Ας ξαναθυμηθούμε τι βρέθηκε στον Καστά Αμφίπολης

Της Αγγελικής Κώττη

Ακριβώς πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που ολοκληρώθηκε η ανασκαφή στον Καστά της Αμφίπολης, μια ανασκαφή που έγινε γνωστή στο πανελλήνιο και απασχόλησε τα διεθνή μέσα. Πέντε χρόνια και σχεδόν τίποτα δεν έγινε για το ταφικό μνημείο που αποκαλύφθηκε. Οι ιδεοληψίες της προηγούμενης κυβέρνησης καταδίκασαν το σπουδαίο αυτό εύρημα σε εγκατάλειψη. Αν δεν ήταν ο Μιχάλης Λεφαντζής και ο Δημήτρης Εγγλέζος να ασχολούνται με τον τύμβο και να κάνουν ό,τι μπορούσαν, η κατάσταση θα ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

Οι ατμομηχανές ζεστάθηκαν και το έργο προστασίας του μνημείου μπήκε στις ράγες με προσωπικές εντολές και παρακολούθηση από την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.. Την ερχόμενη Τρίτη, μετά από πολλές πιέσεις, παροτρύνσεις, λύσεις που έδωσαν η υπουργός και οι συνεργάτες της, το θέμα εισάγεται προς συζήτηση στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο με τίτλο: «Έγκριση ή μη μελέτης στερέωσης, αποκατάστασης και ανάδειξης Μνημείου Τύμβου Καστά στην Αμφίπολη Σερρών: α) αρχιτεκτονική μελέτη, β) ζητήματα δομικής παθολογίας, γ) πλαίσιο προτάσεων για την προστασία, στερέωση και ανάδειξη του Μνημείου.» Ευκαιρία, λοιπόν, να θυμηθούμε τον σκοπό δημιουργίας του και τις χρήσεις/ λατρείες αυτού.

Ας δούμε πώς περιγράφει η ανασκαφέας Κατερίνα Περιστέρη το εύρημά της: «Τον Αύγουστο του 2014 η συνέχιση της ανασκαφικής έρευνας στα νοτιοδυτικά, εσωτερικά του περιβόλου, έφερε στο φως ένα σημαντικό ταφικό μνημείο πλάτους 4,50 μ., συνολικού μήκους 24 μ. και ύψους 6 μ. μέχρι τη θόλο του. Αποκαλύφθηκαν εσωτερικά τέσσερις χώροι, που διαχωρίζονται μεταξύ τους με τρεις διακοσμημένους διαφραγματικούς τοίχους, που καλύπτονται με επίχωση μέχρι και τη βάση της θόλου, για την προστασία του μνημείου». Οι δύο πρώτοι διαφραγματικοί τοίχοι έχουν προστατευτικούς τοίχους σφράγισης.

«Στον πρώτο χώρο, 16 σκαλοπάτια οδηγούν από το ύψος του περιβόλου στον πρώτο διαφραγματικό τοίχο που έχει στο υπέρθυρό του τις δύο ολόγλυφες Σφίγγες από μάρμαρο Θάσου, των οποίων λείπουν τα ένθετα κεφάλια και τα φτερά. Τμήματα των μαρμάρινων φτερών καθώς και ακέραιη η κεφαλή της ανατολικής Σφίγγας βρέθηκαν στο εσωτερικό του μνημείου».

Η πρόσοψη «αποτελεί εξαιρετικά πρωτότυπη σύνθεση για την αντίστοιχη αρχιτεκτονική του τύπου του μακεδονικού τάφου» κατά το τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. Ο διάκοσμος «μιμείται τον μαρμάρινο περίβολο».
Στο μαρμάρινο επιστύλιο πίσω από τις Σφίγγες έχουμε μίμηση ιωνικού κιονοκράνου.

Στο δάπεδο υπάρχει βοτσαλωτό ψηφιδωτό με ρόμβους. Σε απόσταση 6 μ. από τον πρώτο διαφραγματικό τοίχο, αποκαλύφθηκε δεύτερος με μαρμάρινο επιστύλιο και γείσο, όμοιο με τον περίβολο, και ανάγλυφους ρόδακες. Οπως σημειώνει η κα Περιστέρη, «στηρίζεται σε δύο μαρμάρινες Καρυάτιδες, εξαιρετικής τέχνης, συμφυείς με πεσσό, με ίχνη κόκκινου και κυανού χρώματος». Μπροστά τους υπήρχε μαρμαροθετημένο δάπεδο και τις προστάτευε δεύτερος τοίχος σφράγισης, παρόμοιος με τον πρώτο (Αρχαιολογία Μακεδονίας- Θράκης, εκδόσεις Μέλισσα).

Νεκρόπολη διαφόρων εποχών

«Στην περιοχή έχουμε μια μεγάλη νεκρόπολη, με χιλιάδες ταφές διαφόρων εποχών» όπως έχει πει ο αρχιτέκτονας Μιχάλης Λεφαντζής σε παλαιότερη συζήτησή μας για τον «Φιλελεύθερο». Εμφατικά τονίζει πως σε κάθε περίπτωση ο διάλογος για το μνημείο έχει αρχίσει και όποιος θέλει μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του.

«Το αρχαιότερο τμήμα, είναι αυτό που βρέθηκε στην υποδομή για την κατασκευή του τύμβου Καστά. Προφανώς είχε πολύ σημαντικές ηρωικές ταφές, στις οποίες οδηγούσε μια πομπική οδός και άρα λατρείες αφηρωισμένων νεκρών (με βωμούς ή χώρους προσφορών μπροστά στους τάφους κ.λ.π.) από την αρχαϊκή ως την κλασική εποχή σε χώρο 30 στρεμμάτων.

«Δεν ήταν καθόλου εύκολο κατά την αρχαιότητα να ενοποιηθούν παλιές λατρείες, να κατασκευαστεί ένας τύμβος με σήμα στην κορυφή (τον Λέοντα) και να εγκαθιδρυθεί μια νέα λατρεία επάνω στις προγενέστερες, πράγμα που πιστεύουμε πως έγινε με τον τύμβο Καστά. Βέβαια, ο Αγνωνας για να ιδρύσει την πόλη ως αποικία των Αθηναίων φέρνει από την Τροία τα οστά του Ρήσου, προκειμένου να εξευμενίσει τους Θράκες, και εγκαθιδρύει τη μακραίωνη λατρεία του. Ο Φίλιππος μετά τη μάχη της Χαιρώνειας παίρνει τα οστά του Λίνου, αδελφού του Ορφέα, και τα μεταφέρει εκεί για λόγους εξευμενισμού και πάλι.

Ο καθιστός Λέων στο σήμα της κορυφής θα πρέπει να υποδήλωνε κατά την αρχαιότητα δευτερογενείς ταφές εν γένει, στις οποίες αναγκαστικά μεταφέρεται τμήμα του σκελετού και όχι ολόκληρο ο σκελετός. Επομένως, το λεγόμενο ταφικό μνημείο Καστά επί της ουσίας είναι ένας λατρευτικός χώρος, στον οποίο λαμβάνει χώρα τελετουργία. Η θήκη στον τελευταίο θάλαμο αποτελεί μέσον υποβοήθησης για την τελετή. Ενδεχομένως στην αρχή, μέχρι να οικοδομηθεί το μνημείο, αυτή η θήκη να ήταν ο πυρήνας της λατρείας, ίσως και εν υπαίθρω.»

Στην πρώτη φάση του, όλα τα διαφράγματα έχουν άνοιγμα. Επίσης, οι Σφίγγες είχαν τα κεφάλια τους στραμμένα το ένα έξω (το δεξιό) και το άλλο μέσα. Η είσοδος και η έξοδος γίνονταν από τα πλευρικά αντίστοιχα ανοίγματα, ενώ οι δύο πλευρικοί τοίχοι είναι ψευδότοιχοι.

Όποιος πήγαινε για να αφήσει προσφορές μπορούσε να μπει μέχρι τον τοίχο με τις Καρυάτιδες. Το δάπεδο με την αρπαγή της Περσεφόνης είναι τελετουργικό. Σε τοιχογραφίες γυναικείων τάφων με πρωθιέρειες, όπως και στο ερεισίνωτο του τάφου της Ευριδίκης, αποτελούν μαρτυρία για το παρελθόν της νεκρής ως πρωθιέρειας.

Στον τελευταίο χώρο έχουμε ταφική θήκη σκεπασμένη με πώρινο δάπεδο, το οποίο βρέθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου. Οι λίθοι που λείπουν έχουν χρησιμοποιηθεί για τους τοίχους σφράγισης. Επάνω του υπήρχε ξύλινη τελετουργική κλίνη, από την οποία κομμάτια βρέθηκαν καμένα, και τελετουργικά σκεύη. Η θήκη είχε δευτερογενείς ταφές, ηρωικές, παλαιότερων εποχών, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για να ενδυναμώσουν τον χαρακτήρα του χώρου. Προφανώς έχουμε ενοποίηση όλων των σημαντικότατων λατρειών που προϋπήρχαν στην κορυφή του λόφου και ενσωμάτωση σε αυτές μιας νέας λατρείας.
«Θα μπορούσε να περιλαμβάνει τον Ρήσο, τον Λίνο, παρότι μεταφέρθηκε ξανά μετά, και μια σειρά πολύ σημαντικών νεκρών ηρώων της περιοχής», λέει ο κ. Λεφαντζής.

Ηφαιστίων και Ολυμπιάδα

- Έχει ακουστεί και το όνομα του Ηφαιστίωνα.

«Νομίζω ότι η εγκαθίδρυση της νέας λατρείας αφορά τον Ηφαιστίωνα. Λατρείας όμως. Ήταν ο σημαντικότερος αφηρωισμένος νεκρός μέχρι και τα μέσα του 3ου αι. π.Χ.».

- Και της Ολυμπιάδας.

«Στον τελευταίο χώρο του μνημείου έχουμε μια δραματική οικοδομική αλλαγή του τοίχου ώστε να φέρει τη μαρμάρινη θύρα, που είναι βαριά, δίφυλλη και η μεγαλύτερη σε μακεδονικό τάφο που έχουμε δει, διαστάσεων 1,7x3,3 μ. Ολα έγιναν με επείγουσα ανάγκη, όπως φαίνεται από τη βιαστική επισκευή. Αυτό δείχνουν τα οικοδομικά στοιχεία. Αλλά δεν έγινε για τη λατρεία του Ηφαιστίωνα. Ανάμεσα στα κομμάτια που μπαίνουν ώστε να στηριχθεί η πόρτα, είναι και η γραπτή ζωφόρος, που αποτελεί εξιστόρηση με τρόπο συμβολικό και μυθολογικό για τη δεύτερη οικοδομική φάση.

Όπως φαίνεται, η γυναίκα που ρίχνεται επάνω στο χώμα, στην επίχωση, ψηλότερα από την κιβωτιόσχημη θήκη, δεν είναι οποιαδήποτε και η τοποθέτησή της στο διαταραγμένο έδαφος μάλλον πρέπει να κρατηθεί μυστική. Ο φρούραρχος της Αμφίπολης ήταν άνθρωπός της Ολυμπιάδας, όπως και ο Νέαρχος, που έμεινε χρόνια εκεί. Δεν μπορώ να πω αν η εξηντάχρονη που ρίχτηκε μέσα ήταν εκείνη. Πάντως, σε τέτοιο χώρο δεν μπορείς παρά να ενταφιάσεις ιερέα. Η Ολυμπιάδα ήταν πρωθιέρεια. Ίσως, πάντως, να υπάρχει αναπαράσταση της γυναίκας στη ζωφόρο, η οποία μελετάται.

Κατόπιν, φτιάχνουν τη μαρμάρινη θύρα και η λατρεία μεταφέρεται έναν τόπο πιο έξω. Εκεί φαίνεται πως ο νέος ιερέας δεν έχει ανάγκη από το τελετουργικό δάπεδο με την Περσεφόνη, άρα δεν είναι γυναίκα. Αυτός βάζει στο κέντρο του ψηφιδωτού έναν βωμό για αναίμακτες προσφορές και έτσι αλλάζει ο τρόπος χρήσης του. Από χώρος ηρωικής λατρείας με περιοδικές τελετουργίες φιλοξενεί μια λατρεία πιο απλή, ίσως και πιο αδιάφορη για μας σήμερα. Πιθανόν του Διόνυσου Ζαγρέα, που συμβολίζει την αναγέννηση».

-Γιατί αλλάζει η λατρεία;

«Επειδή έχουμε ταχύτατες αλλαγές εκείνη την εποχή. Μόνο και μόνο οι μάχες των διαδόχων, που κρατούν πάνω είκοσι χρόνια, διαμορφώνουν ένα πεδίο αλλοπρόσαλλο και χαοτικό.

Το μνημείο διατηρείται ως χώρος λατρείας τουλάχιστον για 150 χρόνια, ώσπου κάποιος εισορμά, κομματιάζει τη θύρα και διερευνά τη θήκη. Παίρνει το πολύτιμο αγγείο-τεφροδόχο, αφήνοντας πίσω ένα χερούλι που έσπασε, ρίχνει επί τόπου την τέφρα, αρπάζει πολύτιμα σκεύη. Κάποιος άλλος, ή και ο ίδιος, σφραγίζει στη συνέχεια τον χώρο ρίχνοντας συντονισμένα στρώσεις χώματος από μέσα μέχρι έξω και οικοδομώντας τοίχους σφράγισης. Αυτός που το κάνει θέλει να καλύψει τα πάντα για να μην είναι ποτέ ξανά ιερός χώρος».

Eίναι ο Μέγας Αλέξανδρος ο νεκρός που έχει ταφεί στην Αμφίπολη; «Οποιος αναζητά τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα πρέπει να στραφεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου», λέει κατηγορηματικά ο αρχιτέκτονας Μιχάλης Λεφαντζής. Πράγματι, ο Αλέξανδρος τάφηκε στο Σήμα ή Σώμα, από το οποίο πήρε το όνομά της μια ολόκληρη συνοικία της πόλης.

Η αποκάλυψη του περιβόλου

Ο Μιχάλης Λεφαντζής ήταν μαζί με την Κατερίνα Περιστέρη «η ομάδα που ανέλαβε την αποκάλυψη του μαρμάρινου περιβόλου γύρω από τον Καστά». Σύμφωνα με την αρχαιολόγο, ο περίβολος είναι μοναδικός στο είδος του, έχει ύψος 3 μ, διάμετρο 158,40 μ. και περίμετρο 497 μ. Χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) οπότε διαδραματίζονται μείζονα ιστορικά γεγονότα στην περιοχή της Αμφίπολης».

«Σημαντικοί στρατηγοί του Αλεξάνδρου, όπως ο Νέαρχος και ο Λαομέδων, σχετίζονται με την περιοχή, εδώ ο Κάσσανδρος εξορίζει και θανατώνει το 411 π.Χ. τη νόμιμη σύζυγο του Αλεξάνδρου Ρωξάνη και τον γιο του Αλέξανδρο Δ΄». Ενώ ο κ. Λεφαντζής τονίζει:

«Ο περίβολος και το μνημείο είναι απολύτως συνδεδεμένα δομικά και οι λίθοι της εισόδου, του χώρου πριν από τις Σφίγγες, συμπλέκονται με τους λίθους του».

ΠΗΓΗ: Liberal

Η Σφίγγα της Αμφίπολης αποκτά ξανά πρόσωπο

 ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Η προτεινόμενη προς επιστροφή κεφαλή ανήκει στη δεξιά Σφίγγα.

Η επιστροφή της μαρμάρινης κεφαλής της ανατολικής Σφίγγας στην αρχική θέση της περιλαμβάνεται, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», στις προτάσεις της αρχιτεκτονικής μελέτης για την αποκατάσταση του ταφικού συγκροτήματος και του περιβόλου στον Τύμβο της Αμφίπολης, που θα υποβληθεί στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο την επόμενη Τρίτη 17 Δεκεμβρίου. Η μαρμάρινη κεφαλή εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης.

Η αρχιτεκτονική μελέτη που εκπόνησε η διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ έχει άμεσο στόχο τη στερέωση και αποκατάσταση του μνημείου και ακολούθως την ανάδειξή του με τη δυνατότητα επίσκεψης για μικρές ομάδες κοινού. Στη μελέτη θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά η αρχιτεκτονική τεκμηρίωση του Τύμβου Καστά, η παθολογία του μνημείου και θα αποτυπωθούν με σαφήνεια οι κατευθύνσεις που θα πρέπει να πάρουν οι επόμενες μελέτες ανάδειξής του.

Όπως σημείωσε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σε πρόσφατη επίσκεψή της στο μνημείο, σε εξέλιξη βρίσκεται η μεταφορά των διάσπαρτων λίθων του περιβόλου στον Τύμβο Καστά, από τον χώρο του Λέοντος και του Μουσείου της Αμφίπολης, οι οποίοι υπολογίζονται σε αρκετές εκατοντάδες. Κεντρική ιδέα της αρχιτεκτονικής μελέτης είναι η διατήρηση του μνημείου στην υφιστάμενη κατάσταση και η αποφυγή παρεμβάσεων που θα διατάρασσαν την αυθεντικότητά του.

Η μελέτη που θα υποβληθεί στο ΚΑΣ είναι στην ουσία η πρώτη παρέμβαση αποκατάστασης του μνημείου και μέρους του περιβόλου του, καθώς οι προηγούμενες παρεμβάσεις ήταν κυρίως σωστικές και συντήρησης των ευρημάτων. Είναι γεγονός ότι το ενδιαφέρον της κ. Μενδώνη για την Αμφίπολη είναι έντονο, καθώς από την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της μέχρι σήμερα έχουν γίνει τουλάχιστον δύο συσκέψεις στον αρχαιολογικό χώρο παρουσία της ιδίας, του γενικού γραμματέα Πολιτισμού και στελεχών των αρμόδιων διευθύνσεων του υπουργείου.

Μάλιστα, η πρώτη ευρεία σύσκεψη πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, με την παρουσία του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, υπουργών και υφυπουργών της κυβέρνησης. Η συνολική αποκατάσταση του μνημείου, που θα σημαίνει την περαιτέρω διαμόρφωση του Τύμβου και την ελαχιστοποίηση των εσωτερικών υποστυλωμάτων και ενισχύσεων, θα είναι αντικείμενο επόμενων προγραμμάτων.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβη ε.τ.

Καταλύτης η ανεξέλεγκτη μαζική λαθρομετανάστευση

«Ακόμη και λαοί με μεγάλη ιστορική πείρα χάνουν το γεωπολιτικό τους ένστικτο, τότε μάλιστα που το χρειάζονται περισσότερο». 

Τα λόγια αυτά του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη στο βιβλίο του «Περί Πολέμου» μοιάζουν να έχουν τέλεια εφαρμογή σ’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας. Περιέργως, η Ελλάδα, σύνορο της Ευρώπης στη ΝΑ Μεσόγειο, αγωνίζεται, π.χ., να εντάξει τη Μουσουλμανική Τουρκία στην Ευρώπη, όταν είναι ηλίου φαεινότερον ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επέφερε γεωπολιτική ανατροπή εις βάρος της Ελλάδος, πέρα από τις επιπτώσεις που θα είχε στο σύνολο της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, η επιστροφή της Τουρκίας στην Ευρώπη θα άλλαζε ριζικά τους συσχετισμούς στα Βαλκάνια και θα ενίσχυε καταλυτικά τη διπλωματική της ισχύ στην Ευρώπη.

Θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε ιστορικά στον Μαραθώνα και στο σύμβολό του, του οποίου εορτάζουμε φέτος τα 2.500 χρόνια. Γιατί το εορτάζουμε; Θα μπορούσαμε επίσης να αναφερθούμε στη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη και στο σύμβολό της. Ας περιορισθούμε όμως στην πρόσφατη ιστορία που διεμόρφωσε τη σημερινή Ελλάδα. Μήπως ήταν λάθος οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, που οδήγησαν στην ουσιαστική έξωση της κατακτητικής Οθωμανικής Τουρκίας από την Ευρώπη; Μήπως πρέπει να κάνουμε νέες σκέψεις για τα αποτελέσματά τους; Γιατί η Ελλάδα να γίνει γέφυρα για την επιστροφή της Τουρκίας στην Ευρώπη, όταν μάλιστα η τελευταία έχει αναγάγει σε επίσημη διπλωματική θεωρία και πολιτική πρακτική τον νεοοθωμανισμό, που αφορά καίρια και τη χώρα μας;

Υποστηρίζεται ότι ακολουθείται η πολιτική αυτή γιατί υπάρχει η ελπίδα επιλύσεως των εθνικών θεμάτων και εξομαλύνσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Υπήρξε όμως αρκετός χρόνος, μια ολόκληρη δεκαετία, για να δοκιμασθεί η πολιτική αυτή. Ποια είναι τα αποτελέσματα; Οι τουρκικές αξιώσεις και προκλήσεις συνεχίσθηκαν και κλιμακώθηκαν.

Αντί λοιπόν με την πείρα αυτή να γίνει μια ουσιαστική αξιολόγηση και επανεξέταση της πολιτικής μας, η ελληνική διπλωματία σπεύδει πάλι να πλειοδοτήσει προς την ίδια κατεύθυνση. Ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας, μιλώντας λίγες μέρες πριν στις Βρυξέλλες, έριξε την ιδέα ενός νέου Ελσίνκι (Ελσίνκι ΙΙ) για την Τουρκία, που θα είχε άξονα τον καθορισμό ενός «οδικού χάρτη» και ημερομηνίας για την ένταξη της Τουρκίας. Δεν έχει σημασία εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ή όχι για την υλοποίηση της ιδέας αυτής, η οποία ανατρέπει την αρχή πάνω στην οποία βασίσθηκε το άνοιγμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Ότι δηλαδή θα αποφασισθεί στο τέλος η έκβασή τους (ένταξη ή άλλη σχέση). Το σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα προβάλλεται πάλι ως πρωταγωνίστρια της τουρκικής εντάξεως και ταυτόχρονα της αμερικανικής πολιτικής, η οποία έχει αναγάγει σε κορυφαίο στρατηγικό στόχο την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ελλάδα πρωταγωνίστρια και στη λαθρομετανάστευση

Τα παράδοξα, δυστυχώς, με τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις δεν σταματούν μόνο στην εξωτερική πολιτική. Η Ελλάδα, που βρίσκεται από γεωγραφική άποψη αλλά και από πολιτική, λόγω του ρόλου που παίζει η γειτονική Τουρκία, στην πιο δύσκολη θέση σε σχέση με τη λαθρομετανάστευση, πρωταγωνιστεί στο άνοιγμα των συνόρων και στην ανοχή της λαθρομεταναστεύσεως.

Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και τώρα, που η χώρα είναι βυθισμένη σε μια τόσο βαθιά οικονομική κρίση, το πρώτο μέτρο που θυμήθηκε να πάρει η νέα κυβέρνηση, σε απόλυτη προτεραιότητα, ήταν η ψήφιση ενός ακόμη νομοσχεδίου που διευκολύνει τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών και εισάγει το δίκαιο του εδάφους για όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα.

Το μέτρο παρουσιάσθηκε και χαιρετίσθηκε από μεγάλη μερίδα του Τύπου ως «προοδευτική» πολιτική. Σημειωτέον, ο σημερινός πρωθυπουργός, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, είχε μιλήσει επανειλημμένα στην προεκλογική εκστρατεία για «μηδενική μετανάστευση». Τα κυκλώματα όμως των δουλεμπόρων πήραν γρήγορα το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση με το νέο «προοδευτικό» νομοσχέδιο για τους λαθρομετανάστες. Η επέλαση ξανάρχισε και συνεχίζεται όπως πριν. Επίκεντρο του νέου κύματος λαθρομεταναστών έγινε τώρα ο Έβρος, από τον οποίο υπολογίζεται ότι διέρχονται συστηματικά κάθε μέρα 300 περίπου λαθρομετανάστες.

Η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, αρχής γενομένης από την κυβέρνηση Σημίτη, απέσυρε τον Στρατό από τον έλεγχο των συνόρων και έδεσε ταυτόχρονα τα χέρια της Αστυνομίας. Η τελευταία δεν μπορεί να απωθήσει στα σύνορα ή να απελάσει απευθείας τους λαθρομετανάστες γιατί όλοι παρουσιάζονται συστηματικά ως πρόσφυγες και αιτητές πολιτικού ασύλου και επικαλούνται το ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό δίκαιο.

Η Αστυνομία, με εντολές της κυβερνήσεως, καταφεύγει έτσι σ’ έναν ουσιαστικό αυτοεμπαιγμό του κράτους. Διανέμει σε όλους τους λαθρομετανάστες έγγραφο, το οποίο τους καλεί να εγκαταλείψουν μόνοι τους τη χώρα μέσα σε 30 ημέρες και τους επιτρέπει μετά να επιβιβασθούν ως τουρίστες στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ και να φτάσουν στη «χωματερή λαθρομεταναστών» της Αθήνας. Υπολογίζεται ότι μόνο κατά το τελευταίο τρίμηνο αφίχθησαν με τον τρόπο αυτό στην ελληνική πρωτεύουσα 30.000 περίπου, μουσουλμάνοι κατά το πλείστον, λαθρομετανάστες. Πολλοί απ' αυτούς προέρχονται τώρα και από τη Δυτική Βόρεια Αφρική (Αλγερία, Μαρόκο) και την Υποσαχάρια Αφρική. Έφτασε σε όλους το μήνυμα ότι, μετά το κλείσιμο της πόλης του Γιβραλτάρ από την Ισπανία και της πύλης της Λιβύης προς την Ιταλία (μετά τις συμφωνίες Μπερλουσκόνι - Καντάφι), η μόνη ανοικτή ακόμα οδός προς την Ευρώπη είναι η Ελλάδα και ο Έβρος.

Γιατί οι άλλοι μπορούν να κλείνουν τα σύνορά τους και η Ελλάδα δεν μπορεί;

Και μόνο το γεγονός ότι το ρεύμα των λαθρομεταναστών εμπλουτίσθηκε προσφάτως από Μαροκινούς και Αλγερινούς δείχνει το μέγεθος της ευθύνης που έχουν οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, που άφησαν να καταντήσει η χώρα ξέφραγο αμπέλι. Την ευθύνη δεν την έχουν άλλωστε μόνο οι κυβερνήσεις. Ευθύνονται επίσης, στον βαθμό που τους αναλογεί, οι πολιτικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, που απέτυχαν να δουν από την αρχή τις γεωπολιτικές διαστάσεις που έχει για την Ελλάδα η μαζική λαθρομετανάστευση και εγκατάσταση ξένων πληθυσμών στη χώρα. Σε μια συγκυρία μάλιστα που επικρατεί γεωπολιτική ρευστότητα στα Βαλκάνια, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, και που άρχισε να προωθείται η παγκοσμιοποίηση ως όχημα διεθνούς νεοφιλελευθερισμού και αμερικανικής πολιτικής ηγεμονίας.

Προβάλλεται ως άλλοθι σήμερα ο σεβασμός του ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού δικαίου για το πολιτικό άσυλο. Πόσους όμως λαθρομετανάστες μπορεί να χωρέσει το ανθρωπιστικό δίκαιο για το άσυλο; Μήπως το πρόσχημα αυτό αναιρεί την εθνική κυριαρχία και την ευθύνη της κυβερνήσεως να προστατεύσει τη χώρα και τα σύνορά της; Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να γίνονται δεκτοί αδιακρίτως όλοι όσοι δηλώνουν πρόσφυγες, τότε θα πρέπει να επιμερισθεί αναλόγως το βάρος και η ευθύνη. Κάθε χώρα δηλαδή να αναλάβει τον αριθμό προσφύγων που της αντιστοιχεί, ανάλογα με το μέγεθος και τον πληθυσμό της. Δεν είναι δυνατόν να αφήνονται στην αποκλειστική μέριμνα της Ελλάδος, με την παροχή μόνο κάποιας οικονομικής βοήθειας για προσωρινή στέγαση και σίτιση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει χωματερή λαθρομεταναστών στο όνομα του ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού δικαίου.

Η Ελλάδα όμηρος μιας παράδοξης πρωτοπορίας στη λαθρομετανάστευση

Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της χώρας δύσκολα όμως μπορούν να επιρρίψουν ευθύνες στην Ευρώπη γιατί οι ίδιες πρωτοστάτησαν, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, στην υιοθέτηση φιλομεταναστευτικών ευρωπαϊκών οδηγιών και εθνικών νομοθεσιών. Υπενθυμίζονται σχετικά:

• Η πρωτοβουλία της κυβερνήσεως Σημίτη να προωθήσει, επί ελληνικής Προεδρίας, τις πρώτες ευρωπαϊκές οδηγίες 108/2003 και 109/2003, με τις οποίες καθορίσθηκαν αντιστοίχως το καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος μετανάστη και το δικαίωμα της οικογενειακής επανενώσεως μετά την απόκτηση του καθεστώτος τού επί μακρόν διαμένοντος.

• Η επιφυλακτική στάση της ελληνικής πλευράς απέναντι στην πρωτοβουλία του Γάλλου Προέδρου Σαρκοζί να προωθήσει το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση επί γαλλικής Προεδρίας. Το πρώτο άρθρο του Συμφώνου αυτού απαγορεύει τις μαζικές νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών. Τι έκανε όμως η Ελλάδα; Ήταν αυτή που το παραβίασε αμέσως μετά την υιοθέτησή του, με νέες μαζικές νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών. Αντί να το κάνει όπλο για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στο πρόβλημα που η ίδια αντιμετώπιζε, έσπευσε πρώτη να το υπονομεύσει και να το απαξιώσει.

• Τα αλλεπάλληλα νομοσχέδια για τη νομιμοποίηση παρανόμων μεταναστών και η αφαίρεση από τον Στρατό και την Αστυνομία του ελέγχου της λαθρομεταναστεύσεως στα σύνορα.

Στο πνεύμα αυτό, με νέο νομοσχέδιο που εισήγαγε προς ψήφιση ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής, συστήνεται Υπηρεσία Ασύλου και αφαιρείται επισήμως από τους ενστόλους κάθε σχετική αρμοδιότητα.

Προδιαγράφεται έτσι το στήσιμο μιας νέας βιομηχανίας παροχών δικαιώματος ασύλου, με τμήματα και εκατοντάδες υπαλλήλους ανά την επικράτεια. Αποκλείονται έτσι οι «κακοί» στρατιωτικοί και αστυνομικοί, που δεν ξέρουν να υποδέχονται ευρωπαϊκά τους «πρόσφυγες», και αντικαθίστανται, μεταξύ άλλων, από «εκπροσώπους κοινωνικών φορέων» (δηλαδή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), τον Συνήγορο του Πολίτη, το αξίωμα που κατείχε πριν ο σημερινός δήμαρχος Αθηναίων, και από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Αυτήν που διαμαρτύρεται συνεχώς και καταγγέλλει, κατ’ επάγγελμα, την Ελλάδα ότι δεν παίρνει αρκετούς πρόσφυγες και ότι πρέπει να παίρνει παραπάνω. Τώρα θα μπορεί να αποφασίζει η ίδια στο όνομα της Ελλάδος.

Αντιλαμβάνεται κανείς γιατί λοιπόν παραμένει ανεξέλεγκτη η λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα και εξελίσσεται εκ των πραγμάτων στο μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, με γεωπολιτικές διαστάσεις, έστω και αν γίνεται συστηματική προσπάθεια να υποβαθμίζεται και να συγκαλύπτεται το μέγεθός του, η δυναμική του και οι συνέπειές του.

Νέα γεωπολιτική τάξη στα Βαλκάνια, παγκοσμιοποίηση, και ο ρόλος της Τουρκίας

Όσοι, καλοπροαιρέτως, υποστηρίζουν αναφανδόν τη λαθρομετανάστευση, παρακινούμενοι από προσωπικά ανθρωπιστικά συναισθήματα ή ιδεολογικές πολιτικές θέσεις, θα έπρεπε να αναρωτηθούν γιατί δεν έρχονταν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα πριν από τη δεκαετία του '90. Προφανώς, και τότε υπήρχε πολύ μεγάλη φτώχεια και δυστυχία στον Τρίτο Κόσμο. Ένας προφανής λόγος είναι το άνοιγμα των συνόρων μετά την πτώση του Ανατολικού Συνασπισμού. 

Ένας δεύτερος και κυριότερος είναι η παγκοσμιοποίηση, που άρχισε να προωθείται κατά την περίοδο αυτή ως πολιτική και ιδεολογία. Τότε άρχισε να προβάλλεται θορυβωδώς και στην Ελλάδα, ως «εκσυγχρονιστική» πολιτική, η ιδέα της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, από το στόμα μάλιστα του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. «Η Ελλάδα», έλεγε τότε ο Κώστας Σημίτης, «πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική». Πώς γίνεται όμως «πολυπολιτισμική» μια χώρα με εθνική συνοχή 97%;

Προφανώς, με άνοιγμα των συνόρων, με αλλαγή της νομοθεσίας, με ανοχή της παράνομης μεταναστεύσεως και με επιβολή, μέσω των ΜΜΕ, της «πολυπολιτισμικότητας» ως κυρίαρχης ιδεολογίας στην κοινωνία και ειδικότερα στην Παιδεία. Τότε άρχισε και η προπαγάνδα για δήθεν «ρατσισμό» και «ξενοφοβία» των Ελλήνων και η προώθηση των νέων «εκσυγχρονιστικών» και «πολυπολιτισμικών» αντιλήψεων στην Παιδεία, με αποκορύφωμα το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση.

Γιατί η παγκοσμιοποίηση προωθεί τη λαθρομετανάστευση; Προφανώς για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί η παγκοσμιοποίηση της αγοράς απαιτεί σταδιακή απελευθέρωση της κινήσεως κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού. Οι μεγάλες διαφορές στην ανάπτυξη και στο βιοτικό επίπεδο μεταξύ των διαφόρων περιοχών του κόσμου προκαλούν εκ των πραγμάτων μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα. 
Δεύτερον, γιατί η παγκοσμιοποίηση προτάσσει τις αγορές και την ελευθερία κινήσεων πάνω από εθνικά σύνορα. Θεωρεί επομένως εμπόδιο το εθνικό κράτος και επιδιώκει τη μείωση του ρόλου και της ισχύος του. Κατά προέκταση, θεωρεί ότι οι ισχυρές εθνικές ταυτότητες και οι συνεκτικές εθνικές κοινωνίες προβάλλουν μεγαλύτερη αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση γιατί έχουν πολύ ισχυρότερη την αίσθηση του συνόλου και της εθνικής κυριαρχίας.

Όλα αυτά ισχύουν και για την Ελλάδα. Ειδικότερα όμως γι' αυτήν προστίθενται και δύο άλλοι πολύ σημαντικοί παράγοντες, που έχουν σχέση με τη λαθρομετανάστευση. Ο πρώτος είναι η προώθηση από τις ΗΠΑ μιας νέας γεωπολιτικής τάξεως στα Βαλκάνια, με στόχο να μην επιτραπεί η επανάκαμψη της ρωσικής επιρροής στην περιοχή αυτή. Η επιδιωκόμενη νέα τάξη περιλαμβάνει την αναβάθμιση του μουσουλμανικού παράγοντα και την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας. Η αμερικανική πολιτική, για ευρύτερους στρατηγικούς λόγους, υποστηρίζει ενθέρμως, ως γνωστόν, την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Τίθεται το ερώτημα πώς αντιμετωπίζουν, στο πλαίσιο αυτό, οι ΗΠΑ την Ελλάδα. Γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα και την Τουρκία ως ενιαίο στρατηγικό χώρο. Τι σημαίνει όμως αυτό για την Ελλάδα; Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία πρέπει να θέτει κανείς όταν εξετάζει το θέμα της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα μέσω Τουρκίας. Η τελευταία δεν θέλει, προφανώς, την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό πολιτιστικό σύνορο, που την αποκόπτει από την Ευρώπη.

Η δημογραφική μετάλλαξη της Ελλάδος, μέσω της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά και για πάντα τα γεωπολιτικά δεδομένα, μέσα στον ίδιο τον εθνικό χώρο της Ελλάδος. Πολύ περισσότερο εάν οι λαθρομετανάστες είναι μουσουλμάνοι, προερχόμενοι από τις πιο φανατικές μουσουλμανικές χώρες (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Αφγανιστάν, Σομαλία κ.ά.), τους οποίους η Άγκυρα θα μπορούσε κάποια στιγμή να ποδηγετήσει, με κοινό παρονομαστή το Ισλάμ.

Σημειώνεται σχετικά ότι η Ελλάδα έχει προβλήματα μόνο με την Τουρκία. Δεν έχει με τις άλλες μουσουλμανικές χώρες. Με τη μαζική όμως λαθρομετανάστευση και εγκατάσταση στην Ελλάδα μουσουλμανικών πληθυσμών, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα με άλλες μουσουλμανικές χώρες και με ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο;

Με μια ισχυρή μουσουλμανική παρουσία στην Ελλάδα, μέσω της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως, η Τουρκία θα επετύγχανε αμαχητί το μεγαλύτερο γεωπολιτικό πλήγμα κατά της χώρας γιατί θα υπονόμευε καταλυτικά την εθνική συνοχή της Ελλάδος μέσα στο ίδιο το μητροπολιτικό της κέντρο. Θα ανέτρεπε επίσης μονομερώς, σ’ όλη τη χώρα, την ισορροπία που εγκαθιδρύθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη Συμφωνία Ανταλλαγής Πληθυσμών. Η ισορροπία ήδη ανετράπη μονομερώς στη Θράκη με την εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως.

Ανεξάρτητα επίσης από την Τουρκία, είναι προφανή τα προβλήματα κοινωνικής πολιτικής, πολιτικού ελέγχου, συνοχής της χώρας και δημογραφικής ισορροπίας που θα προκύψουν από την αδιάκριτη νομιμοποίηση και πολιτογράφηση εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων λαθρομεταναστών.

Είναι καιρός αυτοί που είναι υπεύθυνοι γι' αυτήν την κατάσταση να συνέλθουν και να πάρουν μέτρα. Η Ελλάδα δεν είναι για ξήλωμα. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει ότι με την ακολουθούμενη ανερμάτιστη και μυωπική πολιτική τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η εθνική του υπόσταση και το εθνικό του μέλλον. Όταν το συνειδητοποιήσει, η οργή του και η αντίδρασή του μπορεί να είναι εκτός μέτρου και ανεξέλεγκτη.

ΠΗΓΗ: ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ: history-of-macedonia

ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΚΗΠΟΙ !

“Αν οι άνθρωποι αφήσουν την κυβέρνησή τους  να αποφασίζει τι τροφή θα τρώνε και τι φάρμακα θα παίρνουν, τα σώματά τους θα είναι σύντομα σε τόσο θλιβερή κατάσταση όσο είναι οι ψυχές εκείνων που ζουν σε καθεστώς τυρρανίας.”

Τόμας Τζέφερσον

Εκ των ιδρυτών πατέρων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Ήδη στην Αμερική έχει ξεκινήσει η εφαρμογή του νόμου που έχει κατατεθεί στο Κογκρέσο και αφορά την απαγόρευση καλλιέργειας οργανικών τροφών.

Με λίγα λόγια την απαγόρευση του σπιτικού κήπου για την επιβίωση της οικογένειας.

Όποιος λοιπόν δεν θέλει να ενταχθεί στους κανόνες της Παγκοσμιοποίησης και θα θελήσει να κάνει ένα μικρό κήπο για να ζεί αυτός και η οικογένειά του, θα χαρακτηρίζεται επικίνδυνος και θα δέχεται πρόστιμα και κατασχέσεις προϊόντων καθώς αυτά θα αποτελούν «κίνδυνο για την δημόσια υγεία».

Το όνομα του νόμου αυτού είναι «Νόμος Συγκλήτου S 510 Εκσυγχρονισμός Ασφάλειας Τροφίμων», σύμφωνα με τον οποίο χαρακτηρίζεται παράνομη η καλλιέργεια και αποθήκευση σπόρων.

Ο νόμος της Συγκλήτου «510» για τον εκσυγχρονισμό της ασφάλειας των τροφίμων έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο επικίνδυνος νόμος στην ιστορία των ΗΠΑ.

Ο νόμος θα δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να απαγορεύει ή να νομιμοποιεί το μέχρι τώρα δικαίωμα όλων για την καλλιέργεια, το εμπόριο και την μεταφορά όλων των τροφίμων.

Ο νόμος δίνει το δικαίωμα στον «Μεγάλο Αδερφό» να ρυθμίζει μέχρι και την καλλιέργεια ντοματών στην αυλή του σπιτιού μας.

Δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να συλλαμβάνει και να φυλακίζει ανθρώπους που πωλούν αγγούρια στην λαϊκή. Θα ποινικοποιεί την μεταφορά οργανικών τροφών αν δεν συμμορφώνεται κάποιος με τους κανόνες των αρχών.

Ο εφησυχασμός είναι καταστροφικός! Διαδώστε την πληροφορία αυτή σε φίλους και γνωστούς σας.

Πηγή: http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/11/blog-post_7402.html

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ … 25 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Δημοσίευση: 1-10-1992 (Ελευθεροτυπία) 

Κλεάνθης Γρίβας

Η ιδεολογία χτίζει πύργους στον ουρανό. Οι αποδέκτες της διακατέχονται από την καταστροφική αυταπάτη ότι κάποτε θα κατοικήσουν σ' αυτούς. Οι τεχνικοί της εξουσίας τούς διαχειρίζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Και η κοινωνία καταβάλλει το κόστος της συντήρησής τους.

Συνεπώς, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου τη δήλωση ότι «μιλώ εξ ονόματός μου και δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα της κριτικής και των προτάσεων» (Κορνήλιος Καστοριάδης),  νομιμοποιούμαι να υποστηρίζω ότι «η κοινωνία είναι το προϊόν των αρετών μας και το κράτος των ελαττωμάτων μας» (Τόμας Πέιν), να αποφαίνομαι υπέρ «της ελευθερίας της κοινωνίας και της ανελευθερίας του κράτους» (Καρλ Μαρξ), και να αποστρέφομαι κάθε μορφή βίας που οδηγεί στην ελευθερία του κράτους και στην ανελευθερία της κοινωνίας.

1.               Η τρομοκρατία είναι η έσχατη έκφραση του παραληρηματικού ιδεολογικού λόγου. Είναι ιδεολογικός λόγος αναγμένος στον ανώτατο συντελεστή της εξουσίας. Είναι εξουσία στο νιοστό βαθμό. Εξουσία που δεν υπόκειται σε κανέναν κανόνα ή περιορισμό. Εξουσία απόλυτη.

2.               Η τρομοκρατία είναι προνομιούχο μέσο και, συγχρόνως, πεδίο άσκησης πολιτικής, σε όλες τις ετερόνομες κοινωνίες όπου η «πολιτική» είναι αποκλειστική υπόθεση των επαγγελματιών πολιτικών. Κι αυτό καθίσταται ολοφάνερο «αν την κρίνουμε από τα αποτελέσματά της και αν δούμε ποιον ευνοούν». Εξ ου και η ανάγκη «να πούμε καθαρά ποιος ασκεί την τρομοκρατία και πώς την χρησιμοποιεί ως θέαμα». (G. Sanguinetti)

3.               Η τρομοκρατία είναι το χειρότερο από όλα τα αδιέξοδα της κρατικής επιβολής. Επειδή, σε αντίθεση με τη θεσμοποιημένη εξουσία, η οποία στις δημοκρατικές κοινωνίες υπόκειται στους περιορισμούς των κανόνων και των νόμων (πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα οι νόμοι και οι κανόνες να λειτουργήσουν και εναντίον της εξουσίας), η εξουσία της τρομοκρατίας δεν υπόκειται στον περιορισμό κανενός κανόνα ή νόμου: Νόμος και κανόνας της είναι τα προϊόντα της παρανοϊκής εξουσιοφρένειας που πλήττει τους εγκεφάλους και τα εκτελεστικά όργανα της τρομοκρατίας, και μέσο της το περίστροφο και η βόμβα.

4.               H τρομοκρατία ενεργοποιεί τα πιο πρωτόγονα αντανακλαστικά των ανθρώπων και τους κάνει να προτιμούν την ασφάλεια της δουλείας από τους κινδύνους της ελευθερίας. Χάρη στην εξουσιαστική κατασκευή της τρομοκρατίας, η κοινωνία βρίσκεται «νομίμως» εγκλωβισμένη στις επιλογές της εξουσίας και σπρώχνεται να «συναινεί» στην επιδίωξη της εξουσίας για μετασχηματισμό του κράτους δικαίου και πρόνοιας σε κράτος ασφάλειας και «θεραπείας», στο οποίο επιβάλλεται η πλήρης συμμόρφωση των πολιτών με τη σταδιακή καθιέρωση ενός ποινικού δικαίου που βασίζεται στην υποψία.

5.               Η τρομοκρατία είναι συνυφασμένη με την ιστορική, πολιτική και ιδεολογική παράδοση όλων των ολοκληρωτικών κινημάτων και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον μπολσεβικισμό, το φασισμό, το ναζισμό αλλά και τις φιλελεύθερες δημοκρατικές ολιγαρχίες. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ «αριστερής» και «δεξιάς» τρομοκρατίας. Η τρομοκρατία είναι πάντοτε αντιδραστική.

6.               Η τρομοκρατία είναι ένα από τα παραπροϊόντα της εξουσιαστικά χειραγωγούμενης νηπιακής σκέψης και πράξης ορισμένων επαγγελματιών «σωτήρων», οι οποίοι δρουν είτε υπό την επίδραση μιας ψευτοεπαναστατικής αυταπάτης είτε υπό το βάρος της απελπισίας μιας παραπαίουσας εξουσίας, με κοινό τους χαρακτηριστικό την καθυπόταξη των μέσων στο σκοπό, ο οποίος είναι, πάντοτε και αυταπόδεικτα, «άγιος».

7.               Η τρομοκρατία ως μέσο άσκησης πολιτικής εφαρμόζεται είτε αμέσως, με τη δράση πρακτόρων των αυτονομημένων παράλληλων μυστικών υπηρεσιών, είτε εμμέσως, με την «τηλεκατεύθυνση» διαφόρων ατόμων ή ομάδων που έχουν δήθεν «αντικρατικό» προσανατολισμό.

8.               Τα επιτελικά όργανα της τρομοκρατίας βρίσκονται σε ορισμένα αυτονομημένα τμήματα των μυστικών υπηρεσιών της κρατικής εξουσίας, που είναι επιφορτισμένες με το καθήκον της εμπέδωσης και συντήρησης της καθεστωτικής σταθερότητας με ενέργειες και μέσα που υπερβαίνουν τα όρια της νομιμότητας και διαφεύγουν παντός κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου. «Η τρομοκρατία είναι το κράτος, δηλαδή ένα από τα πολλά ένοπλα παρακλάδια του». (G. Sanguinetti)

9.               Τα εκτελεστικά όργανα της τρομοκρατίας ή είναι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών ή είναι αφελείς «κοινωνικοί αναμορφωτές» που μπορεί να διακατέχονται από την αυταπάτη ότι εξυπηρετούν τα «ύψιστα συμφέροντα του λαού, της φυλής, του έθνους, του προλεταριάτου ή της επανάστασης», ενώ στην πραγματικότητα τηλεκατευθύνονται από ειδικά αυτονομημένα τμήματα των μυστικών υπηρεσιών και συνεργούν στην πλήρη καθυπόταξη της κοινωνίας στην κρατική εξουσία.

10.         Η τρομοκρατία, ανεξάρτητα από το εάν ασκείται από ή «εναντίον» της κρατικής εξουσίας, οδηγεί πάντοτε στην αποτελμάτωση της κοινωνίας και της Ιστορίας και κατατείνει στην οικοδόμηση ενός εφιαλτικού σύμπαντος που κυριαρχείται από ένα ποινικό «δίκαιο» βασισμένο στην υποψία.

11.         Πρώτο καθήκον κάθε εξουσίας που βρίσκεται σε κρίση είναι η κατασκευή μιας απειλής, από την οποία η κρατική εξουσία αναλαμβάνει εργολαβικά να «προστατεύσει» την κοινωνία, ψαλιδίζοντας τις ελευθερίες της. Γιατί δεν υπάρχουν «παροχές υπηρεσιών» χωρίς κόστος.

12.         Η απειλή της τρομοκρατίας είναι άκρως αποτελεσματική, με διασφαλισμένη την ικανότητα να πλήττει οποιονδήποτε, οτιδήποτε, οπουδήποτε. Η τρομοκρατία είναι ο ιδανικός βραχίονας της εξουσίας, μέσω του οποίου νομιμοποιείται η τρομοκρατία του κράτους πάνω στην κοινωνία. Γι’ αυτό, ακόμη και εάν δεν υπήρχε η τρομοκρατία, η εξουσία θα ήταν υποχρεωμένη να την εφεύρει.

13.         Με διαπιστωμένα τα σημάδια της επερχόμενης κρίσης, οι επαγγελματίες διαχειριστές της κρατικής εξουσίας ανακάλυψαν και στα καθ' ημάς τη δήθεν «αντικρατική» τρομοκρατία, προκειμένου να της αντιτάξουν την κρατική «αντιτρομοκρατική» τρομοκρατία.

14.         Η αυταρχική «δημοκρατία», ως μόνη απάντηση των διαχειριστών της κρατικής εξουσίας στην κρίση του κράτους δικαίου και πρόνοιας, και η τρομοκρατία, ως προνομιούχο μέσο για να εξασφαλιστεί η αναγκαία «σύγκλιση των κομμάτων», με τρόπο ώστε να επιτευχθεί η εξάλειψη κάθε «ριζικής αντιπολίτευσης», σηματοδοτούν το δρόμο που επέλεξε ο φιλελεύθερος ολιγαρχικός καπιταλισμός για να βγει από την πολυδιάστατη οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, πολιτιστική και οικολογική κρίση του.

15.         Οι δολοφονίες ορισμένων περιστασιακών θυμάτων από διάφορες βαθμίδες του διαχειριστικού προσωπικού της εξουσίας, διαλεγμένα με άγνωστα κριτήρια από ορισμένα, επίσης άγνωστα αυτονομημένα τμήματα του αδιαφανούς δικτύου των παράλληλων μυστικών υπηρεσιών, προετοίμασαν μεθοδικά το έδαφος για τη νομοθετική αναγωγή ολόκληρης της κοινωνίας σε όμηρο στα χέρια της εξουσίας.

16.         Η κρατική εξουσία έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Όταν όμως η νόμιμη βία αποδεικνύεται ανεπαρκής, τότε προσφεύγει στην τρομοκρατία, την οποία όλοι ψάχνουνε ματαίως. Γιατί άπαξ και «εφευρέθηκε» η κρατική εξουσία, μόνο διανοητικά υπολειπόμενοι μπορούν να επιμένουν να ανακαλύψουν ξανά την... Αμερική.

17.         Η τρομοκρατία είναι ο λόγος ύπαρξης και το πεδίο δράσης διαφόρων αυτονομημένων τμημάτων των μυστικών υπηρεσιών της κρατικής εξουσίας, τα οποία συνθέτουν ένα παράλληλο δίκτυο για την εξυπηρέτηση των εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων και αναγκών που απαιτούν υπέρβαση του υφιστάμενου πλαισίου νομιμότητας.

18.         Η κρατική και η «αντικρατική» τρομοκρατία αποτελούν τις δύο όψεις του πλέον προνομιούχου μέσου άσκησης πολιτικής σε περιόδους κρίσης.

19.         Η αλληλεπίδραση μεταξύ κρατικής και «αντικρατικής» τρομοκρατίας βασίζεται στην ακραία ιδεολογικοποίηση της υφιστάμενης πραγματικότητας, μέσω της οποίας καθίσταται δυνατή η «ακύρωση» της πραγματικότητας και η υποκατάστασή της από τις ιδεολογικές απεικονίσεις της.

20.         Οι διαχειριστές της εξουσίας μεριμνούν για τη διαρκή ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των διωκτικών αρχών. Οι μηχανισμοί καταστολής ενδυναμώνονται και αναπτύσσονται ως κακοήθης νεοπλασία. Τα ατομικά δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες συρρικνώνονται. Παρ’ όλα αυτά, η τρομοκρατία αποδεικνύεται «άλυτο αίνιγμα» για τις διωκτικές αρχές, γιατί, απλούστατα, όταν ο διώκτης και ο διωκόμενος ταυτίζονται, η σύλληψη του διωκόμενου είναι αδύνατη.

21.         Η δηλωμένη «αδυναμία» της κρατικής εξουσίας να προσεγγίζει τα καθοδηγητικά και (πολλές φορές) τα εκτελεστικά, όργανα της τρομοκρατίας είναι ευθέως ανάλογη με τη δυνατότητά της να «αποικιοποιεί» τρομοκρατικά ολόκληρη την κοινωνία.

22.         Η απόδειξη της επάρκειας του νομοθεσίας και της αστυνομίας για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι ασύμφορη από εξουσιαστική άποψη, γιατί αφήνει έκθετη την απαίτηση για ειδικούς «αντιτρομοκρατικούς» νόμους και υπηρεσίες. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να «αποδεικνύεται» συνεχώς η ανεπάρκεια και η αναποτελεσματικότητα και της νομοθεσίας και της αστυνομίας.

23.         Οι διωκτικές αρχές είναι ευκολότερο και βολικότερο να συλλαμβάνουν τους «συνήθεις υπόπτους» και να τους εμφανίζουν ως τρομοκράτες, παρά να τα βάζουν με τους αληθινούς τρομοκράτες, τους ικανούς επαγγελματίες εκτελεστές, που είναι η σαρξ εκ της σαρκός της εξουσίας τους.

24.         Οι διωκτικές αρχές υποφέρουν από εναλλασσόμενες κρίσεις μανίας και κατάθλιψης. Μετά τη διάχυτη ευφορία από τη σύλληψη κάποιων «συνήθων υπόπτων», ακολουθεί πάντοτε η κατάθλιψη του «τίποτα» των πραγματικών τρομοκρατών.

25.         H κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. «Το κράτος είναι ο αυτουργός και ο αποκλειστικός ωφελημένος από τη σύγχρονη τεχνητή τρομοκρατία... Την τρομοκρατία τη διευθύνει η εξουσία, κι όποιος θέλει την εξουσία, πρέπει να αποδείξει πως ξέρει να διευθύνει την τρομοκρατία». (G. Sanguineti)

ΠΗΓΗ: http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/11/25.html

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΟΥ 1941, ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΥΦΟΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΛΑΓΝΟΙ!

Το απόκομμα της κατοχικής εφημερίδας, με ημερομηνία 18 Ιουνίου του 1941, βρήκαμε στο blog Sibilla.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Διαβάστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941.

 Διαβάσαμε τις αράδες του δωσίλογου δημοσιογράφου της εποχής και παγώσαμε, ανατριχιάσαμε.

Ίδιο ύφος, ίδια επιχειρηματολογία με τα σημερινά ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια, που χυδαία προπαγανδίζουν υπέρ μνημονίων και άλλων «σωτήριων» μονόδρομων. Διαβάστε και μόνοι σας, είστε –θεωρούμε– άπαντες ικανοί να κάνετε τις συγκρίσεις με τις μέρες μας. 

Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:

«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…

 » Είπομεν: Υποφέρομεν και από κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται, πέφτει…

» Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και, κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν καταστροφήν.

» Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής: Η Ελλάς του κ. Μέχρις Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να ζήσωμεν…

» Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα.

 Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν, αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων, χάριν της κοινής σωτηρίας;

» Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν;

Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»…

---

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με τους σύγχρονους εθνοπροδότες δωσιλόγους που...σώζουν την Ελλάδα και μας καλούν κι εκείνοι "Να Προσγειωθώμεν", είναι...τυχαία!

Παρατηρήστε επίσης την αισχρή ειρωνεία απέναντι στον Ιωάννη Μεταξή, που προτίμησε να μην....προσγειωθεί και να πολεμήσει ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ!  

Τον λοιδορούν ΟΙ ΙΔΙΟΙ που σήμερα κοροϊδεύουν και βρίζουν όσους προτιμούν την πείνα και τη φτώχεια από το ξεπούλημα της Πατρίδας μας στους τοκογλύφους! 

Τα ψευτοδιλήμματα κοινά, τότε και τώρα. ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ το ίδιο. Μένει να δούμε, αν θα υπάρξει η ίδια ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ αφύπνιση, που θα τους συντρίψει! 

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΕΕΕΕ!!!!!