Επεισόδιο στη Βουλή: Υπάλληλοι ηχογραφούσαν την Κωνσταντοπούλου ενώ ενημέρωνε δημοσιογράφους

Ένα πρωτοφανές σκηνικό εκτυλίχθηκε στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών, με υπαλλήλους της Βουλής να πιάνονται επ΄ αυτοφώρω να ηχογραφούν την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας την ώρα που ενημέρωνε τους δημοσιογράφους.

 

Μετά την απάντηση του Νικήτα Κακλαμάνη από την Ολομέλεια για την καταγγελία περί αλλοίωσης του πρωτότυπου υλικού της δικογραφίας που διαβίβασε ο εφέτης ανακριτής Λάρισας για το έγκλημα των Τεμπών, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επισκέφτηκε τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες.

 

«Αποδεικνύεται πως έγινε παρέμβαση στο πρωτότυπο υλικό. Βλέπω άλλους τίτλους αρχείων και άλλες ημερομηνίες. Η ψηφιοποίηση είναι προς εξυπηρέτηση όχι προς συσκότιση» είπε και εκείνη την ώρα αντιλήφθηκε την ύπαρξη δύο υπαλλήλων της Βουλής στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών.

 

«Ποιοι είστε εσείς;» ρώτησε η πρόεδρος και πρόσθεσε: «Με ηχογραφείτε;». Προς έκπληξη όλων, οι δύο υπάλληλοι απάντησαν καταφατικά, με την κ. Κωνσταντοπούλου να… ανεβάζει στροφές, βγάζοντάς τους φωτογραφία και αποκαλώντας τους ωτακουστές.

 

«Απαράδεκτες τακτικές»

 

Το περιστατικό σχολίασε στην Ολομέλεια ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Πλεύσης Ελευθερίας, Αλέξανδρος Καζαμίας, ψέγοντας τον πρόεδρο της Βουλής πως «τη στιγμή που η κ. Κωνσταντοπούλου κάνει δηλώσεις σε δημοσιογράφους, εκείνος στέλνει συνεργάτες του – ωτακουστές για να παρακολουθούν τι λέει στους δημοσιογράφους».

 

Μάλιστα, έκανε λόγο για «απαράδεκτες τακτικές και φαινόμενα που πρέπει να σταματήσουν», θυμίζοντας το νωπό και πολύκροτο σκάνδαλο των υποκλοπών με την «παγίδευση» (και) πολιτικών αντιπάλων.

 

«Πίστευα ότι με τον Τασούλα τα είχα δει όλα»

 

Μιλώντας στην Ολομέλεια για το περιστατικό, η Ζ. Κωνσταντοπούλου, μπερδεύοντας αρχικά τους κοινοβουλευτικούς με τους δικαστικούς συντάκτες και βάλλοντας κατά της Λιάνας Κανέλλη μέσω της αναπαραγωγής της κατηγορίας ότι «έκανε καριέρα επί Χούντας», παρέθεσε τον διάλογο με τους υπαλλήλους της Βουλής και ανέδειξε ότι ο ένας εξ αυτών είναι ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της Βουλής.

 

«Όσο συνομιλούσα με τους δικαστικούς (!) συντάκτες, γυρνώντας για να φύγω βλέπω ένα πρόσωπο άγνωστο που είχε το κινητό και με μαγνητοφωνούσε» είπε και αφηγήθηκε όσα διημείφθησαν:

 

-            Κωνσταντοπούλου: Ποιος είστε;

-            Υπάλληλος: Εγώ;

-            Κωνσταντοπούλου: Ναι, ποιος είστε;

-            Υπάλληλος: Είμαι συνεργάτης του προέδρου της Βουλής

-            Κωνσταντοπούλου: Με ποια καθήκοντα;

-            Υπάλληλος: Τι εννοείτε; Είμαι υπάλληλος του προέδρου της Βουλής

 

Σε εκείνο το σημείο η πρόεδρος έκανε το εξής σχόλιο: «Δίπλα στον υπάλληλο καθόταν ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της Βουλής» και συνέχισε την παράθεση του διαλόγου:

 

-            Κωνσταντοπούλου: Τι κάνετε εδώ;

-            Υπάλληλος: Ήρθα να ενημερώσω τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες

-            Κωνσταντοπούλου: Γιατί με μαγνητοφωνείτε;

-            Υπάλληλος: Γιατί κακό είναι;

-            Κωνσταντοπούλου: Ναι, είναι κακό αν γίνεται εν άγνοια μου και κρυφά

 

Εν συνεχεία, η κ. Κωνσταντοπούλου σχολίασε:                    

 

«Όταν πιάστηκαν στα πράσα δεν ήξεραν με ποια ιδιότητα ήταν εκεί, γιατί ήταν εκεί και στο τέλος πήγαν να πουν ότι είναι φυσιολογικό, σωστό και έτσι πρέπει να γίνεται. Εδώ που κυκλοφορούμε ο πρόεδρος της Βουλής στέλνει τους συνεργάτες του να μαγνητοφωνούν τι λέμε για να έχει σωστή ενημέρωση και την ίδια ώρα εμποδίζει να τα πούμε στην Ολομέλεια. Πίστευα πραγματικά ότι με τον Τασούλα τα είχαμε δει όλα, φαίνεται όμως ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Καταγγείλω τις ακραίες μεθοδεύσεις, κρούω τον κώδωνα του κινδύνου στη δημοκρατική αντιπολίτευση».

 

«Δεν έκανα δεκτές τις παραιτήσεις»

 

Μετά την τοποθέτηση της κ. Κωνσταντοπούλου, ο κ. Κακλαμάνης επισκέφτηκε κι εκείνος τα γραφεία των κοινοβουλευτικών συντακτών, λέγοντας πως καταχέριασε τους συνεργάτες για αυτό που έκαναν και πως δεν έκανε δεκτές τις παραιτήσεις τους. «Κακώς ήταν παρόντες και για αυτό τους καταχέριασα» ανέφερε, εξηγώντας ότι οι συνεργάτες του δεν ηχογραφούσαν, αλλά κρατούσαν σημειώσεις. «Ανέλαβα την ευθύνη και δεν θα κάνω δεκτές τις παραιτήσεις» υπογράμμισε.

 

Σε σχέση με την κλήρωση στην Ολομέλεια αναφορικά με το δικαστικό συμβούλιο με φόντο την παραπομπή Τριαντόπουλου, ο κ. Κακλαμάνης γνωστοποίησε ότι θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα και πως από τις 30 Απριλίου έχει έρθει ο φάκελος από το υπουργείο Δικαιοσύνης με τα ονόματα των ανωτέρων δικαστικών λειτουργών. Διευκρίνισε δε ότι είναι πολύ πιθανό να γίνει επαναληπτική κλήρωση σε δεύτερο χρόνο διότι κάποιοι εκ των δικαστικών λειτουργών είναι «βαριά άρρωστοι» και κάποιοι άλλοι σε λίγο διάστημα αφυπηρετούν.

 

Τέλος, κατέστησε σαφές πως ο «κόφτης» για τον χρόνο των τοποθετήσεων θα ενεργοποιηθεί το προσεχές διάστημα και πως θα γίνουν οι σχετικές αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής.

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/epeisodio-sti-voyli-ypalliloi-ixografoysan-tin-konstantopoyloy-eno-enimerone-dimosiografoys/

Μήνυμα Δένδια σε Μητσοτάκη: «Ζήτημα επιβίωσης για την κυβέρνηση να χυθεί άπλετο φως για τα Τέμπη»

 

Απαντώντας στην κριτική της αντιπολίτευσης περί συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών με φόντο το έγκλημα των Τεμπών, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας βρήκε την ευκαιρία να στείλει από την Ολομέλεια της Βουλής ένα ακόμα μήνυμα στον πρωθυπουργό.

 

Συγκεκριμένα, παίρνοντας τον λόγο μετά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Νίκος Δένδιας θέλησε να αποκρούσει τις κατηγορίες για συγκάλυψη και απόπειρα επηρεασμού των δικαστικών που θα στελεχώσουν το δικαστικό συμβούλιο για τον Χρήστο Τριαντόπουλο.

 

«Είμαι και θεσμικά και προσωπικά υποχρεωμένος να αποκρούσω την κατηγορία της συγκάλυψης» είπε και πρόσθεσε: «Υπάρχει μια παλιά αρχή στη δικηγορία: Ποιος ωφελείται; Ο τελευταίος που θα έχει όφελος είναι η κυβέρνηση».

 

Σε εκείνο το σημείο, ο υπουργός περιέγραψε ως βασική προϋπόθεση για τη μακροημέρευση της κυβέρνησης τη διαλεύκανση της σιδηροδρομικής τραγωδίας και την απόδοση ευθυνών. «Για την κυβέρνηση το να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση των Τεμπών είναι σαφής όρος πολιτικής κυριαρχίας και επιβίωσης» ξεκαθάρισε και συνέστησε πως «πρέπει να πείσει την κοινωνία η κυβέρνηση ότι θα χυθεί απόλυτο φως».

 

Ως προς την καταγγελία της κ. Κωνσταντοπούλου περί προσπάθειας επηρεασμού της συνείδησης των δικαστικών λειτουργών που θα αναλάβουν να κρίνουν την πορεία της υπόθεσης Τριαντόπουλου, ο κ. Δένδιας αντέτεινε πως «δεν θα διανοείτο η ΝΔ να προβεί σε αυτά που περιγράφηκαν. Το αποκρούω απολύτως».

 

Και κατέληξε λέγοντας: «Δηλώνω εξ ονόματος της κυβέρνησης το αυτονόητο έστω κι αν ακούγεται σύνηθες. Ότι στην υπόθεση των Τεμπών θα υπάρξει απονομή δικαιοσύνης και θα χυθεί άπλετο φως χωρίς την παραμικρή υπόνοια συγκάλυψης».

 

Υπενθυμίζεται ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας περιγράφεται εντός και εκτός των τειχών της «γαλάζιας» παράταξης, με την παρουσία των Καραμανλή και Σαμαρά στην ομιλία Δένδια για την «Κιβωτό Εθνικής Μνήμης» να θεωρείται από πολλούς ως σήμα προτίμησης για την επόμενη μέρα στην ηγεσία του κόμματος.

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/minyma-dendia-se-mitsotaki-zitima-epiviosis-gia-tin-kyvernisi-na-xythei-apleto-fos-gia-ta-tempi/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

«Εγώ δεν εξαγοράζω τον ελληνικό λαό με τις δικές του οικονομίες» (Κωνσταντίνος Καραμανλής 1963)

 

«Εγώ δεν εξαγοράζω τον ελληνικό λαό με τις δικές του οικονομίες» (είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1963)…

Από: Κώστας Ζωντανός

  

Σε εποχές πολιτικής σύγχυσης και κοινωνικής κόπωσης, η αξιοπρέπεια δεν πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμη.

 

Το να προσπαθεί κανείς να εξασφαλίσει την υποστήριξη του ελληνικού λαού προσφέροντάς του «δώρα» που πληρώνονται από τις ίδιες του τις τσέπες, δεν είναι γενναιοδωρία· είναι εμπαιγμός. Δεν είναι πολιτική· είναι συναλλαγή.

 

Η φράση «Δεν εξαγοράζω τον ελληνικό λαό με τις δικές του οικονομίες» δεν είναι απλώς μια θέση. Είναι στάση ζωής, είναι πολιτική αρχή, είναι σεβασμός απέναντι σε ένα λαό που έχει πληρώσει ακριβά — με φόρους, με περικοπές, με θυσίες — τα λάθη και τις ιδιοτέλειες άλλων.

 

Πόσες φορές δεν είδαμε προεκλογικές εξαγγελίες «παροχών» που χρηματοδοτούνται από τα ασφαλιστικά ταμεία, από τα υπερπλεονάσματα της φτωχοποίησης ή από φόρους που στραγγαλίζουν τη μεσαία τάξη;

 

Πόσες φορές δεν παρουσιάστηκαν ως «κοινωνική πολιτική» μέτρα που ήταν απλώς αναδιανομή της φτώχειας;

 

Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη από τα ίδια του τα αποθέματα.

 

Χρειάζεται δικαιοσύνη, διαφάνεια, και μια ηγεσία που δεν τον αντιμετωπίζει ως πελάτη αλλά ως ισότιμο πολίτη.

 

Χρειάζεται στρατηγικές μακράς πνοής και όχι προεκλογικές μοιρασιές.

 

Χρειάζεται υπεύθυνες φωνές που λένε την αλήθεια και όχι εύκολες υποσχέσεις που εξαργυρώνονται με τη χρεοκοπία της επόμενης γενιάς.

 

Δεν είναι «δόσιμο» να επιστρέφεις στον πολίτη αυτό που του ανήκει.

 

Δεν είναι «στήριξη» να τον αποζημιώνεις για κάτι που του πήρες.

 

Και κυρίως: δεν είναι ηθικό να τον κρατάς όμηρο μέσω παροχών που βασίζονται στις δικές του στερήσεις.

 

Ο μόνος τρόπος να αποδείξει μια πολιτεία ότι σέβεται τον πολίτη, είναι να τον ενισχύει θεσμικά, όχι να τον εξαγοράζει συγκυριακά.

 

Με αξιοπρεπείς συντάξεις, με σταθερές δουλειές, με ποιοτική υγεία και παιδεία, όχι με επιδόματα-παυσίπονα και πολιτικές ανακύκλωσης της μιζέριας.

 

* Ο Κώστας Ζωντανός είναι πρώην αναπληρωτής γραμματέας της ΠΕ της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΔΔΗΕ.

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/ego-den-exagorazo-ton-elliniko-lao-me-tis-dikes-toy-oikonomies-konstantinos-karamanlis-1963/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

Ελευθερία Τύπου: 89η η Ελλάδα, μία θέση πιο κάτω το 2025 – Χαμηλότερα από τη Ζάμπια

 

Μυρτώ Μπούτση

 

 

Την 89η θέση κατέλαβε για το 2025 η Ελλάδα στην ετήσια παγκόσμια κατάταξη των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF), με αποτέλεσμα να παραμείνει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η χειρότερη χώρα στην ΕΕ σε ό,τι αφορά την ελευθερία του Τύπου, έχοντας υποχωρήσει μάλιστα μία θέση σε σχέση με πέρυσι (88η θέση).

 

Όπως μάλιστα παρατηρούν οι RSF, «το μιντιακό τοπίο στην Αλβανία (σσ. βρίσκεται στην 80η θέση, πιο ψηλά δηλαδή από την Ελλάδα) και στην Ελλάδα (89η) καθορίζεται από συγκρούσεις συμφερόντων».

 

Η Ελλάδα δηλαδή παραμένει όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου πίσω από χώρες σαν την Ουγγαρία (68η), το Κατάρ (79η),τη Βοσνία (86η), την Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι (87η) και μία θέση κάτω από την Μαλαισία, ενώ σε αισθητά καλύτερη θέση βρίσκονται κάποιες αφρικανικές χώρες.

 

Υπενθυμίζουμε πως η Ελλάδα είχε καταλάβει την 108η και την 107η θέση τα δύο προηγούμενα χρόνια (2022 και 2023), ενώ μετά από μία αύξηση της βαθμολογίας της πέρυσι, που οφειλόταν όμως στην πτώση άλλων κρατών και δεν αντανακλούσε ουσιαστική βελτίωση, φέτος υποχωρεί και πάλι. Παραμένει δε ουραγός στην ΕΕ. Ως γνωστόν, η υπόθεση των υποκλοπών, η δολοφονία Καραϊβάζ που παραμένει ανεξιχνίαστη και άλλοι παράγοντες οδήγησαν στην πτώση του σχετικού… σκορ της χώρας μας.

 

Ο Πάβολ Σαλάι, επικεφαλής του γραφείου ΕΕ και Βαλκανίων των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (ο οποίος το 2022 είχε δώσει συνέντευξη στο Documento), αναφέρει ειδικά για την Ελλάδα πως «το γεγονός ότι υπάρχει πλήρης ατιμωρισιά για την δολοφονία του Καραϊβάζ τέσσερα χρόνια μετά την άγρια εκτέλεσή του και πως οι δράστες των παρακολουθήσεων των δημοσιογράφων παραμένουν άγνωστοι, συντελεί στην σταθερά χαμηλή κατάταξη της Ελλάδας».

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στην Κύπρο (77η θέση), όπως επίσης και στην Ουγγαρία (68η), «η θολή, άνιση διανομή της κρατικής διαφήμισης» δείχνει μία «επικίνδυνη εγγύτητα ανάμεσα στα ΜΜΕ και σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία».

 

Η γενική κατάταξη των χωρών

 

Ίσως το πιο μεγάλο ενδιαφέρον της έκθεσης βρίσκεται στην παγκόσμια μιντιακή συγκυρία που καταγράφουν οι RSF, στην οποία η ελευθερία του Τύπου, όπως αναφέρεται, «καταγράφεται σε δύσκολη κατάσταση» για πρώτη φορά στην ιστορία του δείκτη. Κυρίως, εξαιτίας των οικονομικών δυσχερειών του Τύπου, που συνδυάζεται με συγκέντρωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ΜΜΕ, πίεση από οικονομικούς υποστηρικτές και διαφημιστές και μείωση της δημόσιας βοήθειας, που «είναι περιορισμένη, απούσα ή δίδεται με θολό τρόπο».

 

Μάλιστα παρατηρείται πως λόγω των οικονομικών δυσκολιών, ΜΜΕ βάζουν λουκέτο σε σχεδόν το 1/3 των χωρών παγκοσμίως, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία των RSF, σε 160 από 180 χώρες (ποσοστό 88,9%), τα ΜΜΕ πετυχαίνουν οικονομική σταθερότητα «με δυσκολία ή και καθόλου»

 

 

Αναλυτικά όσον αφορά στις χώρες, ιδιαίτερη μνεία γίνεται στις ΗΠΑ, οι οποίες υποχώρησαν κατά 2 θέσεις και βρίσκονται τώρα 57ες στην παγκόσμια κατάταξη. Όπως επισημαίνεται «ο οικονομικός δείκτης (στις ΗΠΑ) έχει υποχωρήσει κατά περισσότερες από 14 μονάδες μέσα σε δύο χρόνια», με μεγάλες περιοχές της να μετατρέπονται σε ενημερωτικές ερήμους». Όσον αφορά τον κοινωνικό δείκτη, η υπερδύναμη υποχώρησε κατά 28 θέσεις, «γεγονός που δείχνει ότι ο Τύπος λειτουργεί σε ένα αυξανόμενα εχθρικό περιβάλλον». Ιδιαίτερη μνεία άλλωστε γίνεται στον Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου «η δεύτερη θητεία έχει ήδη εντείνει αυτή την τάση οικονομικά προσχήματα να χρησιμοποιούνται ψευδώς για να επαναφέρουν τον Τύπο ¨στην τάξ稻.

 

Οι RSF ξεχωρίζουν την Παλαιστίνη, στην 163η θέση, όπου η κατάσταση είναι «καταστροφική» λόγω του πολύμηνου αποκλεισμού και του θανάτου σχεδόν 200 δημοσιογράφων από τους Ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Το Ισραήλ υποχώρησε φέτος κατά 11 μονάδες στην 112η θέση.

 

Ειδική αναφορά γίνεται και στην Ουκρανία (62η και σε υψηλότερη κατάταξη, επίσης, από την Ελλάδα), όπου λόγω του πολέμου ο Τύπος επιβιώνει με επιδοτήσεις, κυρίως αμερικανικές.

 

Σε δεινή θέση και η Τουρκία, 160η και έχοντας υποχωρήσει κατά δύο θέσεις από πέρυσι εξαιτίας «της συνεχιζόμενης καταπίεσης των δημοσιογράφων».

 

Ειδική αναφορά κάνουν οι RSF στην οικονομική κρίση των ΜΜΕ στην Ευρώπη, όπου μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ της ανατολικής και δυτικής ηπείρου και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια. «Η οικονομική κρίση των ΜΜΕ είναι αισθητή μέρα στην ΕΕ και τα Βαλκάνια», αναφέρουν. Ειδικά στα Βαλκάνια (Σλοβακία, Βοσνία, Σερβία, Κόσοβο) τα δημόσια μέσα ενημέρωσης «δοκιμάζουν μία υπαρξιακή κρίση εξαιτίας περικοπών στους προϋπολογισμούς και πολιτικού ελέγχου». Η έκθεση δεν παραλείπει να αναφερθεί στην «απότομη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας», λόγω των περικοπών του προϋπολογισμού από την κυβέρνηση Τραμπ στα διεθνούς εμβέλειας Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL) και USAID.

 

Αξιοσημείωτο είναι επίσης, όσον αφορά τη δυτική Ευρώπη, πως η Γαλλία έχει υποχωρήσει 4 θέσεις, όντας πλέον 25η παγκοσμίως, όπου επισημαίνεται πως «η αυξανόμενη συγκέντρωση (του ελέγχου των ΜΜΕ από λίγους πλούσιους ιδιοκτήτες) εμποδίζει την εκδοτική πολυφωνία, αυξάνει τον κίνδυνο αυτολογοκρισίας και εγείρει σοβαρές ανησυχίες για την ανεξαρτησία των ΜΜΕ από τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των μετόχων». Τόσο η Γαλλία, όσο και η Γερμανία, παρατηρούν οι RSF, δεν επέλεξαν να ενδυναμώσουν την βιωσιμότητα των προϋπολογισμών των δημόσιων μέσων ενημέρωσης.

 

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία κατά τους RSF «εμποδίζουν περαιτέρω τον χώρο της ενημέρωσης συμβάλλοντας στην διάδοση χειραγωγούμενου και παραπλανητικού περιεχομένου, εντείνοντας την παραπληροφόρηση».

 

Στις υπόλοιπες χώρες, η Ρωσία κατατάσσεται στην 117η θέση, έχοντας υποχωρήσει 9 θέσεις φέτος, το Χονγκ Κονγκ (140η θέση) υποχωρεί μαζί με την Κίνα (178η, στον πάτο της κατάταξης και 6 θέσεις πιο χαμηλά από πέρυσι). Στην Ινδία τα ΜΜΕ εξαρτούν την επιβίωσή τους από την χρηματοδότηση «ατόμων με εγγύτητα στον πολιτικό και επιχειρηματικό κόσμο».

 

Συνολικά στις πρώτες θέσεις της κατάταξης βρίσκονται η Νορβηγία, η Εσθονία, η Ολλανδία, η Σουηδία και η Φινλανδία και ακολουθούν ως τη δέκατη θέση: Δανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελβετία και Τσεχία. Στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης βρίσκονται 175ο το Αφγανιστάν, 176ο το Ιράν, 177η η Συρία, 178η η Κίνα, 179η η Βόρεια Κορέα και 180η η Ερυθραία.

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/eleytheria-toy-typoy-stin-89i-thesi-i-ellada-ypoxorise-kata-mia-thesi-sti-dimosiotita-i-katataxi-ton-rsf-gia-to-2025/  

ΣΥΡΙΖΑ: «Η κατρακύλα της χώρας στο επίπεδο της ελευθερίας του Τύπου φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης»

«Η πτώση από την 88η στην 89η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, το τρέχον έτος για την Ελλάδα, στην έκθεση που συντάσσει η διεθνής οργάνωση “Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα” αποτελεί στίγμα για την ελευθεροτυπία στη χώρα μας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον πίνακα, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, βρίσκεται πιο κάτω από την Αλβανία (80η), τη Μποτσουάνα (81η) και Ζάμπια (82η)», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

 

«Η συγκεκριμένη έκθεση αναδεικνύει πως η ενίσχυση των καθεστωτικών χαρακτηριστικών συνιστά στρατηγική επιλογή για την κυβέρνηση της ΝΔ. Άλλωστε, η πρώτη κίνηση του Κυρ. Μητσοτάκη, το 2019, ήταν να αναλάβει την ευθύνη της ΕΥΠ, η οποία, όπως αποκαλύφθηκε, παρακολουθούσε συστηματικά δημοσιογράφους. Το ίδιο ακριβώς έκανε τόσο με την ΕΡΤ όσο και με το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Στο ίδιο πλαίσιο της άσκησης επιρροής και ελέγχου εντάσσονται, προφανώς, και οι διάφορες λίστες χρηματοδότησης ΜΜΕ, μέσω των οποίων η κυβέρνηση τροφοδοτεί με δημόσιο χρήμα καναλάρχες και μεγαλοεκδότες», σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και καταλήγει:

 

«Η κατρακύλα της χώρας στο επίπεδο της ελευθερίας του Τύπου φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης της ΝΔ. Κι είναι καθήκον όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων να εργαστούν από κοινού για να μπει τέλος σε αυτή την κατηφόρα».

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/syriza-h-katrakyla-tis-xoras-sto-epipedo-tis-eleytherias-toy-typoy-ferei-tin-ypografi-tis-kyvernisis/

Σάλος με το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη για το ΣΥΡΙΖΑ

 

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

  

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (παλιά και νέα) έπρεπε να κατανοεί τη σημασία της φράσης του Χαρίλαου και της διαλεκτικής του.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019, μετά την εκλογική ήττα, έπρεπε να έχει αναδιοργανωθεί πολιτικά και οργανωτικά, να έχει αντιπαρατεθεί µε την καταστροφική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και να έχει διεκδικήσει την εξουσία.

 

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε µε 32%, είχε βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και το ένα τρίτο των ψηφοφόρων θεωρούσε ότι μπορεί να αποτελέσει τη λύση για τη χώρα.

 

Ούτε το ποσοστό ήταν μικρό ούτε και η προσμονή που συγκέντρωνε.

 

Για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ

 

«Δεν πρέπει να πετάµε το παιδί που κάνουμε μπάνιο μαζί µε τα απόνερα από τη σκάφη» ήταν µια αγαπημένη και παραστατική φράση που χρησιμοποιούσε συχνά ο Χαρίλαος Φλωράκης. Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ συνήθως απηύθυνε τη φράση σε όσους, μιλώντας για τα λάθη στην πορεία του κέρατος, κατέληγαν να εμφανίσουν συνολικά ως λάθος κάθε πλευρά της ιστορίας του. Η εµπειρική προσέγγιση του Χαρίλαου ήταν άκρως διαλεκτική. Τα λάθη δεν συνιστούν συνολικό λάθος. Πίσω από τα λάθη υπάρχουν αιτίες και, όταν μιλάτε για την πολιτική, η αποκατάσταση δεν γίνεται µέσω της συγχώρεσης αλλά της κατανόησης της πραγµατικότητας.

 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (παλιά και νέα) έπρεπε να κατανοεί τη σηµασία της φράσης του Χαρίλαου και της διαλεκτικής του. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019, µετά την εκλογική ήττα, έπρεπε να έχει αναδιοργανωθεί πολιτικά και οργανωτικά, να έχει αντιπαρατεθεί µε την καταστροφική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και να έχει διεκδικήσει την εξουσία. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε µε 32%, είχε βγάλει τη χώρα από τα µνηµόνια και το ένα τρίτο των ψηφοφόρων θεωρούσε ότι µπορεί να αποτελέσει τη λύση για τη χώρα. Ούτε το ποσοστό ήταν µικρό ούτε και η προσµονή που συγκέντρωνε.

 

Μόλις τρία χρόνια µετά ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το µισό ποσοστό του, διαλύθηκε σε κοµµατίδια και προσωπικές φιλοδοξίες και δικαίωσε µε τον τρόπο του τον Μητσοτάκη στο χρονικό µάλιστα σηµείο που ήταν ξεκάθαρη η εγκληµατική πολιτική του (είχε συµβεί και το δυστύχηµα-έγκληµα των Τεµπών µαζί µε όσα αφορούσαν τη συγκάλυψη). Σήµερα το κόµµα που το 2015 ανέλαβε την εξουσία, µέσα σε ένα πρωτοφανές κλίµα κοινωνικής υποστήριξης και ένα δηµοψήφισµα που του παρέδωσε την εξουσιοδότηση του 62%, είναι υποπολλαπλάσιο του κόµµατος της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

 

Στον αντίποδα της ολοκληρωτικής πολιτικής απουσίας του, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη διέξοδο στη σωτήρια συνένωση της Αριστεράς µε τη βαρύγδουπη ταµπέλα ενός λαϊκού µετώπου. Στο µεσοδιάστηµα δεν έχει απαντήσει γιατί έχασε, γιατί διαλύθηκε, γιατί δεν πείθει, γιατί δεν καταφέρνει να πλησιάσει σε ποσοστά ακόµη και κόµµατα χωρίς καµιά οργανωτική δόµηση και πολιτική υπόσταση.

 

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που αντιστάθηκε στο φαινόµενο Μητσοτάκη και έδωσε ισχυρό ποσοστό παρά την ήττα το 2019, είναι ο µεγάλος προδοµένος. Παρακολουθεί αυτούς που εµπιστεύτηκε να πετάνε τα απόνερα, το παιδί, ακόµη και τη σκάφη, και να περιορίζονται σε ένα παιχνίδι µουσικής καρέκλας για την εξουσία.

 

Οσοι το 2019 ήταν µαθητές δηµοτικού στις επόµενες εκλογές θα κληθούν να ψηφίσουν µε τη βεβαιότητα που θα εµφανίζει το κυρίαρχο αφήγηµα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την οικονοµική καταστροφή της Ελλάδας, ακόµη και για τα µνηµόνια. Θα έχουν αµυδρά στη µνήµη τους τις σκηνές και τα ρεπορτάζ από τις τράπεζες που έκλεισαν στα capital controls και διάφορους τύπους που έλεγαν γενικότητες στα κανάλια υπερασπιζόµενοι το δίκιο και το ηθικό. Στα χρόνια που µεσολάβησαν από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα στελέχη και η ηγεσία του δεν υπερασπίστηκαν την πολιτική του 2015-19, δεν αντιστρατεύτηκαν την καταστροφική πολιτική Μητσοτάκη και άφησαν ανυπεράσπιστους τους ψηφοφόρους του κόµµατος να κατηγορούνται ως η πλέµπα που δεν αντιλαµβάνεται την αριστεία.

 

Λίγο πριν από τις εκλογές του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόµµα που δεν είχε ούτε ριζοσπαστισµό αλλά ούτε και συστηµισµό. Αποτελούσε ένα τουρλουµπούκι από θέσεις, αντιθέσεις και επιθέσεις, που δεν είχαν όµως σχέση µε την κοινωνική πραγµατικότητα. ∆εν κατάφερε να υπερασπιστεί τα δικαιώµατα των πολιτών και αποδέχθηκε τον εκφυλισµό της διεκδίκησης στην υπεράσπιση της κάθε ανοησίας και εγωκεντρισµού που βαφτιζόταν δικαίωµα.

 

Στον αποκαρδιωµένο κόσµο του ΣΥΡΙΖΑ, που πιστεύει ότι είναι αναπόφευκτη η καταδίκη του να ζει σε καθεστώς Μητσοτάκη, εµφανίζεται ως εναλλακτική ο µεσσιανισµός της εσχάτου καταστροφής. Να καταστραφεί το σύµπαν για να αναδειχθεί ο σωτήρας. Η αντίληψη αυτή είναι αντιδηµοκρατική και αναπαράγει για την πολιτική µοτίβα υπόγειων διαδροµών, κρυφών συµφωνιών και τεχνητών συγκολλήσεων. ∆εν χρειάζονται πολλοί Μπίστηδες για να ανακάµψει ο προοδευτικός χώρος ούτε εγγραφή σε µια επετηρίδα όπου θα περιµένεις τεµπέλικα και συστηµικά να έρθει η σειρά σου.

 

Το αδόµητο και προσωποπαγές κόµµα της Ζωής Κωνσταντοπούλου (φαίνεται ότι) διεκδικεί πλέον τον ρόλο της αντιπολίτευσης γιατί αυτή ακριβώς είναι η ανάγκη του κόσµου: η σύγκρουση µε την καταστροφική διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε µια σκληρή συνέντευξή της η Κωνσταντοπούλου (σχεδόν κακεντρεχή και εκδικητική, όπως τη χαρακτήρισαν) είπε για τον Αλέξη Τσίπρα ότι «κατέστρεψε τη χώρα, στη συνέχεια κατέστρεψε το κόµµα του, έφυγε ατάκτως κρυπτόµενος, δεν έχει βγάλει άχνα στη Βουλή εδώ και δύο χρόνια, έχει έρθει η υπόθεση των Τεµπών που είναι εθνικό ζήτηµα ατελείωτες φορές στη Βουλή, είναι άφαντος, κάνει διακοπάρες, ζωάρα µε µισθό και αντιµισθία βουλευτή χωρίς να ασκεί καθήκοντα βουλευτή, και προσπαθεί να χτίσει ένα προφίλ το οποίο περιλαµβάνει το να µας πείσει ότι θα γίνει και καθηγητής σε µια γλώσσα που δεν ξέρει να µιλήσει».

 

Το θέµα όµως δεν είναι η πρόθεση και η πλεύση της Κωνσταντοπούλου, αλλά το αρόδο του Τσίπρα. Εχει θέσει εαυτόν εκτός αντιπαραθέσεων και αφήνει να διαρρέεται ή να εννοείται ότι θα επιστρέψει για να τεθεί επικεφαλής την ώρα που θα χρειαστεί.

 

Φυσικά και είναι δικαίωµα του Αλέξη Τσίπρα να επιστρέψει µε τους δικούς του όρους εάν το επιθυµεί. Αναµφίβολα δεν αποτελεί αµελητέα πολιτική ποσότητα, αλλά αυτό δεν µεταφράζεται ούτε σε επικράτηση ούτε –πολύ περισσότερο– σε σωτηρία.

 

Ο κόσµος που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ (τµήµα του µόνο ανήκει στην Αριστερά) δεν είναι κοινό που έχει προαγοράσει εισιτήριο για µελλοντική προβολή και περιµένει στωικά στην αίθουσα χωρίς κλιµατισµό. Είναι άνθρωποι που είχαν εναποθέσει οράµατα, ελπίδες και προσµονές στον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το αντιΣΥΡΙΖΑ µέτωπο, το 2019 έδωσαν πολύ µεγάλο ποσοστό περιµένοντας όχι από τα κοµµατικά κονκλάβια αλλά από τον Τσίπρα. Εµειναν δίπλα του στα χειρότερα, περιµένοντας τα καλύτερα. Βρέθηκαν όµως µπερδεµένοι και εγκαταλελειµµένοι να παλεύουν µε την πολιτική Μητσοτάκη χωρίς να έχουν καν πολιτικό στήριγµα. Οι πεφωτισµένοι του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν το σύνολο της ηγεσίας του, είχαν ως προτεραιότητα την εσωτερική διαµάχη, για να ευδοκιµήσει ο άθλιος σχεδιασµός της προσωπικής επικράτησης.

 

Οι µεγαλόπνοοι πολιτικοί οραµατισµοί εκποιήθηκαν και η ιδεολογική ανησυχία αποδείχθηκε ο λούστρος για να καλυφθούν οι πιο ποταποί σκοποί.

 

Ο κόσµος του ΣΥΡΙΖΑ σήµερα είναι µετέωρος και απογοητευµένος. Είναι µάλλον αναποτελεσµατικό να αναζητά το παιδί που πετάχτηκε µαζί µε τα απόνερα. Ακόµη κι αν ήταν θείο βρέφος, δεν υπάρχει πια.

 

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/gia-ton-kosmo-toy-syriza/

Ενα ανεκτίμητο δώρο του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

 

Η Ελλάδα, από κοινού με την υπόλοιπη υφήλιο, εμφανίζεται δυσαρεστημένη και σχεδόν τρομοκρατημένη, από τις δυσάρεστες επιπτώσεις, που φαντάζεται ότι θα υποστεί, εξαιτίας των μέτρων του Ντόναλντ Τραμπ. Και κατατρίβεται σε ανούσιες συζητήσεις για το πως θα τις προσπεράσει. Η αντιμετώπιση της Ελλάδας εκφράζεται τέλεια με το γνωμικό: «βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος».

 

Σπεύδω να προβάλω μια διαφορετική διάσταση των μέτρων Ντόναλντ Τραμπ ειδικά για την Ελλάδα, μήπως και εγκαίρως κατανοήσουμε το τι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε, και σταματήσουμε τις ανούσιες αναζητήσεις. Αναφέρομαι σε θησαυρό, που λάμπει στο βάθος των προστατευτικών δασμών του νέου διεθνούς οικονομικού καθεστώτος, και που θα φώτιζε τα σκοτάδια της ρημαγμένης μας οικονομίας, αν τον τραβούσαμε στην επιφάνεια. Εξυπακούεται, φυσικά, κάτω από προϋποθέσεις.

 

Σε δύο ενότητες θα αναφερθώ, στη συνέχεια, στις κορυφαίες καταρχήν κακές επιλογές που μας έφεραν στο παρόν αναπτυξιακό αδιέξοδο, και στη συνέχεια στο πως ο προστατευτισμός του Τραμπ, θα μπορούσε να μας ανοίξει ορίζοντες αισιοδοξίας. Εξυπακούεται ότι το θέμα έχει πολυάριθμες πτυχές και ότι, αναγκαστικά, εδώ, θα αναφερθώ απλώς σε επικεφαλίδες του.

 

Ι. Μερικές από τις καταστρεπτικές μας επιλογές

 

Θα αρχίσω με την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η κριτική μου, σαφώς, δεν αναφέρεται στην είσοδό μας σε αυτήν, αλλά στο πρόωρο του εγχειρήματος μας. Δεδομένου ότι ανήκουμε στην Ευρώπη, σίγουρα έπρεπε να είμαστε μέλος της, παρότι η ίδια έχει δυστυχώς αποτύχει στο σύνολό της, έχοντας αθετήσει όλες τις αρχικές της υποσχέσεις (νομισματική σταθερότητα, πλήρη απασχόληση, δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, εξάλειψη των διαφορών ανάπτυξης μεταξύ των κρατών-μελών και ειρήνη).

 

Να υπενθυμίσω ότι η ελληνική οικονομία, στις παραμονές της εισόδου της στην τότε ΕΟΚ, πρόσφερε σωρεία αποδείξεων υγιούς ανάπτυξης και σταδιακού περιορισμού των επί μέρους εγγενών αδυναμιών της. Είχα, τότε, κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, σχετικά με τις δυσμενείς επιπτώσεις μιας πρόωρης εισόδου μας, όπως προκύπτει από την ακόλουθη επισήμανσή μου: «Γι’αυτό θα λέγαμε ναι στην ένταξη, γιατί εκεί ανήκουμε και εκεί είναι το μέλλον μας. Όχι, όμως, αμέσως…γιατί απλούστατα δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι και δεν μας ικανοποιεί καθόλου ο ρόλος που μας προσφέρεται αυτή τη στιγμή: δηλαδή του επίσημου τακτικού μέλους της Κοινότητας αμέσως, που ισοδυναμεί με τον εσαεί ρόλο του παρακατιανού συγγενή» (Βλ. Ανάλυση της ελληνικής οικονομίας, 1981, σ. 470). Ακριβώς, η ίδια ένσταση αναφέρεται και στην είσοδό μας στην Ευρωζώνη.

 

Κρίνω περιττό να επεκταθώ, στη συνέχεια, και σε ορισμένα δολοφονικού περιεχομένου εδάφια των Μνημονίων, που μας αποτελειώνουν, δεδομένου ότι έχω ήδη κατά κόρον ασχοληθεί με αυτά.

 

Η απότομη, έτσι, έκθεση της ανώριμης, ακόμη, ελληνικής οικονομίας, στον χωρίς όρια, διεθνή ανταγωνισμό, σε συνδυασμό και με ορισμένες καταστρεπτικές, για τη γεωργία μας, εμπνεύσεις της ΚΑΠ, την οδήγησαν σε μακρόχρονο μαρασμό. Η πολλά υποσχόμενη, και λόγω ευνοϊκού κλίματος, γεωργία μας, υποχρεώθηκε να απεμπολήσει την μία μετά την άλλη τις παραδοσιακές της καλλιέργειες, για να μην πέσει η τιμή τους διεθνώς. Με τη σειρά της, και η τότε αναπτυσσόμενη βιομηχανία μας, πριν ακόμη προφτάσει να ενηλικιωθεί, με τη βοήθεια κάποιων προστατευτικών δασμών, έγινε βορά των πιο προηγμένων, βιομηχανικά, από την ίδια, οικονομιών. Το μονίμως, έκτοτε, ελλειμματικό εμπορικό μας ισοζύγιο με τον ευρωπαϊκό βορρά και ιδιαίτερα με τη Γερμανία προσφέρει μια από τις πολλές μορφές καταστροφής της οικονομίας, εξαιτίας της βεβιασμένης εισόδου μας στην ενωμένη Ευρώπη. Δηλαδή, πριν να έχουν προχωρήσει στοιχειωδώς, οι απαραίτητες προς τούτο προϋποθέσεις. Η καταστροφή, βέβαια, ολοκληρώθηκε με τα Μνημόνια. Και όχι μόνο εξαιτίας των πολύπλευρα απαράδεκτων απαιτήσεων των δανειστών μας, αλλά και εξαιτίας της επιβολής όρων, που καθιστούσαν αδύνατη την ανάπτυξη (Σύμφωνο Σταθερότητας, εντός της ΕΕ, και ακραίου βαθμού παγκοσμιοποίηση, διεθνώς).

 

Το αποτέλεσμα, σε πείσμα των συχνών αφηγημάτων περί δήθεν ανάπτυξης, που δήθεν προσελκύει τον διεθνή θαυμασμό για τα επιτεύγματά μας, είναι άκρως απογοητευτικό. Και τούτο, διότι όσοι διαθέτουν, έστω και στοιχειώδεις γνώσεις, γύρω από τις διεργασίες της αναπτυξιακής διαδικασίας, αδυνατούν να τις εντοπίσουν στην ελληνική περίπτωση. Συνοπτικά, η διαδικασία αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη και συνεργασία τριών βασικών τομέων παραγωγής, (πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς), που αναπτύσσονται διαδοχικά και που συμβάλλουν, από κοινού, στο αναπτυξιακό αποτέλεσμα.

 

Αντιθέτως, δεν είναι νοητή η αναφορά σε πορεία ανάπτυξης, όταν αυτή αφορά, σε έναν και μοναδικό τομέα, από τους τρείς βασικούς, ενόσω οι υπόλοιποι δύο εμφανίζονται θνησιγενείς. Και, ακόμη, ενόσω οι υπόλοιποι δύο έχουν διακόψει με βίαιο τρόπο την αναπτυξιακή τους πορεία, που ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Πρόκειται για την ανθυγιεινή περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, με τον πρωτογενή και δευτερογενή της τομείς να μαραζώνουν. Αλλά, και ταυτόχρονα να αδυνατούν να συναντήσουν οδό ανάπτυξης, εξαιτίας των αρνητικών, για αυτούς, συνθηκών, που επικρατούν στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

 

Η Ελλάδα έχασε, έτσι, αρκετές ευκαιρίες εξυγίανσης των αναπτυξιακών της βάσεων. Τις περισσότερες από αυτές, εξαιτίας δικών της επιπόλαιων επιλογών, αλλά και μόνιμης υποτελούς συμπεριφοράς.

 

Και πριν από τον Τραμπ η Ελλάδα, ως ουραγός της ταχύτατα παρακμαζόμενης Ευρώπης, δεν είχε πια καμία ελπίδα επανασυνδεσης της με την ιδιαιτερότητα των αναπτυξιακών της απαιτήσεων.

 

ΙΙ. Η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα έρχεται τώρα με τον Ντόναλντ Τραμπ

 

Και ξαφνικά έγινε ξαστεριά για την Ελλάδα, καθώς ο νέος πλανητάρχης έθεσε τέλος στην μακρά περίοδο της ακραίας μορφής παγκοσμιοποίησης, και των πολύπλευρα καταστρεπτικών της συνεπειών, επιβάλλοντας τον προστατευτισμό. Το αγωνιώδες ερώτημα, εδώ, πρέπει να είναι: έχει τα μάτια της ανοιχτά η πατρίδα μας, για να προχωρήσει προς το φως;

 

Υποστηρίζω, απλώς, αυτό, που κάθε μακρό οικονομολόγος με σοβαρές σπουδές πίσω του, θα είχε ήδη διαπιστώσει. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο προστατευτισμός ανοίγει μια νέα σελίδα για την πατρίδα μας, με περιεχόμενο που θα μπορούσε να αποδειχθεί ελπιδοφόρο. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα αρπάξουμε, αδίστακτα, αυτή την θεόπεμπτη ευκαιρία και θα αναγάγαμε την αξιοποίησή της σε πρωταρχικό μας μέλημα. Αλλά, και αν στη συνέχεια απομακρύναμε, με νύχια και δόντια, τα πολυάριθμα εμπόδια που θα συναντούσαμε καθοδόν.

 

Προστατευτισμός και νέα εκβιομηχάνιση της Δύσης

 

Θα ανατρέξω, αναγκαστικά, στο παρελθόν, για να επαναφέρω στο προσκήνιο θεωρίες, πεποιθήσεις και επιδιώξεις περασμένων αιώνων, που επικαιροποιούνται με τον Τραμπ, αλλά με κάποια δειλία, και με την ΕΕ. Αναφέρομαι στη θεωρία του Friedrich List (γύρω στα 1830), που όπως είναι γνωστό εκφράζει εθνικιστική άποψη για την οικονομία ( απολύτως, άλλωστε, του συρμού τώρα).

 

Πρόκειται για την ανάγκη επιβολής προστατευτικών δασμών, προκειμένου να «ξαναγίνουν μεγάλες», προκειμένου να « ανακάμψουν από την παρακμή», προκειμένου να «προχωρήσουν σε δεύτερη εκβιομηχάνιση» κάποιες οικονομίες με προβλήματα. Να προστατευθούν, έτσι, με διαφορετική αναγκαστικά μορφή, ανάλογα με τα ειδικότερα προβλήματα της κάθε οικονομίας, επιλέγοντας το είδος, το ύψος και το μίγμα των προστατευτικών δασμών, που θα κριθεί το καταλληλότερο για την κάθε μια από αυτές. Και, φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι με βάση αυτή τη θεωρία του Friedrich List αναπτύχθηκαν και εκβιομηχανίστηκαν, στο παρελθόν, όλες σχεδόν οι οικονομίες της Δύσης (και όχι μόνο).

 

Δεν είναι του παρόντος η συζήτηση, που άλλωστε προοιωνίζεται μακρά, για το κατά πόσο το σχέδιο Τραμπ, που φαίνεται να ασπάζεται και η ΕΕ, έχει πιθανότητες επιτυχίας. Για τη ρημαγμένη, ωστόσο, από κάθε πλευρά, και χωρίς ελπίδες βελτίωσης της κατάστασής της, ελληνική οικονομία, αυτή η επαναφορά του παρελθόντος στο σήμερα, προσφέρει μια εξ ουρανού ευκαιρία. Και θα αποτελούσε ένα επιπλέον θανάσιμο αμάρτημα, ανάμεσα στα πολυάριθμα του παρελθόντος, εναντίον της χώρας μας, η μη άμεση αξιοποίησή του.

 

Τι επιβάλλεται να γίνει άμεσα:

 

*Επιστράτευση μακρό οικονομολόγων, με σοβαρές σπουδές στην ανάπτυξη

*Κατάρτιση μακροχρόνιου αναπτυξιακού προγράμματος για τον γεωργικό και τον βιομηχανικό τομέα (τριετούς, πενταετούς χρόνου και βλέπουμε)

*Εξειδίκευση των δασμών, που θα επιβληθούν, με βάση τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις του γεωργικού και βιομηχανικού κλάδου

*Απαίτηση άμεσης επανεξέτασης των εγκληματικών εδαφίων των Μνημονίων, που αποτελούν κόλαφο για ευρωπαϊκή οικονομία του 21ου αιώνα, απαίτηση της χώρας μας ότι επιτέλους πρέπει να αποκτήσει δικαίωμα στην ανάπτυξη, τέλος φυσικά στην, όντως, αδιανόητη τακτική προπληρωμής του δανείου μας, και πλήθος-πλήθος άλλων, που θα ξαναδώσουν πνοή στην καταδικασμένη πατρίδα μας (και που όλα δείχνουν ότι ευνοούνται από τις γενικές προτιμήσεις του νέου πλανητάρχη)

*Υπενθύμιση της ΕΕ, έστω και με μονομερείς αποφάσεις μας, ότι η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και όταν η ίδια δεν θα υπάρχει πια (ή, στην ευνοϊκότερη για την ίδια περίπτωση, θα έχει εξελιχθεί σε σαφώς καλύτερη έκδοσή της)

*Και βέβαια, αίτηση πολύπλευρης βοήθειας από τον Ντόναλντ Τραμπ (κάνοντας πρωταρχικό βραχυχρόνιο στόχο μας την εξασφάλιση επαφής μας με ανθρώπους του και δικούς μας κοντά του). Όχι τόσο για να προσπαθήσουμε να τον κάνουμε να λησμονήσει τις τόσο, μα τόσο εσφαλμένες ενέργειές μας, στον πόλεμο της Ουκρανίας και σε πλήθος άλλων (που φαίνεται ιδιαιτέρως δύσκολο), αλλά πρωτίστως για να τον πληροφορήσουμε ότι ένα ολόκληρο έθνος αργοσβήνει, με κυρίαρχο τίμημα, αρχικά τη διάσωση ευρωπαϊκών τραπεζών και στη συνέχεια «ότι έγινε, δεν ξεγίνεται». Υποψιάζομαι, ότι για πλήθος λόγων, το ιστορικό καταστροφής της Ελλάδας θα τον ενδιαφέρει.

 

Τι θα χρειαστεί ένα τόσο μεγαλεπήβολο σχέδιο;

 

Φρονώ ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Τουλάχιστον σε ότι αφορά την έναρξη του εγχειρήματος.

 

Τελειώνοντας το τηλεγραφικού τύπου αυτό μήνυμα, τίθεται το ακόλουθο αγωνιώδες ερώτημα: «θα ορμήσουμε στο τρένο της σωτηρίας μας, που ήδη σαλπάρει, ή θα το δούμε να φεύγει, όπως φεύγει τόσες άλλες φορές στο παρελθόν»;

 

ΠΗΓΗ: https://www.olympia.gr/1624308/diethni/ena-anektimito-doro-toy-ntonalnt-tramp-stin-ellada/