-6, p.44
34.  ↑ Άλμα πάνω, στο:34,0 34,1 (Αγγλικά) «myMacedonia.net». Ανακτήθηκε στις 2006.
35.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Encyclopædia Britannica»Macedonia. 2006. Ανακτήθηκε στις 2006.
36.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Official site: District of Blagoevgrad». Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
37.  ↑ Άλμα πάνω, στο:37,0 37,1 37,2 (Αγγλικά) «CIA - The World Factbook»Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.
38.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «MSN Encarta»Former Yugoslav Republic of Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.
39.  ↑ Άλμα πάνω, στο:39,0 39,1 (Βουλγαρικά) «British Council - Bulgaria»Macedonians of Bulgaria. Ανακτήθηκε στις 2006.
40.  ↑ Άλμα πάνω, στο:40,0 40,1 (Αγγλικά) «State Statistical Office of the Republic of Macedonia» (στα Αγγλικά) (pdf). 2002 census, σσ. 34. Ανακτήθηκε στις 2006.
41.  Άλμα πάνω «Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος» (zip xls). Απογραφή 2001. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-09-10. Ανακτήθηκε στις 2006.
42.  Άλμα πάνω "In 1912 the Greek inhabitants of Macedonia, though the majority, represented only 42.6 per cent of the total population. The departure of Turks and Slavs after the exchange of populations and the establishment of Greek refugees dramatically altered the Greek percentage, boosting it to 88.8 per cent of the total in 1926.", Elisabeth Kontogiorgi, Population Exchange in Greek Macedonia: The Rural Settlement of Refugees 1922-19302006, Oxford University Press p. 100 ISBN 0-19-927896-2
43.  Άλμα πάνω Pomeroy, S., Burstein, S., Dolan, W., Roberts, J. (1998) Ancient Greece: A Political, Social, and Cultural History, Oxford University Press, ISBN 0-19-509742-4
44.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) «National Statistical Institute (of Bulgaria)»2001 census. Ανακτήθηκε στις 2006.
45.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) «Български новини»Поне един ден веселие и безгрижие. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
46.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Ethnologue»Report for Macedo-Romanian language. Ανακτήθηκε στις 2006.
47.  ↑ Άλμα πάνω, στο:47,0 47,1 Oxford English Dictionary Unabridged — Draft Revision (Mar. 2005) — "Macedo-"
48.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Ethnologue»Report for Macedonian language. Ανακτήθηκε στις 2006.
49.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «The Linguist List». Ανακτήθηκε στις 2006.
50.  Άλμα πάνω Mallory, J.P. και Adams, D.Q. (eds.) (1997), Encyclopedia of Indo-European culture, Taylor & Francis Inc., ISBN 1-884964-98-2, p.361
51.  Άλμα πάνω Masson, Olivier (2003) [1996]. S. Hornblower και A. Spawforth (eds.), επιμThe Oxford Classical Dictionary (revised 3rd ed. έκδοση). USA: Oxford University Press, σελ. 905-906. ISBN 0-19-860641-9.
52.  Άλμα πάνω Ahrens, F. H. L. (1843), De Graecae linguae dialectis, Göttingen, 1839-1843 ; Hoffmann, O. Die Makedonen. Ihre Sprache und ihr Volkstum, Göttingen, 1906
53.  Άλμα πάνω Hammond, N.G.L. (1989), The Macedonian State. Origins, Institutions και History, Oxford University Press, ISBN 0-19-814927-1, pp 12-13
54.  Άλμα πάνω Lunt, H. (1986) "On Macedonian Nationality" in Slavic Review, Vol. 45, No. 4. pp. 729-734
55.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «United Nations»Admission of the State whose application is contained in document A/47/876-S/25147 to membership in the United Nations. Ανακτήθηκε στις 2006.
56.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «European Union»European Commission, Enlargement, The former Yugoslav Republic of Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2005.[νεκρός σύνδεσμος]
57.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «NATO»Enlargement. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2004-03-20. Ανακτήθηκε στις 2006.
58.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «International Monetary Fund»former Yugoslav Republic of Macedonia και the IMF. Ανακτήθηκε στις 2006.
59.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «World Trade Organization»Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) και the WTO. Ανακτήθηκε στις 2006.
60.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «International Olympic Committee»Olympic Committee of the Former Yugoslav Republic of Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.
61.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «World Bank»Countries & Regions. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
62.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) EBRD «European Bank for Reconstruction και Development»ebrd και fyr macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
63.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «The Organization for Security και Co-operation in Europe»Former Yugoslav Republic of Macedonia admitted to OSCE. Ανακτήθηκε στις 2006.
64.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «FIFA Organisation»FYR Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
65.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «FIBA Organisation»FYR Macedonia. Ανακτήθηκε στις 2006.
67.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Gatzoulis, B. (2000). «MACEDONIA? What's in a Name - A Rose by Any Other Name, Is It Still A Rose?». Pan-Macedonian Association USA, Inc. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
68.  Άλμα πάνω «Δικτυακός τόπος του Δήμου Θεσσαλονίκης»Ομιλία του δημάρχου Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλου στην τελετή υπογραφής του πρωτοκόλλου αδελφοποίησης με την Καλκούτα της Ινδίας. Ανακτήθηκε στις 2006.
69.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Macedonian Info». Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
70.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Macedonian Scientific Institute». Ανακτήθηκε στις 2006.
72.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Bulgarian Human Rights in Macedonia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2002-11-23. Ανακτήθηκε στις 2006.
73.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Arnaiz-Villena, A. (2001). «HLA genes in Macedonians και the sub-Saharan origin of the Greeks»(theory considered to "lack scientific merit", see below). Blackwell Publishing, Inc.. doi:10.1034/j.1399-0039.2001.057002118.x. Ανακτήθηκε στις 2006.
74.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Cavalli-Sforza, Luca, L.; Piazza A., Risch, N. (Jan. 10, 2002). «Comment on the above theory: Dropped genetics paper lacked scientific merit»Nature (Nature Publishing Group) (415): 115. doi:10.1038/415115b. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2006.
75.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) McKie, Robin (November 25, 2001). «Article regarding above theory»Journal axes gene research on Jews και Palestinians. The Observer International. Ανακτήθηκε στις 2006.
76.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) Giza, Antony. «The Balkan Countries and the Macedonian Question». Ανακτήθηκε στις 2006.
77.  Άλμα πάνω AIMpress Sofia - Skopje (22 Feb., 2006). Article: Bulgaria recognises Macedonian language. Δελτίο τύπου. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2006.
78.  ↑ Άλμα πάνω, στο:78,0 78,1 (Βουλγαρικά) Dimitrov, Bozhidar (2003). The Ten Lies of Macedonism. Sofia, Bulgaria: Blaže Koneski. ISBN 954-07-1807-4.
79.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) Todorov, Georgi. «Article: The construction of "Zograf" by Stefan the Great». Ανακτήθηκε στις 2006.
80.  ↑ Άλμα πάνω, στο:80,0 80,1 80,2 Τεγόπουλος, Φυτράκης (1997). Μείζον Ελληνικό Λεξικό. Εκδόσεις Αρμονία Α.Ε., σελ. 674, 1389. ISBN 960-7598-04-0.
81.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Greek Helsinki Monitor & Minority Rights Group-Greece (MRG-G)» (rtf). EBLUL και EUROLANG drop references to "Slavo-Macedonia Language" in favor of " Macedonian Language" following criticism by Macedonian diaspora and Minority rights NGOs. 13 March 2002. Ανακτήθηκε στις 2006.
82.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Nystazopoulou - Pelekidou, M. (1992). «The republic of Skopje and the northest geographical boundaries of Macedonia» (στα αγγλικά). The "Macedonian Question": A Historical Review. Ionian University, ISBN 960-7260-01-5. Ανακτήθηκε στις 2006.
84.  ↑ Άλμα πάνω, στο:84,0 84,1 «Ελληνικές Γραμμές». Ανακτήθηκε στις 2006.
85.  Άλμα πάνω «Macedonian in different languages» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
86.  ↑ Άλμα πάνω, στο:86,0 86,1 (Αγγλικά) Greek Helsinki Monitor, MRG-G (1993 - 1996). «The Macedonians» (pdf). Ανακτήθηκε στις 2006.
87.  Άλμα πάνω «Κωνσταντίνος Χολέβας»η επιστροφή των «Σλαβομακεδόνων». Ανακτήθηκε στις 2006.
88.  ↑ Άλμα πάνω, στο:88,0 88,1 (Σλαβομακεδονικά) «Maкедонија (Macedonia)». ЕНЦИКЛОПЕДИЈА Британика (Encyclopedia Britannica). Скопје: Топер. 2005.
89.  Άλμα πάνω (Σλαβομακεδονικά) «A1 TV»Средба на Македонците од Егејска Македонија во Трново. Ανακτήθηκε στις 2006.
90.  ↑ Άλμα πάνω, στο:90,0 90,1 (Σλαβομακεδονικά) «Official webpage of the President of the Republic of Macedonia»Остварени средби на Претседателот Бранко Црвенковски за време на неговата посета на Канада. Ανακτήθηκε στις 2006.
91.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) Вѣнко Марковски. «Македонска Трибуна (Makedonska Tribuna)»Народ, който не познава своята собствена история, се поддава на асимилация. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
92.  ↑ Άλμα πάνω, στο:92,0 92,1 (Σλαβομακεδονικά) «Vest Macedonia daily newspaper»Бугарофили и србофили се тепале за црквата Свети Никола. Ανακτήθηκε στις 2006.[νεκρός σύνδεσμος]
93.  Άλμα πάνω (Σλαβομακεδονικά) «Tribune»Кој го ослободи Марјановиќ од вистината? Кој за што, професорот за “најодвратните бугараши”. Ανακτήθηκε στις 2006.
94.  Άλμα πάνω (Σλαβομακεδονικά) «A1 TV»Протест на „Виножито“ и на Македонците Егејци на Меџитлија. Ανακτήθηκε στις 2006.
95.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) «Biser Balkanski, Canadian Macedonian Internet Community»Definition of a Gerkoman. Ανακτήθηκε στις 2006.
96.  Άλμα πάνω (Αγγλικά) Malinovski, I. (May 23, 2002). «"MARKOVGRAD"-Political Thought of the Serbian South.». Skoplje, FYROM. Ανακτήθηκε στις 2006.
98.  Άλμα πάνω (Βουλγαρικά) «Club for Fundamental Iniciatives»КАК СТАВАХ НАЦИОНАЛИСТ. Ανακτήθηκε στις 2006.
99.  Άλμα πάνω «Ελληνική Δημοκρατία, Υπουργείο Εξωτερικών»Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (πΓΔΜ) - Το ζήτημα του ονόματος με μια ματιά. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-11-21. Ανακτήθηκε στις 2006.

Συνιστώμενες επιπλέον πηγές

·         Borza, Eugene N.: Before Alexander: constructing early Macedonia. Claremont, CA: Regina Books, 1999. ISBN 0-941690-96-0 (pb)
·         Lane Fox, Robin, Alexander the Great, Penguin Books, 1973, ISBN 0-14-008878-4 (pb).
·         Livieratos, Evangelos. Paliadeli, Chrysoula (2012). European Cartography and Politics: The Case of Macedonia: From the 25 Centuries of European Cultural Tradition to the Century of Transformation. Thessaloniki. ISBN 978-960-456-372-2.
·         Wilkinson, Henry Robert. Maps and politics; a review of the ethnographic cartography of Macedonia. Liverpool: Liverpool University Press.

                Πηγή:  Βικιπαίδεια


Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Επικοινωνήστε μαζί μας και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης