Ο “Πραχτικισμός” στο εθνικό ζήτημα – V. I. Lenin

V.I. Lenin  Ο “Πραχτικισμός” στο εθνικό ζήτημα

Για το ζήτημα της αυτοδιάθεσης των εθνών (1914)

Κριτικά σημειώματα πάνω στο εθνικό ζήτημα, Σύγχρονη Εποχή, 2006

Με ιδιαίτερο ζήλο άρπαξαν οι οπορτουνιστές το επιχείρημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ ότι η παράγραφος 9 του προγράμματός μας δεν περιέχει τίποτε το «πραχτικό». Η ίδια η Ρόζα Λούξεμπουργκ ενθουσιάστηκε τόσο μ’ αυτό το επιχείρημα, που στο άρθρο της βρίσκουμε κάποτε αυτό το «σύνθημα» να επαναλαμβάνεται οκτώ φορές σε μια σελίδα.

Η παράγραφος 9, γράφει η Λούξεμπουργκ: «δεν κάνει καμιά πρακτική υπόδειξη για την καθημερινή πολιτική του προλεταριάτου, δεν δίνει καμία πρακτική λύση στα εθνικά προβλήματα».

Ας εξετάσουμε αυτό το επιχείρημα, που διατυπώνεται μάλιστα έτσι που είτε η παράγραφος 9 δεν εκφράζει απολύτως τίποτα, είτε υποχρεώνει να υποστηρίζονται όλες οι εθνικές επιδιώξεις.

Τι σημαίνει η διεκδίκηση της «πρακτικότητας» στο εθνικό ζήτημα;

Είτε την υποστήριξη όλων των εθνικών επιδιώξεων, είτε την απάντηση: «“ναι ή όχι” στο ζήτημα του αποχωρισμού του κάθε έθνους, είτε γενικά ότι οι εθνικές διεκδικήσεις είναι άμεσα» “πραγματοποιήσιμες”».

Ας εξετάσουμε τις τρεις αυτές πιθανές έννοιες της διεκδίκησης της «πρακτικότητας».

Η αστική τάξη, που στην αρχή κάθε εθνικού κινήματος παρουσιάζεται φυσικά σαν ηγεμόνας (καθοδηγητής) του, ονομάζει πρακτική υπόθεση την υποστήριξη όλων των εθνικών επιδιώξεων. Η πολιτική όμως του προλεταριάτου στο εθνικό ζήτημα (όπως και στα υπόλοιπα ζητήματα) υποστηρίζει απλώς την αστική τάξη σε μιαν ορισμένη κατεύθυνση, ποτέ όμως η πολιτική του δεν συμπίπτει με την πολιτική της. Η εργατική τάξη υποστηρίζει την αστική τάξη μονάχα προς το συμφέρον της εθνικής ειρήνης  (που η αστική τάξη δεν μπορεί να τη δόση ολόκληρη και που είναι πραγματοποιήσιμη μονάχα στα πλαίσια μιας ολοκληρωτικής δημοκρατικοποίησης), προς το συμφέρον της ισοτιμίας, προς το συμφέρον της δημιουργίας καλύτερων όρων για την ταξική πάλη. Γι’ αυτό ακριβώς οι προλετάριοι προβάλλουν ενάντια στον πρακτικισμό της αστικής τάξης μια πολιτική αρχών στο εθνικό ζήτημα, υποστηρίζοντας την αστική τάξη πάντα μόνο υπό όρους. Στο εθνικό ζήτημα κάθε αστική τάξη θέλει είτε προνόμια για το έθνος της, είτε αποκλειστικά πλεονεκτήματα γι’ αυτό. Αυτό ακριβώς λέγεται «πρακτικό». Το προλεταριάτο είναι ενάντια σε κάθε προνόμιο, ενάντια σε κάθε αποκλειστικότητα. Το να ζητάς «πρακτικισμό» από το προλεταριάτο σημαίνει ότι σέρνεσαι από την αστική τάξη, ότι πέφτεις στον οπορτουνισμό.

Πρέπει ν’ απαντάμε με: «ναι ή όχι» στο ζήτημα του αποχωρισμού κάθε έθνους; Αυτό μοιάζει σαν πολύ «πρακτική» διεκδίκηση. Στην πραγματικότητα όμως είναι ανόητη, θεωρητικά μεταφυσική και στην πράξη οδηγεί στην υποταγή του προλεταριάτου στην πολιτική της αστικής τάξης. Η αστική τάξη βάζει πάντα στην πρώτη γραμμή τις εθνικές της διεκδικήσεις. Τις βάζει απόλυτα. Για το προλεταριάτο οι διεκδικήσεις αυτές υποτάσσονται στα συμφέροντα της ταξικής πάλης. Θεωρητικά δεν μπορείς να εγγυηθείς από πριν αν ο αποχωρισμός ενός δοσμένου έθνους, είτε η ισότιμη θέση του μ’ ένα άλλο έθνος, θα ολοκληρώσει την αστικοδημοκρατική επανάσταση. Για το προλεταριάτο έχει σημασία και στις δυο περιπτώσεις να εξασφαλίσει την ανάπτυξη της τάξης του. Για την αστική τάξη έχει σημασία να δυσκολέψει αυτή την ανάπτυξη, παραμερίζοντας τα καθήκοντα αυτής της ανάπτυξης μπροστά στα καθήκοντα τους έθνους «της». Γι’ αυτό, το προλεταριάτο περιορίζεται στην αρνητική, σα να λέμε, διεκδίκηση να αναγνωριστεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, χωρίς να δίνει εγγυήσεις σε κανένα έθνος, χωρίς να αναλαβαίνει υποχρεώσεις να δόση τίποτα σε βάρος άλλου έθνους.

Ας μην είναι αυτό «πραχτικό», όμως στην πράξη εγγυάται πιο σταθερά απ’ όλα τη δημοκρατικότερη απ’ όλες τις δυνατές λύσεις. Το προλεταριάτο χρειάζεται μόνον αυτές τις εγγυήσεις, ενώ η αστική τάξη κάθε έθνους χρειάζεται εγγυήσεις για τα πλεονεκτήματά της, χωρίς να παίρνει υπόψη της τη θέση (τα πιθανά μειονεκτήματα) των άλλων εθνών.

Η αστική τάξη ενδιαφέρεται πριν απ’ όλα, αν μια δοσμένη διεκδίκηση είναι «πραγματοποιήσιμη» - από εδώ απορρέει η αιώνια πολιτική των συμφωνιών με την αστική τάξη των άλλων εθνών σε βάρος του προλεταριάτου.Αντίθετα για το προλεταριάτο έχει σημασία το δυνάμωμα της τάξης του ενάντια στην αστική τάξη, η διαπαιδαγώγηση των μαζών στο πνεύμα της συνεπούς δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Ας μην είναι αυτό «πρακτικό» για τους οπορτουνιστές, είναι όμως η μοναδική εγγύηση στην πράξη, εγγύηση ανώτατης εθνικής ισοτιμίας και ειρήνης ενάντια και στους φεουδάρχες και στην εθνικιστική αστική τάξη.

Όλο το καθήκον των προλετάριων στο εθνικό ζήτημα «δεν είναι πρακτικό» από την άποψη της εθνικιστικής αστικής τάξης κάθε έθνους, γιατί οι προλετάριοι απαιτούν «αφηρημένη» ισοτιμία, καταρχήν ανυπαρξία και των πιο παραμικρών προνομίων, επειδή είναι εχθροί κάθε εθνικισμού. 

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, επειδή δεν το κατάλαβε αυτό, με την παράλογη εξύμνηση του πρακτικισμού άνοιξε διάπλατα τις πόρτες ακριβώς στους οπορτουνιστές, ιδιαίτερα στις οπορτουνιστικές παραχωρήσεις στο μεγαλορωσικό εθνικισμό.

Γιατί στο μεγαλορωσικό; Γιατί οι μεγαλορώσοι είναι στη Ρωσία το έθνος που καταπιέζει και φυσικά, από εθνική άποψη ο οπορτουνισμός θα εκδηλωθεί στα καταπιεζόμενα έθνη διαφορετικά από τα έθνη που καταπιέζουν.

Η αστική τάξη των καταπιεζομένων εθνών εξονόματος της «πρακτικότητας» των διεκδικήσεών της θα καλεί το προλεταριάτο να υποστηρίζει χωρίς όρους τις επιδιώξεις της. Πιο πρακτικό είναι να πεις ανοιχτά «ναι» για τον αποχωρισμό του τάδε έθνους, όχι όμως για το δικαίωμα αποχωρισμού όλων γενικά των εθνών!

Το προλεταριάτο είναι ενάντια σ’ έναν τέτοιο πρακτικισμό: αναγνωρίζοντας την ισοτιμία και το ίσο δικαίωμα για τη συγκρότηση εθνικού κράτους, εκτιμά και βάζει πάνω απ’ όλα τη συμμαχία των προλετάριων όλων των εθνών, κρίνοντας με το πρίσμα της ταξικής πάλης των εργατών κάθε εθνική διεκδίκηση, κάθε εθνικό αποχωρισμό. Το σύνθημα του πρακτικισμού είναι στην πράξη απλώς σύνθημα άκριτης αποδοχής αστικών επιδιώξεων.

Μας λένε: υποστηρίζοντας το δικαίωμα του αποχωρισμού, υποστηρίζετε τον αστικό εθνικισμό των καταπιεζόμενων εθνών.

Αυτό λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αυτό επαναλαβαίνει ξοπίσω της ο οπορτουνιστής Σεμκόφσκι, ο μοναδικός εκπρόσωπος, ας του πούμε με την ευκαιρία, στη λικβινταριστική εφημερίδα των λικβινταριστικών ιδεών σ’ αυτό το ζήτημα!

Εμείς απαντούμε: Όχι, ίσα – ίσα για την αστική τάξη έχει εδώ σημασία η «πρακτική» λύση, ενώ για τους εργάτες έχει σημασία να ξεχωρίσουν κατ’ αρχήν δυο τάσεις. Όσο η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους παλεύει ενάντια στο έθνος που καταπιέζει, τόσο είμαστε πάντα και σε κάθε περίπτωση και πιο αποφασιστικά απ’ όλους υπέρ, γιατί είμαστε οι πιο τολμηροί και συνεπείς εχθροί της καταπίεσης. Εφ’ όσον η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους είναι υπέρ του δικού της αστικού εθνικισμού, εμείς είμαστε κατά. Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμιά ανοχή της επιδίωξης προνομίων από μέρους του καταπιεζόμενου έθνους.

Αν δεν βάλουμε και δεν συμπεριλάβουμε στη ζύμωσή μας το σύνθημα για το δικαίωμα αποχωρισμού, θα παίξουμε το παιχνίδι όχι μονάχα της αστικής τάξης, μα και των φεουδαρχών και του απολυταρχισμού του έθνους που καταπιέζει. Ο Καούτσκι από καιρό έφερε αυτό το επιχείρημα ενάντια στη Ρόζα Λούξεμπουργκ και το επιχείρημα αυτό είναι αδιαφιλονίκητο. Από φόβο μήπως «βοηθήσει» την εθνικιστική αστική τάξη της Πολωνίας, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, απορρίπτοντας το δικαίωμα αποχωρισμού στο πρόγραμμα των μαρξιστών της Ρωσίας, βοηθάει στην πράξη τον οπορτουνιστικό συμβιβασμό με τα προνόμια (και με κάτι χειρότερο από τα προνόμια) των μεγαλορώσων.

Παρασυρμένη από τον αγώνα ενάντια στον εθνικισμό στην Πολωνία, η Ρόζα Λούξεμπουργκ ξέχασε τον εθνικισμό των μεγαλορώσων, παρά το γεγονός ότι ίσα – ίσα αυτός ο εθνικισμός είναι τώρα πιο επίφοβος απ’ όλους, ίσα – ίσα είναι λιγότερο αστικός και περισσότερο φεουδαρχικός, ίσα – ίσα αυτός είναι το κύριο εμπόδιο για τη δημοκρατία και τον προλεταριακό αγώνα.  Σε κάθε αστικό εθνικισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση, κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους, ξεχωρίζοντας αυστηρά την τάση προς την εθνική του αποκλειστικότητα, καταπολεμώντας την τάση του πολωνού αστού να καταπνίγει τον εβραίο κλπ., κλπ.

Αυτό δεν είναι «πρακτικό» από την άποψη του αστού και του μικροαστού. Στο εθνικό ζήτημα αυτή είναι η μοναδική πρακτική πολιτική, η μοναδική πολιτική αρχών που βοηθάει πραγματικά τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ένωση των προλετάριων.

Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα αποχωρισμού σε όλους. Κρίνουμε κάθε συγκεκριμένο ζήτημα αποχωρισμού από μιαν άποψη που αποκλείει κάθε ανισοτιμία, κάθε προνόμιο, κάθε αποκλειστικότητα.

Ας πάρουμε τη θέση του έθνους που καταπιέζει. Μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς; Όχι, Τα συμφέροντα της ελευθερίας του μεγαλορώσικου πληθυσμού (σ. σ. Σε κάποιον Λ. Βλαντίμιροφ (ψευδώνυμο του Μ. Κ. Σάινφινκελ) από το Παρίσι δεν του φαίνεται η λέξη αυτή μαρξιστική. Αυτός ο Βλαντίμιροφ είναι διασκεδαστικά “superklug” (στην ειρωνική μετάφραση στα ρωσικά: «υπερέξυπνος»). Ο «υπερέξυπνος» Λ. Βλ. ετοιμάζεται φαίνεται, να γράψει μια μελέτη για την ανάγκη να εξοστρακιστούν από το μίνιμουμ-πρόγραμμά μας (από την άποψη της ταξικής πάλης!) οι λέξεις «πληθυσμός», «λαός» κλπ), απαιτούν αγώνα ενάντια σ’ αυτή την καταπίεση. Η μακρόχρονη ιστορία, η μακραίωνη ιστορία κατάπνιξης των κινημάτων των καταπιεζόμενων εθνών, η συστηματική προπαγάνδιση αυτής της κατάπνιξης από τις «ανώτερες» τάξεις δημιούργησαν στις προλήψεις κλπ., του μεγαλορωσικού λαού τεράστια εμπόδια για την υπόθεση της δικής του ελευθερίας.

Οι μεγαλορώσοι μαυροεκατονταρχίτες υποστηρίζουν συνειδητά αυτές τις προλήψεις και τις συδαυλίζουν. Η μεγαλορωσική αστική τάξη συμβιβάζεται μ’ αυτές ή προσαρμόζεται σ’ αυτές. Το μεγαλορωσικό προλεταριάτο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του, δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει το δρόμο του προς την ελευθερία, χωρίς να παλεύει συστηματικά ενάντια σ’ αυτές τις προλήψεις.

Η δημιουργία αυτοτελούς και ανεξάρτητου εθνικού κράτους μένει για την ώρα στη Ρωσία προνόμιο μονάχα του μεγαλορωσικού έθνους. Εμείς, οι μεγαλορώσοι προλετάριοι, δεν υπερασπίζουμε κανένα προνόμιο, δεν υπερασπίζουμε ούτε αυτό το προνόμιο. Αγωνιζόμαστε πάνω στο έδαφος του δοσμένου κράτους, συνενώνουμε τους εργάτες όλων των εθνών του δοσμένου κράτους, δεν μπορούμε να εγγυηθούμε τούτον ή εκείνον το δρόμο της εθνικής ανάπτυξης, τραβάμε απ’ όλους τους πιθανούς δρόμους προς τον ταξικό μας σκοπό.

Δεν μπορούμε όμως να τραβήξουμε σ’ αυτόν το σκοπό χωρίς να παλεύουμε ενάντια σε κάθε εθνικισμό και χωρίς να υπερασπίζουμε την ισότητα όλων των εθνών. Αν η Ουκρανία θα έχει λ. χ. την τύχη ν’ αποτελέσει αυτοτελές κράτος, αυτό εξαρτιέται από χίλιους παράγοντες που είναι άγνωστοι από τα πριν. Και χωρίς να προσπαθούμε «να μαντέψουμε» στην τύχη, στεκόμαστε σταθερά σ’ αυτό που είναι αναμφισβήτητο: στο δικαίωμα της Ουκρανίας να γίνει τέτοιο κράτος. Σεβόμαστε αυτό το δικαίωμα, δεν υποστηρίζουμε τα προνόμια του μεγαλορώσου πάνω στους ουκρανούς, διαπαιδαγωγούμε τις μάζες στο πνεύμα της αναγνώρισης αυτού του δικαιώματος, στο πνεύμα της άρνησης των κρατικών προνομίων οποιουδήποτε έθνους.

Στα άλματα που έκαναν όλες οι χώρες την εποχή των αστικών επαναστάσεων είναι δυνατές και πιθανές οι συγκρούσεις και ο αγώνας για το δικαίωμα δημιουργίας εθνικού κράτους. Εμείς οι προλετάριοι δηλώνουμε εκ των προτέρων ότι είμαστε εχθροί των προνομίων των μεγαλορώσων και προς την κατεύθυνση αυτή κάνουμε όλη την προπαγάνδα και τη ζύμωσή μας.

Κυνηγώντας τον «πρακτικισμό» η Ρόζα Λούξεμπουργκ παράβλεψε το κυριότερο πρακτικό καθήκον και του μεγαλορωσικού προλεταριάτου και του προλεταριάτου των άλλων εθνών: το καθήκον της καθημερινής ζύμωσης και προπαγάνδας ενάντια σε κάθε κρατικο-εθνικό προνόμιο, για το δικαίωμα, το ίσο δικαίωμα όλων των εθνών να δημιουργήσουν δικό τους εθνικό κράτος. Αυτό το καθήκον είναι (τώρα) το κυριότερο καθήκον μας στο εθνικό ζήτημα, γιατί μονάχα έτσι υπερασπίζουμε τα συμφέροντα της δημοκρατίας και της ισότιμης συμμαχίας όλων των προλετάριων όλων των εθνών.

Ας «μην είναι πρακτική» αυτή η προπαγάνδα και από την άποψη των μεγαλορώσων-καταπιεστών και από την άποψη της αστικής τάξης των καταπιεζόμενων εθνών (και οι πρώτοι και οι δεύτεροι απαιτούν ένα συγκεκριμένο ναι ή όχι, κατηγορώντας τη σοσιαλδημοκρατία για «αοριστία». Στην πραγματικότητα ακριβώς αυτή η προπαγάνδα, και μόνον αυτή, εξασφαλίζει την πραγματικά δημοκρατική και την πραγματικά σοσιαλιστική διαπαιδαγώγηση των μαζών.  Μονάχα αυτή η προπαγάνδα εγγυάται και τις μεγαλύτερες πιθανότητες εθνικής ειρήνης στη Ρωσία, αν θα μείνει αυτή ένα πολύχρωμο εθνικό κράτος, και την πιο ειρηνική (και αβλαβή για την προλεταριακή ταξική πάλη) διαίρεσή της σε διάφορα εθνικά κράτη, αν θα μπει το ζήτημα μιας τέτοιας διαίρεσης.

Για να εξηγήσουμε πιο συγκεκριμένα αυτή τη μοναδικά προλεταριακή πολιτική στο εθνικό ζήτημα, θα εξετάσουμε τη στάση του μεγαλορωσικού φιλελευθερισμού απέναντι στην «αυτοδιάθεση των εθνών» και το παράδειγμα του αποχωρισμού της Νορβηγίας από τη Σουηδία.

Πηγή: https://www.blogger.com/

Η ανάγκη ανάπτυξης ταξικής συνείδησης στους νέους

Οι νέοι, άλλοτε μπροστάρηδες για την αλλαγή της κοινωνίας, σήμερα είναι πιο απολιτίκ από ποτέ. Μια κοινωνία η οποία δεν μπορεί να φανταστεί και να διεκδικήσει το μέλλον της, είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Μπορούμε πολύ καλά να κατανοήσουμε ότι κάτι πάει λάθος σε αυτή τη κοινωνία, το βλέπουμε καθημερινά, αλλά δεν αρκεί αυτό.  Δεν αρκεί η επίρριψη ευθυνών σε ατομικά και θεσμικά λάθη, ούτε και η κατηγορία περί διαφθοράς. Είναι σημαντικό να ξέρουμε ακριβώς τι πάει λάθος, να δώσουμε λογική και επιστημονική εξήγηση για το τι συμβαίνει. Να περάσουμε από ενστικτώδη απόρριψη του συστήματος, σε συνειδητή απόρριψη με βάση την επιστημονική μέθοδο.

Να περάσουμε από τις ατομικές αντιστάσεις που συχνά απογοητεύουν, απομονώνουν και εν τέλει διώχνουν κόσμο από την πάλη, στην μαζική οργανωμένη λαϊκή πάλη.

Όσο και αν σαπίσει το καπιταλιστικό σύστημα, όσο και αν γονατίσει δεν πρόκειται να δημιουργηθεί ο νέος κόσμος από μόνος του. Ο νέος κόσμος θα πρέπει να είναι προϊόν της εργατικής τάξης, και χτίζεται με αγώνες και συνειδητές πράξεις.

Είναι για τούτο το λόγο που το θέμα της ταξικής συνείδησης παίζει καθοριστικό ρόλο και μπορεί να έχει τεράστιες επιπτώσεις εάν η εργατική τάξη και δη οι νέοι μείνουν πίσω σε αυτό το τομέα. Μέσα στη σαπίλα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, και με την ιδεολογική ηγεμονία του κεφαλαίου μετά  τις αντεπαναστάσεις στο Σοσιαλιστικό μπλοκ , έχουν καταφέρει να αποπολιτικοποιήσουν αρκετό κόσμο και ιδιαίτερα τους νέους.

Οι νέοι της Κύπρου μας, έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον καταναλωτικό, με ένα ουτοπικό αστικό όνειρο. Αυτό το όνειρο όμως έγινε εφιάλτης. Με τα ποσοστά ανεργίας να είναι σε ύψιστα επίπεδα και τους υπόλοιπους σε μια διαρκή αβεβαιότητα, είναι σίγουρο πως δεν μπορούν να φαντάζονται ένα καλύτερο μέλλον, την ίδια ώρα που το σύστημα του στερεί ακόμη και βασικές ανάγκες όπως είναι η στέγη και το φαγητό. Αυτοί που κατηγορούν τους Κομμουνιστές για ουτοπισμό, έχουν απογυμνωθεί: ουτοπία είναι να ονειρεύεσαι ότι θα διαχειριστείς ένα σάπιο σύστημα που έχει χρεοκοπήσει.

Νομίζαμε ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την σύγκρουση, μα η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Δεν την επιζητούμε εμείς, την επιζητεί λυσσαλέα το κεφάλαιο για την κερδοφορία του: αυτή είναι η φύση του. Δεν θα μας αφήσει στην ησυχία μας ποτέ. Γι τούτο και θα αποτύχουμε εάν πρώτα και κύρια δεν αντιληφθούμε την αντικειμενικότητα της κατάστασης.

Στην προκειμένη περίπτωση, η αποτυχία αυτής της κοινωνίας δεν ενδέχεται να είναι αποτυχία με την έννοια μιας αποκαλυπτικής στιγμής. Η αποτυχία μας θα είναι μια αέναη κατάσταση αβεβαιότητας, φτώχειας και εξαθλίωσης.

Η ιδεολογική σύγχυση προς το παρόν ευνοεί τους οπορτουνιστές, τους κάθε λογής λαοπλάνους και αυτούς που προσπαθούν να του πουλήσουν φούμαρα για εθνική ενότητα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως είναι αυτοί που του λένε πως με μια άλλη καλύτερη διαχείριση το σύστημα μπορεί να δουλέψει.

Το σύστημα έχει κερδίσει κατακράτος στον ιδεολογικό τομέα επειδή το αφήσαμε, επειδή σαν εργατική τάξη έχουμε χάσει την ταξική μας συνείδηση. Την ήττα μας στο παρελθόν την μετάφρασε σε αποτυχία της χειραφέτησης με στόχο να μην ξαναπροσπαθήσουμε, και το πιστέψαμε. Το κεφάλαιο έχει δημιουργήσει πολλά ιδεολογήματα για να μας κρατήσει σε λήθαργο, είτε εθνικιστικά και συντηρητικά είτε κοσμοπολίτικα που προβάλλονται και πιο προοδευτικά. Δεν θα κουραστεί, θα δημιουργεί συνεχώς άλλα ιδεολογήματα όταν τα υπάρχων του έχουν θα καταρριφθεί.

Μόνο με κατανόηση των αντιθέσεων του καπιταλισμού μπορούμε να είμαστε σε επαγρύπνηση, να κριτικάρουμε και τη δική μας πλευρά εσωτερικά για τυχόν λάθη στη στρατηγική. Αλλιώς θα έχουμε συνεχώς προβλήματα όπως απαξίωση της πολιτικής δραστηριότητας από επικίνδυνες απολιτικές καταστάσεις. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα απογοητευτικό, και η απογοήτευση δεν θα αργήσει να μεταφραστεί σε κατάλληλο περιβάλλον και για την ακροδεξιά.

Συνεπώς είναι σημαντικό όλες οι λαϊκές οργανώσεις, είτε πολιτικές, πολιτιστικές, είτε αθλητικές είτε οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να βρουν ένα ολοκληρωμένο τρόπο ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης ειδικά στους νέους.

Το πρώτο βήμα προς την ταξική πάλη και την αλλαγή της κοινωνίας λοιπόν, είναι η συνειδητοποίηση σε ποιο στρατόπεδο βρισκόμαστε. Αυτό που λέμε ταξική συνείδηση, να γνωρίζουμε ποια είναι η θέση μας στην βασική αντίθεση της καπιταλιστικής κοινωνίας, στη πλευρά του κεφαλαίου ή στην πλευρά της εργασίας. Από κει ξεκινά η μάχη, μια μάχη που δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το να την παλέψουμε…

Πηγή http://agkarra.com/

Η θρησκεία του κεφαλαίου

Η ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.

Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;

Α: Ο πατέρας μου ήταν μισθωτός, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις;

Α: Έρχομαι από τη Φτώχεια και πηγαίνω στην Εξαθλίωση, περνώντας από το νοσοκομείο όπου το κορμί μου θα χρησιμεύσει για τα πειράματα στα καινούργια σας φάρμακα και για τις έρευνες των γιατρών που περιθάλπουν τους προνομιούχους του Κεφαλαίου.

Ε: Πού γεννήθηκες;

Α: Σε μια σοφίτα, κάτω από την στέγη του σπιτιού που έχτισε ο πατέρας μου και οι συναδελφοί του.

Ε: Ποια είναι η θρησκεία σου;

Α: Η θρησκεία του Κεφαλαίου.

Ε: Ποια καθήκοντα σου επιβάλλει η θρησκεία σου;

Α: Δυο κύρια καθήκοντα: το καθήκον της παραίτησης και το καθήκον της εργασίας. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα δικαιώματά μου πάνω στη γη, την κοινή μας μητέρα, πάνω στα πλούτη που κρύβουν τα σπλάχνα της, πάνω στην γονιμότητα του εδάφους της και την γονιμοποίησή της από τη ζέστη και το φως του ήλιου. Μου επιβάλλει να παραιτηθώ από το δικαίωμα να έχω έλεγχο πάνω στην εργασία των χεριών και του μυαλού μου, μου επιβάλλει ακόμα να παραιτηθώ από τα δικαιώματα πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό: από τη στιγμή που περνάω το κατώφλι του εργαστηρίου μου, δεν ανήκω πια στον εαυτό μου, είμαι κτήμα του αφεντικού μου. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να δουλεύω από μικρός ως τον θάνατό μου, να δουλεύω με το φως του ήλιου και της ασετυλίvης, να δουλεύω μέρα νύχτα, να δουλεύω πάνω στη γη, κάτω από τη γη και μες στη θάλασσα. Να δουλεύω παντού και πάντα.

Ε: Σου επιβάλλει και άλλα καθήκοντα;

Α: Ναι. Να συνεχίζω τη νηστεία όλο το χρόνο. Να ζω με στερήσεις χωρίς να χορταίνω ποτέ. Να καταπνίγω όλες τις σαρκικές μου ανάγκες και τις πνευματικές αναζητήσεις.

Ε: Σου απαγορεύει ορισμένα είδη τροφής;

Α: Μου απαγορεύει να αγγίζω το κυνήγι, τα πουλερικά, το μοσχαράκι πρώτης, δεύτερης και τρίτης διαλογής, να γεύομαι τον σολωμό, τον αστακό, τα φρέσκα ψάρια. Μου απαγορεύει να πίνω αγνό κρασί και γάλα έτσι όπως βγαίνει από το μαστάρι της αγελάδας.

Ε: Ποιες τροφές σου επιτρέπει;

Α: Το ψωμί, τις πατάτες, τα φασόλια, το μπακαλιάρο και την ξερή ρέγγα, τα απορρίμματα του κρεοπωλείου, το γελαδινό και αλογίσιο κρέας, τα χοιρινά. Για να ανακτήσω γρήγορα τις εξαντλημένες μου δυνάμεις μου επιτρέπει να πίνω νοθευμένο κρασί, ρακί από πατάτες και “δηλητήριο” από κοκκινογούλι.

Ε: Και ποια καθήκοντα σου υπαγορεύει απέναντι στον εαυτό σου;

Α: Να ροκανίζω τις οικονομίες μου, να ζω μέσα στην βρώμα και την εξαθλίωση. Να φορώ ρούχα σκισμένα, μπαλωμένα, μανταρισμένα, μέχρι να κουρελιαστούν. Να κυκλοφορώ χωρίς κάλτσες και με τρύπια παπούτσια που μουσκεύουν από το βρώμικο παγωμένο νερό των δρόμων.

Ε: Τι καθήκοντα έχεις απέναντι στην οικογένειά σου;

Α: Να απαγορεύω στη γυναίκα και τα παιδιά μου κάθε κοκεταρία, κάθε κομψότητα και εκλέπτυνση. Να τους ντύνω με φτηνοϋφάσματα ίσα για να μη σοκάρουν την αιδώ του μπάτσου. Να τους μάθω να μην παγώνουν το χειμώνα με τα βαμβακερά ρούχα και να μην σκάνε το καλοκαίρι μέσα στα χαμόσπιτα. Να αποτυπώνω στα κεφάλια των μικρών παιδιών μου τους ιερούς κανόνες της εργασίας ώστε να μπορέσουν, από την τρυφερή τους ηλικία, να κερδίσουν τη ζωή τους και να μην ζουν εις βάρος της κοινωνίας. Να τα διδάξω να πλαγιάζουν χωρίς βραδινό και χωρίς φως, να τα εξοικειώσω με την ανέχεια που είναι η μοίρα τους.

Ε: Ποια είναι τα καθήκοντα που η θρησκεία σου σου επιβάλλει απέναντι στην κοινωνία;

Α: Να αυξάνω τον κοινωνικό πλούτο πρώτα με τη δουλειά μου και μετά με τις αποταμιεύσεις μου.

Ε: Τι σου επιβάλλει να κάνεις με τις οικονομίες σου;

Α: Να τις καταθέτω στο Κρατικό Ταμιευτήριο για να καλύπτουν το κρατικό έλλειμμα ή να τις εμπιστεύομαι στις εταιρίες που έχουν ιδρύσει οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι για να τις δανείζουν στα αφεντικά μου. Τις οικονομίες μας πρέπει να τις βάζουμε πάντα στη διάθεση των αφεντικών μας.

Ε: Σου επιτρέπει να αγγίζεις τις καταθέσεις σου;

Α: Όσο το δυνατόν σπανιότερα. Μας επιβάλλει να μην επιμένουμε όταν το Κράτος αρνείται να τις αποδώσει και να παραιτούμαστε από κάθε διεκδίκηση όταν οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι, προλαβαίνοντας τις ανάγκες μας, μας αναγγέλλουν ότι οι οικονομίες μας έγιναν καπνός.

Ε: Έχεις πολιτικά δικαιώματα;

Α: Το κεφάλαιο μου έχει παραχωρήσει την αθώα διασκέδαση να εκλέγω τους νομοθέτες που φτιάχνουν νόμους για να μας τιμωρούν. Αλλά μας απαγορεύει να ασχολούμεθα με την πολιτική και να ακούμε τους σοσιαλιστές.

Ε: Για ποιο λόγο;

Α: Επειδή η πολιτική είναι προνόμιο των αφεντάδων και επειδή οι σοσιαλιστές είναι κατεργάρηδες που μας ληστεύουν και μας κοροϊδεύουν. Μας λένε ότι ο άνθρωπος που δεν εργάζεται δεν πρέπει να τρώει, ότι όλα ανήκουν στους εργάτες αφού εκείνοι τα παράγουν όλα και ότι το αφεντικό είναι ένα παράσιτο που πρέπει να εξολοθρευτεί Η αγία θρησκεία του Κεφαλαίου μας, διδάσκει, αντίθετα, ότι η σπατάλη των πλουσίων γεννά την εργασία που μας δίνει ψωμί, ότι οι πλούσιοι συντηρούν τους φτωχούς, ότι αν δεν υπήρχαν πλούσιοι, οι φτωχοί θα χάνονταν. Μας διδάσκει ακόμα να μην είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε πως οι γυναίκες και οι κόρες μας θα ήξεραν να ντυθούν με τα μετάξια και τα βελούδα που υφαίνουν, αφού οι ίδιες δεν θέλουν να στολίζονται παρά με κακόγουστα βαμβακερά και πως εμείς δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τα γνήσια κρασιά και να γευτούμε τα ωραία φαγητά, αφού είμαστε συνηθισμένοι σε απαίσια βοδινά και νοθευμένα ποτά.

Ε: Ποιος είναι ο θεός σου;

Α: Το Κεφάλαιο.

Ε: Είναι προαιώνιος;

Α: Οι σοφότεροι ιερωμένοι μας, οι ανώτεροι οικονομολόγοι, ισχυρίζονται ότι υπήρχε από καταβολής κόσμου. Επειδή τότε ήταν πολύ μικρός, ο Δίας, ο Ιεχωβάς, ο Ιησούς και άλλοι ψευτοθεοί, βασίλεψαν στη θέση του και επ’ ονόματί του. Αλλά από το 1500 περίπου, μεγάλωσε και δεν παύει να μεγαλώνει σε όγκο και ισχύ. Σήμερα είναι ο κυρίαρχος του κόσμου.

Ε: Ο θεός σου είναι παντοδύναμος;

Α: Ναι. Η κατοχή του εξασφαλίζει όλα τα επίγεια αγαθά. Όταν αποστρέφει το πρόσωπό του από μια οικογένεια και ένα έθνος, αυτά βυθίζονται στην αθλιότητα και τον πόνο. Η δύναμη του Θεού-Κεφαλαίου μεγαλώνει όσο αυξάνεται ο όγκος του. Κάθε μέρα κατακτά και καινούργια κράτη. Κάθε μέρα μεγαλώνει το κοπάδι των μισθωτών που, σ’ όλη τους τη ζωή είναι ταγμένοι να αυξήσουν τον όγκο του.

Ε: Ποιοι είναι οι εκλεκτοί του Θεού-Κεφαλαίου;

Α: Τα αφεντικά, οι καπιταλιστές, οι εισοδηματίες.

Ε: Πώς σε ανταμείβει ο Θεός σου;

Α: Προσφέροντας συνεχώς δουλειά, σε μένα, τη γυναίκα μου και τα μικρό μου παιδιά.

Ε: Αυτή είναι η μοναδική σου ανταμοιβή;

Α: Όχι. Ο Θεός μας επιτρέπει να ικανοποιούμε την πείνα μας καταβροχθίζοντας με τα μάτια τις ορεκτικές βιτρίνες με τα κρέατα και τα τρόφιμα που δεν γευτήκαμε ούτε θα γευτούμε ποτέ, με τα οποία τρέφονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Η καλωσύνη του μας επιτρέπει να ζεστάνουμε τα μουδιασμένα από την παγωνιά μέλη μας κοιτάζοντας τις γούνες και τα παχιά παπλώματα με τα οποία σκεπάζονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Μας παραχωρεί επίσης την εκλεπτυσμένη οπτική απόλαυση να βλέπουμε να περνά εποχούμενη, από τις λεωφόρους και τις πλατείες, η ιερή φυλή των εισοδηματιών και των καπιταλιστών, αστραφτεροί, καμαρωτοί ματσωμένοι, κοιλαράδες, τριγυρισμένοι από ένα συρφετό από βαλέδες με γαλόνια και ψιμυθιωμένες κοκότες. Και καμαρώνουμε στη σκέψη πως αυτά τα θαυμαστά πράγματα, που απολαμβάνουν οι εκλεκτοί και εμείς το στερούμαστε, είναι έργα των χεριών και του μυαλού μας.

Ε: Οι εκλεκτοί ανήκουν σε διαφορετική ράτσα από τη δική σου;

Α: Οι καπιταλιστές πλάστηκαν από τον ίδιο πηλό με τους εργαζόμενους, αλλά επιλέχτηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες και εκατομμύρια.

Ε: Τι έκαναν για να αξίζουν μια τέτοια διάκριση;

Α: Τίποτα. Ο Θεός αποδεικνύει την παντοδυναμία του χαρίζοντας την εύνοιά του σε αυτούς που δεν κουράστηκαν να την κερδίσουν.

Ε: Δηλαδή το Κεφάλαιο είναι άδικο;

Α: Το Κεφάλαιο είναι η ίδιο η Δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη του όμως ξεπερνά την αδύνατη νόησή μας. Αν το Κεφάλαιο ήταν αναγκασμένο να παραχωρεί τη χάρη του σε εκείνους που την αξίζουν, δεν θα ήταν καθόλου ελεύθερο, η δύναμή του θα είχε όρια. Το Κεφάλαιο επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του διαλέγοντας τους εκλεκτούς του, αφεντικά και καπιταλιστές, μέσα από το σωρό των ανίκανων, των μασκαράδων, των τιποτένιων.

Ε: Πώς σε τιμωρεί ο θεός σου;

Α: Καταδικάζοντάς με στην ανεργία. Με τον τρόπο αυτό με αφορίζουν. Μου απαγορεύουν το κρέας, το κρασί, τη φωτιά. Με καταδικάζουν να πεθάνω της πείνας, εγώ, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου.

Ε: Ποια σφάλματα πρέπει να διαπράξεις για να καταδικαστείς στην ανεργία;

Α: Κανένα. Το Κεφάλαιο αρέσκεται να επιβάλλει την ανεργία για λόγους που το μικρό μυαλό μας αδυνατεί να συλλάβει.

Ε: Ποιες είναι οι προσευχές σου;

Α: Δεν προσεύχομαι καθόλου με λόγια. Η δουλειά είναι η προσευχή μου. Κάθε προφορική προσευχή θα παρενοχλούσε την αποδοτική προσευχή της δουλειάς, την μόνη προσευχή που είναι αρεστή γιατί είναι η μόνη χρήσιμη και επικερδής για το Κεφάλαιο, η μόνη που δημιουργεί υπεραξία.

Ε: Πού προσεύχεσαι;

Α: Παντού: στη θάλασσα, στη στεριά και κάτω από τη γη, στους αγρούς, τα ορυχεία, τα εργαστήρια και τα μαγαζιά. Για να γίνει δεκτή η προσευχή μας και να ανταμειφθεί, πρέπει να θυσιάσουμε στο Κεφάλαιο τη βούλησή μας, την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σπεύδουμε σε κάθε χτύπημα της καμπάνας, σε κάθε σφύριγμα της μηχανής. Και αφού προσευχηθούμε, πρέπει, σαν αυτόματα, να κουνάμε πόδια και χέρία, να λαχανιάζουμε και να ιδρωκοπάμε, να τεντώνουμε τους μυς, να εξαντλούμε τα νεύρα μας. Πρέπει να είμαστε ταπεινόφρονες, να ανεχόμαστε υπάκουα τις παραφορές και τις βρισιές του αφεντικού μας και των βοηθών του, αφού αυτοί έχουν πάντα δίκιο, ακόμα και όταν φαίνεται ότι έχουν άδικο. Πρέπει να ευχαριστούμε το αφεντικό όταν περικόπτει τον μισθό μας και παρατείνει τις ώρες εργασίας, αφού ό,τι κάνει είναι σωστό και για το καλό μας. Πρέπει να νιώθουμε περήφανοι όταν το αφεντικό και οι βοηθοί του χαϊδολογάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας, αφού ο Θεός μας, το Κεφάλαιο, εκτός από το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή και το θάνατό των μισθωτών, τους παραχωρεί και το δικαίωμα να βάζουν χέρι στις εργαζόμενες. Αντί να παραπονεθούμε, αντί να βράσουμε από θυμό, αντί να απεργήσουμε, αντί να επαναστατήσουμε, πρέπει να υπομένουμε όλη τη δυστυχία, να τρώμε βρώμικο ψωμί και να πίνουμε λασπωμένο καφέ. Αφού για να τιμωρήσει την ανυπακοή μας, το Κεφάλαιο οπλίζει το αφεντικό με κανόνια και τουφέκια, με φυλακές και εξορίες, με γκιλοτίνες και αγχόνες.

Ε: Μετά το θάνατο, ποια θα είναι η ανταμοιβή σου;

Α: Πολύ μεγάλη. Μετά το θάνατο, το Κεφάλαιο θα με αφήσει να κάτσω και να ξαποστάσω. Δεν θα υποφέρω πια από το κρύο και την πείνα, δεν θα αγωνιώ για το καθημερινό ψωμί, ούτε για εκείνο της επόμενης μέρας. Θα απολαμβάνω την αιώνια ανάπαυση του τάφου.

Από το βιβλίο του Πωλ Λαφάργκ, Η θρησκεία του κεφαλαίου

Εδώ οπτικοποιημένο σε ταινία μικρού μήκους:

Πηγή http://agkarra.com/

Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισραήλ για την Γάζα

Ανακοίνωση του ΚΚ του Ισραήλ

07/17/2014

Το ΚΚΙ καταδικάζει απερίφραστα την εξωφρενική ισραηλινή εισβολή στην Γάζα και ρίχνει το φταίξιμο για περαιτέρω αιματοχυσία στην Ισραηλινή κυβέρνηση.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισραήλ (CPI) θεωρεί την τρέχουσα εισβολή των ισραηλινών κατοχικών στρατευμάτων στη Γάζα σαν μια εξωφρενική, εγκληματική και τρομοκρατική επίθεση ενάντια στον παλαιστινιακό λαό γενικότερα και του παλαιστινιακού λαού της Γάζας ειδικότερα.

Μετά από δύο εβδομάδες δολοφονικού βομβαρδισμού της Γάζας και τεράστιας αγωνίας λόγω των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου που έχουν προξενηθεί εκεί, η πυρομανή κυβέρνηση Νετανιάχου αποφάσισε ότι τα εγκλήματα αυτά δεν ήταν αρκετά, και δήλωσε ότι η ισοπέδωση της Γάζας είναι η τελική λύση για τις ρουκέτες της Χαμάς κατά του Ισραήλ. Πράγματι, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις ρίψεις ρουκετών που θα έπρεπε να απορριφθούν, αλλά δεν υπάρχει απολύτως καμία σύγκριση ανάμεσα στα κτυπήματα της Χαμάς και των Ισραηλινών φρικαλεοτήτων που μπορεί να νομιμοποιήσουν ακόμη περισσότερες θηριωδίες. Σε ό, τι αφορά τις συνέπειες, όλοι γνωρίζουν ότι ενώ δεν υπήρχε σχεδόν (και ευτυχώς) οποιαδήποτε ζημιά στην ισραηλινή κοινωνία, ο λαός της Γάζας έχει υποφέρει με μεγάλους αριθμούς νεκρών και τραυματισμένων αθώων πολιτών, τεράστια καταστροφή, και, για μια ακόμη φορά στην τραγική ιστορία του παλαιστινιακού λαού – μαζική απέλαση και προσφυγιά.

Όσον αφορά τις προθέσεις, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισραήλ δήλωσε ξανά και ξανά τις τελευταίες εβδομάδες ότι το πραγματικό κίνητρο της διοίκησης του Νετανιάχου στην επίθεση στη Γάζα δεν είναι να επιτευχθεί η ασφάλεια για το λαό του Ισραήλ, ούτε να διαλύσει τη Χαμάς ή να την αποδυναμώσει. Η κύρια, αν όχι αποκλειστική, αιτία της ισραηλινής επίθεσης είναι να συνεχιστεί την αχρεία πολιτική του σκληρού καπιταλισμού, της αποικιοκρατίας και του ρατσιστικού Σιωνισμού. Το να διεξάγει έναν πόλεμο στη Γάζα υπό συνθήματα όπως «αυτοάμυνα», «ενάντια στην τρομοκρατία”, “πόλεμο της αναγκαιότητας», και άλλα ψέματα – η κυβέρνηση του Ισραήλ προσπαθεί να διαιρέσει τις μάζες, να υποκινήσει Αραβο-Παλαιστινίους και Εβραίους να εναντιωθούν, και να κυριαρχεί σε όλους μέσω του εκφοβισμού και της χειραγώγησης.

Ακόμη και σε ρεαλιστικούς όρους, όπως ήταν, η ισραηλινή κυβέρνηση είναι λανθασμένη, παραπλανητική, και, κυρίως, εγκληματική! Από το 2004 το Ισραήλ επιτέθηκε στη Γάζα (συμπεριλαμβανομένων εισβολών) όχι λιγότερο από δέκα φορές (!) υπό τα ίδια συνθήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Τι κατάφεραν αυτές οι επιθέσεις εκτός από περισσότερα θύματα, περισσότερο μίσος, απογοήτευση, περισσότερα εγκλήματα; Απολύτως τίποτα!!

Είναι καιρός να διακηρύξουμε δυνατά και κατηγορηματικά:

Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή!

Υπάρχει μόνο μία λύση για την αιματοχυσία και τις φρικαλεότητες: μια πλήρης εξάλειψη της ισραηλινής κατοχής, καθώς και μια ολοκληρωμένη άρση του αποκλεισμού της Γάζας!

Το ΚΚΙ καλεί όλα τα κομμουνιστικά και προοδευτικά κινήματα να οργανώσουν εκδηλώσεις αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό, καλώντας την ισραηλινή κυβέρνηση να σταματήσει αμέσως την επίθεση εναντίον της Λωρίδας της Γάζας και να σταματήσει τα εγκλήματα πολέμου.

Όχι στην ισραηλινή επιθετικότητα!

Όχι στα εγκλήματα πολέμου!

Όχι στην επίθεση σε αμάχους!

‘Αρση του αποκλεισμού της Γάζας αμέσως!

Κάτω η Κατοχή!

Ζήτω η Ανεξάρτητη Παλαιστίνη!

Πηγή http://agkarra.com/

Από Σεπτέμβριο, πιλοτικά, σε ισχύ - Τι ποσά θα καταβληθούν ανάλογα με την οικογενειακή και περιουσιακή κατάσταση - Διαβάστε σχετικά παραδείγματα

Aπό 3.000 ως 6000 ευρώ θα κυμαίνεται ετησίως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που θα καταβληθεί στα νοικοκυριά που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, ανάλογα με την οικογενειακή και περιουσιακή τους κατάσταση (εισοδήματα, ακίνητα κτλ,)

Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα είναι μηνιαίο και θα διαμορφώνεται σε 200 ευρώ για τον άγαμο, ενώ στην περίπτωση των έγγαμων θα προστίθενται 100 ευρώ για κάθε ενήλικο μέλος της οικογένειας πέραν του συζύγου και 50 ευρώ για κάθε ανήλικο μέλος.

Η πιλοτική εφαρμογή  της χορήγησης του εγγυημένου εισοδήματος θα ξεκινήσει από τον Σεπτέμβριο σε 10 δήμους ( η και περισσότερους) με βάση συγκεκριμένα κριτήρια, όπως το συνολικό επίπεδο εισοδήματος, το ποσοστό φτώχειας και ανεργίας . Το ποσό που έχει δεσμευτεί για την πιλοτική εφαρμογή δεν ξεπερνά τα 20 εκ. ευρώ . Αυτό σημαίνει ότι θα ωφεληθούν σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις περίπου  10.000.

Η καταβολή του επιδόματος θα επεκταθεί σε πανελλαδική εμβέλεια το 2015 ,βάσει του χρονοδιαγράμματος της Τρόικας . Στην πλήρη εφαρμογή του μέτρου πρόκειται να διατεθεί  1 δισ. από ΕΣΠΑ και εθνικούς πόρους. Οι ωφελούμενοι εκτιμάται ότι θα είναι περίπου 380.000 φτωχές οικογένειες η 700.000 άτομα.(8% του πληθυσμού σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ).

Ο μηχανισμός  για το ελάχιστο εγγυημένο  προβλέπει τη χορήγηση συμπληρωματικού ποσού ώστε το συνολικό εισόδημα (πραγματικό και επίδομα) να φθάνει στο όριο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Θα λαμβάνεται υπόψη το πραγματικό εισόδημα και όχι το τεκμαρτό που αποκτήθηκε το πρώτο 7μηνο του 2014 καθώς και τα περιουσιακά στοιχεία.

Σε περίπτωση που κάποιος λαμβάνει εισόδημα είτε από μισθό είτε από σύνταξη, για τον καθορισμό του εισοδηματικού κριτηρίου θα ληφθεί υπόψη ο συνολικό μισθός ή ετήσια σύνταξη μειωμένη κατά 20%. Όσον αφορά στα περιουσιακά στοιχεία για   τον άγαμο αναμένεται το όριο να είναι 100.000 ευρώ συνολικής αντικειμενικής αξίας ακινήτων ενώ για το ζευγάρι με παιδιά να είναι στις 200.000 ευρώ.

 Για παράδειγμα  όποιος συγκεντρώνει ετήσιο εισόδημα από προσωρινή εργασία  1.000 ευρώ  θα λάβει από το κράτος επιπλέον 1.400 ευρώ ώστε συνολικά να φθάσει το ελάχιστο εισόδημα του στο όριο του εγγυημένου εισοδήματος που είναι 2.400 ευρώ.

Οικογένεια με δύο ανήλικα παιδιά και μηδενικό εισόδημα θα λάβει 400 ευρώ το μήνα ή 4.800 ευρώ κατ΄ έτος. Αν τα παιδιά είναι ενήλικα και άνεργα χωρίς άλλα εισοδήματα , το νοικοκυριό θα λάβει 6000 ευρώ. 

Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα βάσει οικογενειακής κατάστασης
	Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα
Οικογενειακή κατάσταση	Μηνιαίο	Ετήσιο
Αγαμος χωρίς παιδιά	200 €	2.400 €
Ζευγάρι χωρίς παιδιά	300 €	3.600 €
Ζευγάρι με 1 ανήλικο παιδί	350 €	4.200 €
Ζευγάρι με 2 ανήλικα παιδιά	400 €	4.800 €
Ζευγάρι με 3 ανήλικα παιδιά	450 €	5.400 €
Ζευγάρι με 4 ανήλικα παιδιά	500 €	6.000 €
Ζευγάρι με 1 ενήλικο παιδί	400 €	4.800 €
Ζευγάρι με 1 ανήλικο και 1 ενήλικο παιδί	450 €	5.400 €
Ζευγάρι με 2 ενήλικα παιδιά	500 €	6.000 €
Ζευγάρι με 2 ανήλικα και 1 ενήλικο παιδί	500 €	6.000 €
Μονογονεϊκή οικογένεια με 1 ανήλικο παιδί	250 €	3.000 €
Μονογονεϊκή οικογένεια με 2 ανήλικα παιδιά	300 €	3.600 €
Μονογονεϊκή οικογένεια με 1 ενήλικο παιδί	300 €	3.600 €
Μονογονεϊκή οικογένεια με 2 ενήλικα παιδιά	400 €	4.800 €

Πηγή:http://www.protothema.gr/

Αυτόματη ανταλλαγή φορολογικών πληροφοριών παγκοσμίως

 

Πρωτοβουλία ΟΟΣΑ για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής

Κανόνες για την αυτόματη ανταλλαγή φορολογικών πληροφοριών σε παγκόσμιο επίπεδο, με στόχο την άρση του τραπεζικού απορρήτου και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ανακοίνωσε χθες ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Οι νέοι κανόνες για την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών αποτελούν την τελευταία κίνηση από την πλευρά των κυβερνήσεων, στο πλαίσιο μίας συντονισμένης επίθεσής τους κατά της φοροδιαφυγής μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και μία σειρά φορολογικών σκανδάλων, αναφέρει το δημοσίευμα, σημειώνοντας την αναφορά του ΟΟΣΑ ότι από το 2009 έως σήμερα οι κυβερνήσεις έχουν εισπράξει περισσότερα από 37 δισ. ευρώ έσοδα από κρυφούς εξωχώριους λογαριασμούς. «Η σημερινή πρωτοβουλία μάς φέρνει πιο κοντά σε έναν κόσμο, όπου δεν θα υπάρχει μέρος για να κρυφθούν οι φορολογικές απάτες», δήλωσε ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία.

Ο ΟΟΣΑ ανέφερε ότι «τεράστια» ποσά αφορολόγητων χρημάτων διατηρούνταν στο εξωτερικό, αλλά περισσότεροι από μισό εκατομμύριο φορολογούμενοι έχουν ήδη αξιοποιήσει προγράμματα εθελοντικών δηλώσεων, τα οποία προσφέρουν μειωμένα πρόστιμα στους φορολογούμενους που παραδέχονται ότι είχαν κρυφούς λογαριασμούς. Τα 37 δισ. ευρώ που εισπράχθηκαν από τα προγράμματα αυτά -που πρόσφεραν μία σειρά από χώρες, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Βρετανίας- δείχνουν ότι τα μέτρα κατά του τραπεζικού απορρήτου έχουν ήδη μία σημαντική επίπτωση, αναφέρει ο ΟΟΣΑ.

Από το 2009, οι φορολογικές Αρχές είχαν τη δυνατότητα να ζητούν πληροφορίες για τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό, αλλά μόνο σε περιπτώσεις που υπήρχαν υποψίες. Η κίνηση για την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών -που θα αρχίσει το 2017- θα διευκολύνει τις Αρχές να ανιχνεύουν φορολογικές απάτες. Ο ΟΟΣΑ ανακοίνωσε περισσότερες από 200 σελίδες με λεπτομέρειες για το πώς οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις πρέπει να ανταλλάσσουν πληροφορίες, οι οποίες θα παρουσιασθούν στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ομάδας των υπουργών Οικονομικών των 20 μεγαλύτερων αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων οικονομιών του κόσμου (G 20) στην Αυστραλία τον Σεπτέμβριο, δήλωσε ο κ. Γκουρία.

Πάνω από 65 χώρες έχουν ήδη δεσμευθεί δημόσια να εφαρμόσουν την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών, μεταξύ των οποίων και σημαντικά εξωχώρια χρηματοπιστωτικά κέντρα, όπως η Ελβετία, το Λουξεμβούργο, η Σιγκαπούρη και οι βρετανικές κτήσεις και εξωχώριες περιοχές. Ορισμένα κέντρα, όπως το Χονγκ Κονγκ, δεν έχουν δεσμευθεί ακόμη, ενώ το Ντουμπάι και ο Παναμάς έχουν στείλει το μήνυμα ότι θα αντισταθούν στην πρωτοβουλία αυτή για τη διαφάνεια.

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/

«Θέλω τον πατέρα μου, φέρτε μου τον πατέρα μου»

 

Τραυματισμένο αγόρι από την Παλαιστίνη ζητάει τον πατέρα του ουρλιάζοντας

Η φωτογραφία ενός μικρού τραυματισμένου Παλαιστίνιου, που τραβάει το πουκάμισο νοσηλευτή και με δάκρυα στα μάτια ζητάει τον πατέρα του ουρλιάζοντας, κάνει το γύρο του διαδικτύου και αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την τραγική κατάσταση που επικρατεί στη Λωρίδα της Γάζας. 

Η φωτογραφία είναι από το νοσοκομείο al-Shifa που βρίσκεται στην πόλη της Γάζας. Σύμφωνα με το Fairfax η δημοσίευση έγινε από την ηλεκτρονική εφημερίδα Electronic Intifada και συνοδευόταν από τη λεζάντα «Θέλω τον πατέρα μου, φέρτε μου τον πατέρα μου».

Στη φωτογραφία φαίνεται το τραυματισμένο σώμα του παιδιού ενώ ο νοσηλευτής προσπαθεί να ηρεμήσει το αγόρι και να τον κάνει να ξαπλώσει στο κρεβάτι του νοσοκομείου. 

Σύμφωνα με την ηλεκτρονική εφημερίδα το νεαρό αγόρι είναι ένα από τα τέσσερα αδέρφια που μεταφέρθηκαν τραυματισμένα στο νοσοκομείο, δύο εκ των οποίων είναι μόλις τριών ετών. 

Δείτε τη φωτογραφία 

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/

Πώς ο Αθανασίου επιχείρησε να καταργήσει τη διάταξη για τον παράνομο πλουτισμό των πολιτικών

  

Η διάταξη ενσωματώθηκε στο νόμο... «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας»

Με διάταξη που έφερε στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαράλαμπος Αθανασίου, απαλλάσσονται όσοι βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι, εκδότες κ.λ.π. έχουν κατηγορηθεί για παράνομο πλουτισμό, με βάση το νόμο για το πόθεν έσχες!

Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια του υπουργού Δικαιοσύνης, όπως αποκάλυψε τοdirectnews.gr, σημειώθηκε κατά την ψήφιση του περίφημου νόμου 4524/2014 που έχει τίτλο «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας», ψηφίστηκε από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ στις 7 Απριλίου.

Συγκεκριμένα, στη σελίδα 82 του νόμου, με επικεφαλίδα «ΙΕ20: ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ» και στο εδάφιο 10 περιέχονται οι εξής εννέα λέξεις «Τα άρθρα 4 και 5 του ν.3213/2003 (Α΄ 309) καταργούνται»!!!

Τι προέβλεπε όμως το άρθρο 4 το ν.3213\2003, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το ν.3849/2010 και επιγράφεται «Δήλωση και έλεγχος περιουσιακής κατάστασης βουλευτών, δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων, ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων κατηγοριών προσώπων», δηλαδή το πόθεν έσχες;

Το άρθρο 4 όριζε σαφώς και κατηγορηματικώς ότι:

«1. Υπόχρεος σε δήλωση, ο οποίος επωφελούμενος από την ιδιότητά του αποκτά ή προσπορίζει σε τρίτον αθέμιτο περιουσιακό όφελος, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή από είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ.

2. Ο υπαίτιος των παραπάνω πράξεων τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή από τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες (1.500.000) ευρώ:

(α) αν το αποκτηθέν ή προσπορισθέν αθέμιτο περιουσιακό όφελος υπερβαίνει συνολικά το ποσό των εβδομήντα τριών χιλιάδων (73.000) ευρώ, ή

(β) αν ενεργεί κατ' επάγγελμα ή είναι υπότροπος.

3. Με τις ποινές των παραγράφων 1 και 2 τιμωρούνται και οι τρίτοι που πορίζονται το αθέμιτο όφελος που προκύπτει από τα αδικήματα των παραγράφων 1 και 2 εν γνώσει της τέλεσης αυτών από τον υπόχρεο σε δήλωση.

4. Οι παραπάνω διατάξεις εφαρμόζονται, εφόσον η πράξη του υπόχρεου σε δήλωση ή του τρίτου δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη».

Με άλλα λόγια, οι υπόχρεοι σε δήλωση πόθεν έσχες για τους οποίους προέκυπτε ότι αύξησαν με αθέμιτα μέσα την κινητή ή ακίνητη περιουσία τους, χωρίς όμως να μπορεί να στοιχειοθετηθεί ποινικά το αδίκημα της δωροληψίας, τιμωρούνταν με βάση αυτή την παραπάνω διάταξη.

Θα πρέπει, εξάλλου, να σημειωθεί, ότι το αναθεωρημένο άρθρο 4 που κατάργησε ο κ. Αθανασίου, ψηφίστηκε και συμπεριλήφθηκε στο νόμο για το πόθεν έσχες, μόλις τον Απρίλιο του 2010.

Μάλιστα, στην εισηγητική έκθεση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη αναφερόταν χαρακτηριστικά: «Στην καταπολέμηση φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και αντίστοιχα στην τιμώρηση συναφών συμπεριφορών εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών στοχεύουν βέβαια πολλές από τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ), μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν αυτές του 12ου κεφαλαίου του ΠΚ, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του ν.1608/50. Ωστόσο, λείπει από τον Ποινικό Κώδικα μια διάταξη που να καλύπτει σφαιρικά το φαινόμενο του αθέμιτου πλουτισμού κρατικών λειτουργών, μέσω πρακτικών που συνιστούν κατάχρηση της ιδιότητάς τους.

Οι σχετικές καταχρηστικές συμπεριφορές, οι οποίες δεν συνδέονται αναγκαστικά με μία (ορατή ή ευχερώς αποδείξιμη) περιουσιακή βλάβη της δημόσιας περιουσίας ή της περιουσίας τρίτου, μπορεί να συνίστανται κατά περίπτωση όχι μόνο σε μια αντικανονική άσκηση των θεσμικών αρμοδιοτήτων που έχουν εκχωρηθεί στον κρατικό λειτουργό, αλλά και σε μια αθέμιτη εκμετάλλευση των πραγματικών δυνατοτήτων που διανοίγονται σ' αυτόν λόγω της θέσης του για παρεμβάσεις και χειραγωγήσεις διαδικασιών ακόμη και σε τομείς που δεν ανήκουν στον κύκλο των αρμοδιοτήτων του. Όσο πιο νευραλγική είναι η θέση του κρατικού λειτουργού τόσο περισσότερες είναι μάλιστα οι παραπάνω πραγματικές δυνατότητες.

Στην αντιμετώπιση κυρίως τέτοιων περιπτώσεων αποβλέπει ήδη η διάταξη του άρθρου 4 του ν.3213/2003. Με το παρόν νομοσχέδιο επιχειρείται η αναδιατύπωση της εν λόγω διάταξης και η αναμόρφωση των απειλουμένων πλαισίων ποινής, με εισαγωγή και διακεκριμένων παραλλαγών σε βαθμό κακουργήματος όταν συντρέχουν ορισμένες επιβαρυντικές περιστάσεις. Η διαμόρφωση των επιβαρυντικών αυτών περιπτώσεων είναι απολύτως επιβεβλημένη για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας, η οποία προσβάλλεται όταν τιμωρείται με κάθειρξη ο πολίτης που τελεί μια απλή κλοπή ή απάτη με αντικείμενο μεγαλύτερο των 73.000 ευρώ, παραμένει όμως πλημμέλημα ο αθέμιτος πλουτισμός, κατά το ίδιο ποσό, εκείνου που υποχρεούται σε δήλωση "πόθεν έσχες"».

Οι εννέα λέξεις του κ. Αθανασίου που κατάργησαν το άρθρο 4

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/